Even Apeldoorn bellen

Overgangsklachten staat er op het etiket van mijn doosje met oestrogeenpleisters.  De overgang; eigenlijk dacht ik dat die wel voorbij was. Al heel lang geen opvliegers meer, geen nachtelijk baden in het zweet, geen emotionele huilbuien meer; zelfs de behoefte om ongecontroleerd een autoriteit, verzekeraar of instantie te wurgen komt al heel lang niet meer in me op.

Tot …

… een envelop de brievenbus in tuimelt. Een bijzondere gelegenheid die we met gepaste eerbied ondergaan, zoveel post krijgen we niet meer via de fysieke brievenbus dezer dagen. En nog wel van mijn levensverzekeraar. Eenmaal geopend en op tafel valt mijn mond open van verbazing, een nieuwe polis voor … De Heer ….; mijn vroegere ik.

Bijna tweeëneenhalf jaar geleden, de nieuwe Transgenderwet was net inktdroog en ingevoerd, voerde ik met als bewijsstuk het BRP afschrift en een kopie van mijn paspoort een 8-daagse emailcorrespondentie met de betreffende levensverzekeraar. Een pingpong wedstrijd vol bewijsstukken en toelichtingen zoals ik er in die eerste dagen van juli 2014 met zoveel instanties en verzekeraars voerde.

Het eind van de 8 daagse correspondentie was simpel “ Mevrouw …, we hebben de gevraagde wijzigingen voor u doorgevoerd.” Case closed; vinkje gezet, weer een actie op mijn lijstje afgekruist.

Bijna tweeëneenhalf jaar leef ik in alle onschuld, rond m’n transitie af en raak steeds meer aan het gewone leven gewend, en erger nog, raak ik er aan gewend keurig maandelijks de premie af te dragen. Tot deze polis me terugbrengt in de feestelijke dagen van begin juli 2014.

Premie afdragen voor een verzekering die nauwelijks meer mijn leven dekt; “bij onjuiste informatie houdt de verzekeraar het recht niet tot uitkering over te gaan” staat er subtiel in de kleine letters geschreven.

Wit heet, nog vochtig van de plotselinge opvliegers en klaar om de betreffende verzekeraar iets aan te doen -heel even speelt het “Haantje” in me op- klim ik in mijn toetsenbord. Wie wat bewaard die heeft wat Gelukkig vind ik in mijn emailbox de volledige correspondentie van die dagen begin juli 2014.

“Ik verzoek u per ommegaande deze omissie te herstellen, ten bewijze stuur ik u een afschrift van de volledige emailcorrespondentie en, nogmaals, een kopie van mijn inschrijving BRP en kopie van mijn paspoort”.

Benieuwd of het werkt, anders bel ik ze toch maar eens op; gelukkig loopt mijn rechtsbijstandverzekering elders. Mijn overgang is duidelijk nog niet voorbij.

Advertenties

Pfff…

Het is al na enen als ik de stekker eruit trek. In nauwelijks anderhalve dag ontvouwt zich een spoorboekje. Een trajectplanner waar ik voor de kerst niet meer op had durven hopen. Nederland is per 1-7-2014 een nieuwe wet voor de wijziging van het geboortegeslacht rijker, tegelijkertijd heb ik eindelijk mijn “Groen Licht”, half januari begint mijn RLE, mijn proefperiode.

Al maanden worstelt de Eerste Kamer met de wijziging van het Burgerlijk Wetboek op het punt van de aanpassing van het geboorte geslacht. Zo op het oog voor een leek een paar administratieve puntjes, een eenvoudiger procedure en minder ingrijpende voorwaarden. Voor de transgender wereld een belangrijke wetsaanpassing, kennelijk voor de Eerste Kamer ook.

In een vlaag van onbenul dacht ik 9 maanden geleden toen de wet de Tweede Kamer was gepasseerd, “eitje, 1-1-2014” en nog zo iets. In mijn onervarenheid op het punt van het Staatsrecht en de werking van de parlementaire democratie dacht ik zelfs dat het “één dag in de week” college van de Eerste Kamer vooral een zorgvuldigheidstoetsende taak had. Nu 9 maanden later weet ik wel beter. Terugkijkend naar de voorbereiding door Vaste Eerste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie, de antwoorden van de Staatsecretaris en vooral ook de discussie midden december plenair in de Eerste Kamer, vol moties en amendementen, vol stokpaardjes en vooral vol onzekerheden voor de transgender op de publieke tribune, op straat en thuis aan de “beeldbuis”, weet ik inmiddels anders. Hier wordt niet getoetst, hier worden wetten opnieuw gemaakt.

Eerder scheef ik al over de spagaat waarin de transseksueel, levend in de rol van het andere geslacht wordt geconfronteerd in contact met autoriteiten of gewoon bij een simpele blik op zijn/haar eigen identiteitspapier; die confronterende M of V, vaak begeleid door een niet passende foto die riekt naar tijden toen alles nog anders en verstopt was.

Voor de stemming is een voldoende gevulde plenaire vergadering nodig. Het toeval wil dat ongewild de Haagse senator Duivesteijn de taak op zich heeft genomen te zorgen voor voldoende aanwezigen op zijn plenaire show. Na een reeks van schorsingen en interrupties rondom de politieke splijtzwam “Woonakkoord” is het dan eindelijk de beurt aan de kamer om zich tegen enen ’s nachts,  de volgende dag alweer, over de wetswijzigingen in de Transgenderwet uit te spreken; hoofdelijk nog wel.

