Ja, het kan …

Je zult nooit een echte vrouw kunnen zijn… Alleen jonge transgenders kunnen ooit de switch maken, de anderen –ouderen- zullen altijd zichtbaar blijven… Stealth, vergeet het maar …

Je zou het bijna geloven en ontmoedigd afdruipen. Het is af en toe weinig hoopgevend wat sommige VU deskundigen de transgender tijdens het intakegesprek meegeven. Is het een test om de “duurzaamheid” van de dysforie te bepalen; om zoveel twijfel te zaaien dat alleen de echt overtuigden nog maar overblijven. Een misgreep om te voorkomen dat al te lichtvoetig een droom achterna wordt gejaagd. Een poging tot wachtlijst beheersing …

Los van het wrange en gruwelijke aspect dat iemand die daar komt tijdens de intake, daar doorgaans pas zit na een lange en intense strijd met zichzelf en de omgeving, is het bijna absurd juist in dat gesprek geconfronteerd te moeten worden met een bijna volkse opinie over het onmogelijke van een succesvolle transitie als je er niet al tijdens je tienerjaren mee bent gestart.

Je zou het bijna geloven; dat heilloze van een transitie die bijna zeker tot mislukken is gedoemd. 

Volgend jaar; het boekenbal! De laatste sheet, ter afsluiting van mijn workshop “Kinderverhalen”. De afgelopen maanden gaf ik een workshop met dit onderwerp; leuk en leerzaam, een uitdaging. Met 13 workshopdeelnemers loop ik stap voor stap het schrijfproces door. Als schrijfster, docent, publiciste, coach en avonturier kan ik me niet dag in dag uit afsluiten van de wilde woeste buitenwereld. Wie een boodschap te verkondigen heeft, kan dat niet slechts doen van achter haar bureau. Wie over avontuurlijk reizen schrijft, moet er regelmatig op uit; soms zelfs als vrouw terug in een mannenwereld om slechts gewapend met bahco en multimeter haar “mannetje” te staan.

Iedere keer opnieuw ervaar ik het als spitsroede lopen, als een onbedoelde test van mijn verschijning als vrouw; als een soort examenstuk. Eerlijk is eerlijk, dat examen betreft alleen mijn eigen gevoel, voor mijn omgeving is het dat niet. Die beoordeelt me, “gewoon” als vrouw, met alle voordelen en vooroordelen van dien. De beoordeelt me gewoon op wat ik te bieden heb. Beoordeelt me als docente op mijn meerwaarde, als schrijfster op de kwaliteit van het manuscript, als avonturier op de kracht van de vertelling in interview of artikel; beoordeelt me zelfs op de prestaties in de techniek.

Of het nu mijn aanwezigheid is tijdens mijn tekenlessen, tijdens een meeting met mijn uitgever, mijn optreden als schipperse, docente of mijn meerwaarde als coach, als vrouw staat mijn vrouwelijkheid net zo min ter discussie als die van de andere vrouwen in wier gezelschap ik verkeer. Alleen als ik het na verloop van tijd aan iemand vertel, maak ik het zichtbaar, anderen hebben er, zelfs bij intensief samenwerken geen enkele weet van.

Natuurlijk heb ik, dankzij mijn “gemiddelde”  maten ruim het geluk binnen het vrouwelijk spectrum te vallen, is mijn lage alt hoe wel wat laag, niet laag genoeg om opvallend te zijn, maakt mijn jaarlijkse haarwerk van de zorgverzekeraar het plaatje redelijk af, maar toch. Laat dat voor alle starters die bij hun eerste contact met de VU, de eerste gesprekken met familie en omgeving, de eerste stappen binnen lotgenoten groepen nog zo vol twijfel zijn, een steun zijn. Ook wie na haar vroegste jeugd aan de transitie begint heeft nog alle mogelijkheden.

Ooit hoop ik dat dat kansrijke ook doordringt bij de “VU-deskundigen”; hoop ik dat hun bijdrage ligt in steunend in plaats van twijfel zaaiend gedrag.

