Business as usual

Een persoonlijk feestje, nou ja, van ons tweeën dan. Tenminste zo voelt het als ik de deur van het Leidse stadhuis achter me dicht hoor zoeven. Het afgelopen uur heb ik, als eerste Leids geborene, onder de nieuwe wet de grootste stap van mijn leven gezet. Ik ben nu officieel wie ik al jaren weet dat ik ben.

Het stroomt van de regen, geen feestelijke omlijsting van een feestelijke dag. We zien af van een kopje koffie met … langs de gracht. Bovendien, over een ruim uur worden we in Dordrecht verwacht voor het vervolg van de feestelijke dag. De afgelopen uren, dagen was het contact tussen de Leidse en Dordtse ambtenaren intensief. Niets wilden ze aan het toeval overlaten. Het schept verwachtingen.

Nauwelijks in de auto gaat de telefoon. Dordt zegt z’n afspraak af. Met moeite krijgen we de afspraak verschoven naar de volgende morgen. Eigenlijk wilde ze pas 14 dagen later deel twee van ons feestje ruimte geven.

Als ik me de volgende ochtend meld aan de infobalie –het stroomt nog steeds van de regen- krijg ik gewoon mijn volgnummertje. Kort daarna wordt ik al opgeroepen, gewoon aan het loket.Een nieuw paspoort, een nieuw ID, een nieuw rijbewijs. Gewoon alsof er niets bijzonders aan de hand is. Twintig minuten later staan we weer buiten met het afhaalbewijs in de hand.

Hoezo feestje? Het is even wennen maar nu ben ik “gewoon”.

Als ik me tien minuten later bij mijn bank meld –de filiaalverantwoordelijke had me zeven maanden geleden gevraagd zo snel mogelijk na de wisseling van de geslachtelijke wacht in BPR bij hem langs te gaan- feliciteert hij me. Op de vraag of het nu helemaal klaar is –bent u nu af? bedoelt hij denk ik- antwoord ik maar ja, immers de nog bestaande vleselijke incongruentie doet niet voor iedereen ter zake.
Bij het verlaten van de bank bevestigt hij nogmaals zijn felicitatie.

Toch nog een beetje feest. Morgen is echt alles gewoon.

Advertenties