Ontredderd

Nog 262 dagen tot mijn SRS, nog 38 weken. Tenminste dat dacht ik ooit.

Soms gebeurt het ineens. Breekt ineens de kwetsbare puber in me door. Ik ben geschokt, ontredderd, ontroostbaar.

Ik heb mijn SRS naar Belgisch model kort na de afloop van mijn RLE gepland, enkele dagen. Waarom zo snel? Ik heb denk ik lang genoeg gewacht en bovendien, waar ik het juist van de zes zomermaanden moet hebben voor het reizen en schrijven komt het me beter uit dan weer hersteld en zonder veel complicatierisico te zijn. Immers, er moet nog steeds brood op de plank komen.

Naïef als ik ben –ik heb daar al eerder over gerept- denk ik het geheel zo te plannen dat ik een enkele dag na de afloop van de RLE de verwijsbrief voor Dr Suporn kan ophalen bij VUmc. Ik kaart een en ander al vroegtijdig aan bij mijn psychologe. Het antwoord blijft uit. Als ik enkele weken later de vraag nog eens toelicht, geeft ze aan er niet veel kans in te zien. Dat het volgens de regels is –althans die van de 12 maanden RLE- maakt zo te zien geen doorslaggevende indruk. Het genderteam heeft het uiterst druk gezien de patiëntenstop en de wachtlijsten, waarschuwt ze me meteen.

Simpel als ik ben stel ik haar voor het toch aan het bestuur van het gendercentrum voor te leggen –dit soort zwaarwegende kwesties lopen nu eenmaal niet via de kleine vergadering of een enkele psycholoog. Pragmatisch in het leven staand denk ik, wat kost het nu voor moeite om mij in de vergadering te behandelen 5 dagen voor afloop van mijn RLE in plaats van een bespreking 23 dagen na de RLE. Zeker in aanmerking genomen dat mijn 12-18 maanden gewenning aan de hormonen en de vrouwelijke rol bij mij dan al meer dan vier jaar lopen.
Weken na de vraag te hebben toegelicht, een extra duwtje naar het belang van de vraag voor mij is inmiddels ook al in de mail gezet, volgt de behandeling in het team.

Het antwoord is simpel. Regels zijn regels en procedures zijn procedures. Na het voldoen aan de regels, volgt nog het voldoen aan de procedure. In de maand na het voldoen aan de RLE voorwaarden, volgt bespreking in het team, waarna een 7-14 dagen later de verklaring zal worden opgesteld en naar je huis worden gestuurd.

Ik weet niet wat ik lees, met dit scenario heb ik nauwelijks rekening gehouden. In ongeloof en emotie weet ik het niet meer. Er zit niets anders op dan de boel te verzetten het duurt alleen wel even voor ik dat voldoende heb aanvaard. Pas als mijn Lief twee dagen later plan B uit de kast trekt en helpt te visualiseren zie ik geleidelijk weer wat perspectief, kom ik weer terug op aarde. Er zijn zoveel voorwaarden links en rechts waar aan voldaan moet worden, de VU niet langer ontrieven, de verzekeraar tegemoet komen wil ik ooit kans maken op betaling, aan de WPATH regels blijven voldoen en ook nog bereiken dat zoveel mogelijk van mijn/ons productieve zomerseizoen overeind blijft. Dan blijven de risico’s en kosten beheersbaar en hebben we toch nog brood op de plank

Uren denken, praten, alternatieven creëren en verfrommelen verder, lijken we eruit te zijn. Plan B wordt in werking gezet.

Nog 289 dagen tot mijn SRS, nog 42 weken, iets langer wachten. De puber in mij is toch weer opgelucht.

Advertenties

Met de billen bloot..

Ik lig met mijn billen bloot, letterlijk. Waar begin ik aan?

Het is een lastige keus met allerlei varianten.

