Brutus of Barbie

In een verderfelijke dwaling van een van de VU-toppers wordt begin 2014 de foto van een oudere transvrouw als afschrikwekkend voorbeeld getoond. Een kennelijke reclamespot voor de succesvolle kinder- en jongerenaanpak van de VU-genderpoli. Lovenswaardig resultaat afgedekt onder een walgelijk jasje.

In de voorbereiding en tijdens en na mijn verblijf bij Suporn, pratend en chattend met mijn mede-Supornistas, stuit ik op de FFS (Female Facial Surgery) resultaten van hem en een aantal collega’s wereldwijd, zoals van der Ven, Ousterhout, Rossi en Zukowski. Wie verder googled op resultaten vindt er nog veel meer.

In een poll las ik eens dat een redelijk aantal MtF transgenders eigenlijk de FFS belangrijker vinden dan de SRS of Borsten. Logisch, de SRS resultaten laat je doorgaans nauwelijks aan de buitenwereld zien, je borsten, opgevuld of niet, kun je toch wel zichtbaar laten zijn, maar je gezicht, daar draait het toch om.

Het is not-done om onder en over transmannen en transvrouwen te spreken over “goed gelukt”. Toch vind ik dat daarmee tekort te gedaan wordt aan de vaak fantastische resultaten die geboekt worden door de echte vakchirurgen op dit maxillofaciaalgebied (de aangezichtschirurgie).

Hoekige kinnen worden ronder,voorhoofden minder pregnant, stevige neuzen worden neusjes, haarlijnen verschoven of opnieuw ingeplant. Als ik zo rondkijk en chat vind ik dat menig transvrouw met te stevige lijnen op deze wijze goed geholpen wordt. Overigens valt me op -een pluim voor Moeder Natuur- dat ook na meerdere jaren hormoongebruik de ergste hoekige mannelijkheid van veel gezichten verdwijnt en vervangen wordt door meer afgeronde vormen. Hoewel, zolang willen we meestal niet wachten. Alleen die haarlijn –viervingersbreed boven de neusbrug, zegt mijn “kapster”- die sneuvelt en wijkt al zo vroeg in het testosteronbombardement dat daar de mannelijkheid nog lang blijft doorschemeren.

Toch valt me iets op en ineens moet ik terugdenken aan dat verfoeilijke congres over het succes van de jongeren behandeling. Laat ik het maar het Barbiepakket noemen, in één keer je SRS, je borsten en vooral je gezichtsreconstructie, wat botox, wat siliconen, het kost even, maar dan mag je ook gezien worden. Het levert je een hoop op. Zie het maar als een investering in de toekomst.

Los van de prijs, is het voor mij als oudere transvrouw niet weggelegd, even afgezien van mijn haarwerkje ben ik na bijna vijf hormoonjaren met redelijk vrouwelijke lijnen gezegend. Nee, het is typisch een aanbod voor de Young Dynamics, de transvrouwen tussen de 18 en de 25 jaar. Hier worden geen mannelijke lijnen weggeschaafd, hier wordt je vrouwelijke potentie geoptimaliseerd. Wordt de vrouw in je als vrouw nog meer naar boven gehaald.

Mijn SRS zal straks geen terugverdieneffect kennen; het Barbiepakket wel, een carrriere als model of filmster; een rode loper, catway of cover lonkt in de verte. Sommige hebben de contracten al in hun handtas.
Ik denk dat dan de gendertopper met die schandelijke foto op dat congres gelijk krijgt. Nog even en de genderzorg verdient zichzelf gewoon terug.

En mijn investering? Ik zie nog wel lichtpuntjes, over 3 jaar is de helft van de Nederlandse bevolking 50+. Zou er dan geen plaats zijn voor een rijper gemoduleerd model?

Advertenties

Tussen de regels door

Al voorbereidend op mijn vertrek naar Thailand lees ik me op de verschillende besloten “Suporn”sites wat verder in.
Het resultaat staat niet ter discussie,er zijn er maar weinig die dat kunnen evenaren. Er zijn alleen wel een paar “mitsen en maren”.

De tijd in het ziekenhuis is een geen feest. Zelfs een VIP afdeling in een Thais ziekenhuis blijft gewoon nog een afdeling zoals je die in de westerse wereld alleen een tijd geleden nog maar zag; hoewel de flatscreen televisie met 50 Chinese en Thaise zenders is van recente datum –met USB ingang!.
Om je de “helle” tijd in het ziekenhuis wat te besparen word je zwaar gedrogeerd, eerst als pijnbestrijding met morfine, later met andere slaapmiddelen en pijnstillers. Regelmatig valt er iemand ondanks de onrusthekken uit bed, hallucinerend dat het tijd is voor het nachtelijke plasje. Een halfuur later, 12 hechtingen verder!, net ook FFS (vrouwelijke gezichtsreconstructie) gehad,ligt de betrokkene weer in bed.