De spanning stijgt, mijn emoties komen op. Het is ook nog al wat om, als je altijd uitgeput door de Androcur om 21.00 in slaap valt, tot na enen op te moeten blijven. Gelukkig houdt onze verwarming die keurig om 22.00 uur in de nachtstand springt me wakker en vooral koud. En dan, na telling van al die voor en tegen hoofden, blijkt er niets nipt meer te zijn. Een ruime meerderheid steunt de wet; een pak van mijn hart en vooral ook van vele anderen.

Tja, en dan dat spoorboekje. Plots in nauwelijks een minuut dringt het door, midden 2014 de nieuwe wet, kort daarna met een verklaring van een “deskundige” naar de burgerlijke stand en de vergissing uit 1955 kan worden rechtgezet. Het betekent nogal wat, voor de papieren, voor de visa voor het buitenland, voor mijn Lief en vooral ook voor de formele aspecten van “ons” naar de buitenwereld.

Groen licht, eindelijk uitzicht op de correctie van die laatste vergissing in 1955. De start van het proefjaar RLE geeft ineens ook perspectief op het einde ervan en de daarna te zetten stappen op weg naar de laatste fysieke aanpassingen; de SRS.

Het lijkt een kerstpakket, ineens liggen een aantal te nemen stappen op een rij. Pas voor pas, rustig doorstappend kan steeds meer van de “hoe moet dat ooit” kluwen worden ontward en worden opgerold. Een nieuwe uitdaging de komende 18 maanden.

Nog een paar nachtjes…

Midden december komt in de Eerste Kamer eindelijk de “Genderwet” aan de orde – Wijziging vermelding van het geslacht in de geboorteakte-. Een van de uitvloeisels van het “Roze” akkoord.

Er is inmiddels al veel water door de rivieren gegaan bij de voorbereiding van deze wet. Nog maar 28 jaar geleden werd voor het eerst de mogelijkheid in de wet opgenomen het geboorte geslacht te wijzigen; een lange en administratief stevige procedure via de rechter die als belangrijkste eis stelde dat de betrokkene permanent onvruchtbaar zou zijn. In de praktijk was het “ongedaan” te maken steriliseren hiervoor niet voldoende, nee het mes moest stevig in het vlees worden gezet, castratie of wegnemen van baarmoeder en eierstokken. Een ernstige verminking die indruiste tegen allerlei door Nederland geratificeerde verdragen, concludeerde “Europa” al snel.

De nieuwe wet stelt Nederland in staat haar achterstand op dit punt in te lopen door voortaan een door deskundigen te toetsen “overtuiging tot het andere geslacht te behoren” als voorwaarde te stellen.

Ik heb het eerder al eens over mijn “spagaat” gehad; de spagaat die de huidige wet voor mij creëert is vergelijkbaar. Stel ik wordt ooit bij een verkeerscontrole aangehouden door de politie; mijn rijbewijs toont een “echte” man in plaatst van de vrouw die ze aan het stuur treffen. Passeer ik de douane op Schiphol dan scoor ik vreemde blikken, immers een vrouw probeert op een paspoort met een echte M het land uit te komen; daar kan ik in mijn eigen taal nog iets uitleggen, om over de visitatie die mij al eerder is welgevallen nog maar niet te spreken. Een paar uur later als ik het vliegtuig weer verlaat wordt de tongkronkel nog lastiger, hoe leg ik in het Turks, of waar ik ook maar ben aangekomen – vloog vorig jaar eens via Quatar en werd er uitgepikt-, uit dat ik ben wie ik ben, maar lijk op de persoon waar ik gevoelsmatig op wil lijken, maar wel met hetzelfde BSN nummer. Het is dat ze het druk hebben en dat het toch al laat is maar op een dag levert me dit zeker een aantal uren praten en uitleggen op voor ik zo’n moslimland in mag.

In 2014 heb ik voor Turkije een “langer verblijfs”visum nodig; nieuwe pasfoto’s zijn dan noodzakelijk. Een mooie kans, alleen ik moet dan wel met mijn oude paspoort bewijzen wie ik ben; het paspoort zo op het oog van iemand anders, één met een grote M, een man. De bank, verzekeringen, de gemeente, te veel loketten  om op te noemen, allemaal waar die M me hindert in wat ik werkelijk ben.

Over een paar weken moet ik mijn wapenvergunning laten verlengen; “wilt u even de gegevens controleren op hun juistheid” ik hoor het ze al zeggen. Wat denken ze zelf, zal die vrouw aan het loket werkelijk zeggen dat die M er juist staat. Gruwel!!

Ooit komt het wellicht tot die door mij zo gewenste verminkende ingreep, maar in 2014 nog zeker niet, ik moet gewoon nog wachten. Neen, dan maar liever een ingreep met typex en ballpoint.

Nog een paar nachtjes slapen, dan weten we of de wet er komt. Nog een paar maandjes wachten, dan kan ik zonder messen in mijn buik eindelijk zijn wie ik al bijna 50 jaar zograag wil zijn; een vrouw, eindelijk.