Als over een jaar mijn RLE is afgelopen, wil ik zo snel mogelijk de OK in. Een nieuwe start maken en gewoon aan een nieuw stuk van mijn leven beginnen waar ik altijd naar uitgekeken heb. Ook de leeftijd speelt mee. Voor mijn zestigste ga ik niet halen, maar kort daarna moet toch kunnen. Het proces in Nederland met al z’n voordelen kent een groot nadeel, de wachttijd, zeker nu er sprake is van nieuwe wachtlijsten voor de toegang tot de genderzorg. Kijkend naar de bedragen die over tafel gaan -10 miljoen nodig, maar 3 miljoen beschikbaar voor de huidige groep- kan ik me geen andere voorstelling maken dan dat ook in de verdere toegang tot behandeling langere wachtlijsten kunnen gaan ontstaan. Wachtlijsten die wederom een productief werkhalf jaar in onheldere stukjes gaan snijden. Neen dan beter maar wat eerder op een zelf gekozen manier aan mezelf laten snijden.

Een tropische operatie biedt dan toch voordelen, geen wachttijd en eenvoudig te plannen. Alle ruimte voor een gewoon werkhalf jaar  in 2015. De nadelen zijn niet minder, een ver land, een smak geld, lang van huis.

Er loopt al jaren een lange discussie over de kwaliteit en de risico’s. Een discussie die voor mij heen en weer slingert tussen de pro-Thailand ervaringen van anderen en de grote hoeveelheid “herstel” ingrepen van weer anderen onder de VU- vlag anderzijds.

Eigenlijk wil ik nog niet met de billen bloot, nu al moeten kiezen tussen ver weg en dichtbij. Kiezen tussen herstel op de bank thuis of langs het zwembad in de lome schaduw uit de zon en daarna 12 uur lang met je benen over elkaar opgesloten in een vliegtuig .

De twee opties vragen een verschillende voorbereiding voorafgaand aan de operatie. Een ander stukje zonder haar daar beneden. Over en weer schetsen de chirurgen doemscenario’s bij verkeerd epileren daar onder. De een stelt de operatie uit, de ander garandeert geen goed resultaat. Was het nu maar iets dat je in de laatste week kon regelen. Helaas in beide gevallen moet er al maanden van te voren de schaar in het donkere bos. Zeker waar ik het tweede en derde kwartaal  ver weg van mijn huidtherapeute ben, een niet te vermijden actie om nu al mee aan de slag te gaan.

Daar lig ik nu, letterlijk met mijn billen bloot. De avond hiervoor heb ik al voorwerk mogen doen, een gênante houding die me bepaald niet meer herinnert aan wat ik ooit als erotisch heb ervaren. Een nu dan dit. Met mijn billen bloot, een gênant gevoel – het plaatst me wel heel erg in mijn onderliggende rol als vrouw- en dan ook nog  een pijniging van ongekende dimensies. Het laseren van mijn gezicht is er niets bij.

Misschien nog een paar keer “volledig” dan zal ik toch een keuze moeten maken voor het te perfectioneren deel; op zijn “Thais”? of anders de “Mokumse” variant? Moet ik toch nog met de billen bloot.

Met pijn vertrokken gezicht kies ik de weg weer naar huis. “Je kunt beter geen ondergoed aan doen die dag onder je rokje” sprak een lotgenote me vooraf bemoedigend toe. Neen, de erotiek is ver te zoeken vandaag. Wie mooi wil zijn moet op de blaren zitten; wel heel erg letterlijk.

E is eM Cee kwadraat

E=MC².  Ik ben jaloers op Einstein. Niet alleen vanwege zijn mooie bos wild uitstaand haar. Ik heb mijn kans gemist. Had ik er toch vroeger bij moeten zijn. Hoewel, alles is relatief. Als ik met mijn genderdysforie in die tijd op de proppen was gekomen had ik mijn dagen ongetwijfelt in een gekkehuis gesleten. Alles is relatief.

Relativiteit, relativeren, de brug is snel geslagen. Vraag mij niet de relativiteitstheorie uit te leggen, ik ben al te lang van school en heb nu eenmaal meer verstand van de cultuurhistorische betekenis van honden bij het terugdringen van kannibalisme door missionarissen op vroeg bewoonde Polynesische eilanden in de zeventiende en achtiende eeuw. Zoals gezegd, ik ben te lang van school; zo’n 40 jaar al weer.