De pijnstillergrenzen zijn immens, neem Itaract, ons Nederlandese Diclofenac K, dosis met pil van 200mg, 4x per dag, totaal per dag dus 800 mg. Het Nederlandse pilletje is 12,5 mg. Wie de Europese bijsluiter bekijkt ziet dat het aan 50+ niet zomaar mag worden voorgeschreven en zeker niet zonder maagbeschermer. Niet vreemd dat de betreffende persoon na een week van zuurbranden geen smaak meer over had.
Ook het maximale niveau van de paracetamol roept Europees gezien vragen op; het dubbele niveau van de Europese maximale standaard in de bijsluiter.

Centraal in alle discussies – heb je het er voor over of niet?- staat de maximale diepte en breedte die gehaald moet kunnen worden. Je moet er wel wat voor over hebben. Als iemand eens in een shock raakt van de pijn bij het dilateren, nog vol van pijnstillers, en pas na een tijd weer bijkomt is de conclusie al snel dat zo iemand er dus nog niet aan toe is, onvoldoende commitment heeft. Gelukkig nuanceert Dr. Suporn een dag of wat later de informatie terug naar dilateren zolang je het kunt volhouden; net niet tot het je strot uit komt.

Ergens lees ik dat ieder uur meer narcose, iedere centimeter meer diepte, je gewoon belangrijk meer hersteltijd kosten. Wat ik ook lees, het beeld is duidelijk. De resultaten zijn perfect, hoewel ik ook lees dat er nog betere resultaten te behalen zijn door nog betere chirurgen, maar ook met nog langere wachttijden –tot wel 2 a 3 jaar- , je moet er wel heel veel voor over hebben. Als ik eerlijk ben meer, veel meer dan ik me voor al mijn leeswerk heb voorgesteld.

Ik ga door, maar wel met een aangepast verwachtingen patroon. Ik kan het voor Nederland niet beoordelen,maar ik heb toch de indruk dat toen ik ooit een vrouw opzocht een week na haar SRS in het ziekenhuis in Krefeld haar conditie een stuk beter was dan in de verhalen die ik tussen de “Thaise” regels door zo lees.

Lief zijn voor je Vagina

Lief zijn voor je Vagina –let op de klemtoon. Al weer een maand of zes geleden woonde ik samen met mijn Lief een voorlichtingsavond van de VU bij, “Man naar Vrouw Vaginaplastiek”, zeg maar “de operatie”. Jaarlijks informeert de VU haar doelgroep over alle aspecten, pre en postoperatief van de operatie. De verantwoordelijke voor het genderteam, Mick van Trotsenburg, entertainde zijn publiek die avond samen met zijn collega’s over de ingreep zelf, ins en outs, pre en postoperatief. Een vooral over het “Lief zijn voor je Vagina”.
Om in lijn met een oude bestofte sketch van Wim Sonneveld te blijven, in de pauze lagen er geen kroketten in het vet.
Het is nog wel ver weg, een maand of 9-10, maar het houdt ons toch bezig. Het is niet niets waar je een keuze in maakt. Ons denkproces is inmiddels al verder gevorderd. Ik scheef het al eerder, de datum bij Suporn is al bepaald. Toch is er zoal samen nog wel meer af te stemmen. Af en toe over de ontbijttafel scherpen we alle twee onze gedachten weer verder.
Naast veel feitelijke informatie, een gezonde dosis verwachtingsmanagement. In mijn geval verwacht niet meer dan een “echte”vrouw –biovrouw- op mijn leeftijd van haar seksueel functioneren mag verwachten. De tijd van driemaal per dag ligt al geruime tijd achter me.
Een ding sprong er in de voorlichting duidelijk uit, naast niet-roken, een gezond gewicht en matig alcohol gebruik kun je met bekkenbodemoefeningen de voorbereiding op en het herstel duidelijk beïnvloeden. Een paar weken later kom ik met een kennis, bekkenbodem therapeute, in gesprek. Ik leg het haar voor, wat te doen? Hoe lang of kort van te voren. Duidelijk is dat ik het vooral zelf moet doen.
Zo treffen we elkaar op een mistige woensdagochtend, er volgen er nog een paar. Ze neemt me bij de hand door bekkenbodemland, eigenlijk draait alles om voelen. Voelen wat ik nu heb en kan en, met de spieren die ik nu al heb, voelen wat mijn nu nog virtuele vagina (neovagina volgens de geleerden) straks mag bieden en nu in de bekkenbodem al te bieden heeft. Het is goed geeft ze aan nu al je eigen lijf daar te verkennen – eindelijk mag ik gelegitimeerd wat ik vroeger in mijn prilste jeugd nooit mocht. Straks voorafgaand aan de ingreep is de helft van het oefentraject dan al afgelegd.
Binnen een week na de ingreep dwingt Suporn zijn dames te starten met dilateren, vaktaal voor het drie keer per dag een uur open en op diepte houden van het nieuwe orgaan. Hoe dat in haar werk gaat schrijf ik vast nog wel eens. Het aller belangrijkste daarbij?…ontspannen. En hoe? … middels een ontspannen bekkenbodem, het geheel dat knijpt maar als het goed is ook ontspannen ruimte biedt.
Eerlijk is eerlijk, hoewel ontspannen voel ik me er toch wat ongemakkelijk bij, oefenend met mijn therapeute. Het is nogal wat, heen en weer switchend tussen twee anatomisch modellen te verkennen waar je werkelijke gevoel nu zit. Alsof ik me tussen twee werelden bevind, de reële hoewel door de hormonen al weer jaren uitgeschakelde mannenwereld en de aankomende wereld van mijn ook van onderen groeiend vrouw besef.
Als ik weer naar huis fiets -mijn dameszadel doet mijn bekkenbodem in elk geval geen geweld aan- ben ik even stil. Weer een stap gezet, een heftige, er zullen er de komende 9 maanden nog wel een aantal volgen.
Kortom, de komende maanden ga ik alvast lief zijn voor mijn virtuele neovagina. Ga ik gewoon toch weer voor drie keer per dag.

