Wil je even…

Terugkomend van ons hapje buiten de deur –in smetteloos witte broderie jurk hebben we samen een avondje kunnen schitteren- blijven we nog even achter bij het damestoilet. Terwijl mijn Lief zich achter de deur verpoost, voegt zich een jonge vrouw in een even zo smetteloze witte jurk bij me. Giechelend laat ze zien dat ze net ontdekt heeft dat haar jurk binnenste buiten zit. We lachen er samen om. Op mijn voorstel duikt ze het herentoilet in om haar jurk even om te draaien. Of ik even de deur wil bewaken. We giebelen nog even na als ze haar jurk succesvol binnenstebuiten heeft gekeerd.

Het is druk in het busje dat ons aan de andere kant van het eiland moet brengen. Als er een oudere Griekse vrouw -75+- instapt sta ik mijn zitplaats af. Hoe ik ook probeer, ze staat erop dat ik op haar schoot plaats neem. Wat angstig door haar broze gebeente te zakken probeer ik zo min mogelijk van mijn 65 kilo op haar schoot te plaatsen. Wat gehurkt, half zittend reis ik de rest van het traject tussen hemel en aarde verder naar mijn bestemming. Ik krijg het er warm van, zoveel zusterlijke aandacht.

Was zo’n vertrouwen er altijd maar zo. In de loop van mijn transitie krijg ik een steeds warmere relatie met een vriendin. Het voelt goed, zowel voor mijn Lief als voor mij. Plannen worden gemaakt, beloftes gedaan en hartsgeheimen gedeeld. Steeds meer wordt haar wonderlijke leefwereld met hoogte en diepte punten de mijne. Dan ineens valt alles stil, van de gedane toezeggingen blijft niets meer over. Ik voel me leeg, zoveel aandacht, zoveel betrokkenheid en dan toch gewoon voor het lapje worden gehouden. Wat is fake? Wat is echt? Ooit ontwikkelde zich binnen mijn werk onder mijn onbewust oog een oplichtingensituatie. Ik heb er gevoel voor gekregen. ‘Het is lastig daar nu niet aan terug te denken.

Reizend met de trein -ik hoef maar één IC station verder- vraagt de vrouw naast me even op haar bagage te passen. “Ik moet zo nodig..” voegt ze er aan toe. Dat heb je als vrouw nu eenmaal af en toe. Even later is ze terug.

Het is opvallend hoe vaak dat “zusterlijk” vertrouwen mijn pad kruist. Het is me in mijn verleden in elk geval nooit zo overkomen.

Advertenties