In mijn gesprekken met de VU speelt de vraag wanneer wist je het? hoe voelde het? waaraan merkte je het? een belangrijke rol. Gesprekken achtereen worden gevuld met een spreekwoordelijke mangel om mijn verst weggelegen ervaringen, 40, 50, 55 jaar geleden eruit te wringen. Ik voel me als een flinterdun lapje deeg uit een pastamolen in z’n aller smalste stand; 7 standjes lang steeds verder uit geknepen en gerekt.

Euforisch begin ik aan mijn vierde gesprek bij de VU. De standaardopenings vraag bij het begin van het gesprek kan ik trots beantwoorden. Gelardeerd met alle positieve ervaringen net zoals in mijn eerdere blogs, rolt mijn antwoord over de tafel. Het is ook niet niets, nu na 3,5 jaar hrt, na 3,5 jaar uit de kast in het buitenland, na een jaar fulltime leven buiten de kast in Nederland; ik ben er gewoon trots op dat het me is gelukt zodanig geïntegreerd te zijn als vrouw in de samenleving, dat zelfs de vraag of ik ooit makkelijk of moeilijk ben bevallen van de dochters nog logisch lijkt. Zo wil je het vast van me horen straks aan het eind van mijn RLE, vroeg ik mijn psychologe; RLE de periode van een jaar die nog (ver?) voor me ligt waarin je laat zien dat je met je hormonen in staat bent je leven als vrouw te leiden.

En dan is het stil; geen compliment, geen proces versnelling, geen afrondende conclusie in het diagnostisch proces, neen. De “wrongel”ceremonie neemt weer aanvang.

Aan het eind van het uur; dat stevast na driekwartier eindigd, vraag ik toch nog maar eens hoe het nu verder gaat. Heel moeizaam komt er uit dat mogelijk het volgende gesprek, half december het laatste is, dat mogelijk ik dan in het team van begin januari besproken wordt. Neen “helaas een eerder teamoverleg is niet haalbaar,  neen versnellen heeft niet zo’n zin, ik heb geen clienten voor dat overleg, ik ben er dan niet”.

Dat ik met mijn hormonen dan bijna droogsta, ik midden januari mijn laatste pleister zal hebben geplakt, gaat er maar moeizam in. Dat ik het moeilijk vind weer naar de huisarts te moeten voor 1 of 2 maandjes extra is vooral mijn probleem- vorig jaar kostte dit me zes weken-. Ze zegt toe te kijken of het lukt na begin januari iets te plannen met de endocrinoloog; ze zegt zelfs toe te kijken of het lukt al na het volgende gesprek bloed te laten prikken.

Ik ben benieuwd, net als de indruk die ooit gevestigd werd dat na de verplichte wachtlijst voor zijinstromers in het proces zoals ik en bijvoorbeeld mensen die al een eerdere diagnose op zak hebben, een wat versnelde diagnostiek of RLE mogelijk was, moet eerst nog maar eens blijken wat er echt gaat gebeuren.

Wat aangeslagen en uitgeknepen verlaat ik het gebouw. Dit was niet echt wat ik van de dag van vandaag verwacht had. Met de bewoners die door de missionarissen op de vroeg bewoonde polynesische eilanden aantroffen werden, heb ik een ding gemeen; ik kan ze vreten.

Nog bijna een maand voor mijn volgend gesprek, dan wel afrondend?. Een ding heb ik geleerd van die wrongel die mijn hersenpan terug dwingt tot mijn kleuter en lagere schooltijd? Werd je gepest door jongens of door meisjes? Wat voelde je daarbij? Ik voel maar een ding; uitgeknepen, ik laat maar even in het midden of het is door een man of een vrouw, voor daar nu ook weer betekenis aan wordt gehecht. Zoals gezegd, een ding heb ik in de gesprekken wel geleerd.

Gerelativeerd; wat is nu nog twee maanden wachten? –en daarna nog een RLE jaar, een wachttijd voor verder chirurgische ingrepen, een half jaar of een jaar voor ik eindelijk die M in een V in mijn paspoort mag veranderen, en.., en..- . als ik daarna nog bijna dertig jaar van het resulaat mag genieten. Zo gerelativeerd is al dat wachten de eerste bijna zestig jaar een makkie geweest.

Of zo als ze dat in het Zuiden des Lands zeggen –fonetisch, althans-  ene gij geleuft dat..?