Leeg hoofd

Nog maar een paar degen geleden schreef ik nog “het laat je nooit los”. “Pas als de hechtingen eruit zijn” voorzag ik wat meer ruimte in mijn hoofd. Voorlopig een vergissing blijkt inmiddels. Mijn hoofd is leeg, nou ja in ieder geval wat meer opgeruimd. Ik, of eigenlijk we, hebben knopen doorgehakt.

Jaren zaten we als we thuis waren op een oude bank, zo een uit de ouderlijke boedel. We hikten er tegen aan en wilde eigenlijk een ander. Tot we de knoop doorhakten en twee nieuwe spierwitte Ikea banken naar binnen sleepten. Nu de oude bank er nog uit en een lekkere voorlees stoel naar boven en het ziet er ineens anders uit.

Na jaren aanhikken tegen mijn andere gevoel, aanhikken tegen mijn transitie in het buitenland, aanhikken tegen de vraag wanneer dan wel in eigen land, lijken we nu goed op weg te zijn. Het is net of met het “Groene Licht” van de VU, de start van de RLE, een nieuwe fase is ingegaan. Een fase waarin ik niets meer hoef te bewijzen, eindelijk weer mezelf kan zijn. Het voelt goed. Vreemd eigenlijk want aan de hormonen kan het niet liggen, die zijn al drie en een half jaar gelijk. Mijn lichamelijke verandering staat vrijwel stil, mijn cup B groeit niet meer verder, mijn buikje heeft plaats gemaakt voor mijn taille. Wat wil ik nog meer?

Eén hikje lag er nog aan de horizon. De geslachtsaanpassende operatie (SRS). Wachten in Nederland of plannen elders? Als zelfstandige betekent dat wachten en wachten, nog meer onzekerheid, nog meer rommelen met mijn werk in de marge. We zoeken, mailen en overleggen. En dan zijn mijn Lief en ik eruit. We hakken een knoop door, bepalen ons programma voor de komende twee jaar en kunnen weer aan de slag. SRS vastleggen, bij wie en wanneer, bepalen wanneer we weer terug zijn en wanneer ik circa weer met mijn werk kan beginnen. Een vervolgroute voor ons reizen uitstippelen, schrijfopdrachten genereren, boeken plannen, noem maar op.

Ik zet een voorlopige kras in mijn agenda, data worden gereserveerd. Nog een klein jaar dan kunnen we weer verder. Leven zoals ik al bijna zestig jaar wil.

Er is een last van me afgevallen. Ik weet wat er voor de boeg ligt, weet wat ik in afwachting daarvan ook dit jaar nog op kan pakken. Steeds minder “transitie”gerichte activiteiten liggen op mijn pad, steeds meer gewoon kunnen doen neemt de plaats daarvan in. Ik voel me goed.

Ik verheug me er nu al op. Begin 2015 Thai eten en herstellen op mijn spierwitte bank. Met een leeg hoofd, dat wel.