Immers waar moet je anders de zekerheid nog aan ontlenen, het vertrouwen dat je op de juiste weg bent gegaan; leven in de rol die je altijd al wist voor jezelf, kan absoluut, ook zonder dat anderen dat aan je blijven zien!  

Advertenties

Verhaal

Stealth levend heb je toch af en toe een verhaal nodig. De simpele mededeling dat ik van Venus kom is niet altijd voldoende. Een beetje verleden moet je toch hebben. Eigenlijk kom ik doorgaans, althans in Nederland, wel weg met een levensgeschiedenis die grotendeels op waarheid berust, zij het dat de verhaalbrokken soms wat anders worden belicht. Een verhaal ontstaat vaak meer in de fantasie van de ander, even zwijgen vult een leemte vaak al spontaan in. Selectief invullen en weglaten, aangevuld met feiten die soms in een wat ander licht zijn geplaatst maakt het verhaal af. Mensen hebben nu eenmaal al snel een basisverhaal in hun hoofd als je ze een paar piketpaaltjes aandraagt.

Zo ook in het buitenland. Weer nieuw, na 6 maanden afwezigheid, in de gemeenschap, in het dorp, wordt er toch gezocht hoe men ons kan plaatsen. De combinatie, twee vrouwen op een zeilbootje, roept nu eenmaal veel meer vragen op, dan menig “middle of the road” man-vrouw echtpaar.

Onze sieradenverkoper is vasthoudend. Terwijl de thee met glaasjes naar binnen klokt, wil hij alles weten. Of wij samen hier in Finike zijn? Hoe lang we elkaar al kennen? Al meer dan 35 jaar, sinds de studie tijd, dat is echte vriendschap! Of we allebei getrouwd zijn? Of we in één huis wonen?

Bij dat getrouwd zijn, begint het probleem. Lief C antwoordt ja en ik antwoord veiligheidshalve, neen. Om nu hier de ins en outs van ons schijnbare homohuwelijk uit te leggen, begin ik even niet aan. Waar de man van mijn Lief dan is? Nu worden de kolen echt heet. Mijn Lief lost het op. Geheel naar waarheid, “die is 4 jaar geleden overleden”. Je voelt de man denken, “wat naar, maar wat fijn dat ze die oude vriendschap nog heeft”. Dat het “passed away” misschien wel iets anders mag worden ingevuld ontgaat hem gelukkig. Hij vraagt mijn Lief of ze kinderen heeft, na haar bevestiging bereikt de vraag mij niet meer. Kennelijk ben ik voldoende tussen de coulissen terecht gekomen.

Een nieuw verhaal is geboren. We benutten het de dagen erna als en het zo uitkomt.
Het gekke is, hoe druk ik me ook maak over het verdoezelen van mijn verleden, hoe bezwaard mijn Lief zich ook voelt over het jokken, eigenlijk speelt de vraag bijna nooit. Hoe je je ook mengt in gesprekken, dat verleden speelt, als je er niet zelf om vraagt, eigenlijk nooit een rol.

Toch is het mooi weer een stukje verhaal te hebben, je weet maar nooit wanneer de vraag weer eens naar boven komt.
Voorlopig blijven we gewoon twee avontuurlijke meiden die hun leven delen. Voor de meeste retires om ons heen is dat al mooi genoeg.

Bevalling

Passabel zijn, Stealth leven; hoe ver moet je daarmee gaan. Sommige levensessentiële ervaringen zul je als vrouw van mijn soort bij de huidige stand van de wetenschap eenvoudig nooit krijgen.

Tijdens een creativiteitscursus wisselen de aanwezige dames de laatste nieuwtjes over hun kinderen en kleinkinderen uit. Trots op mijn kinderen en kleinkinderen doe ik gretig mee. Vrouwen doen dit nu eenmaal en de enige man heeft de cursus al na een les verlaten; kennelijk was dit vrouwen overschot hem toch teveel.

Met het kraamfeest (zie Gordiaans) nog in de benen en mijn kluivende en sabbelende jongste kleinzoon nog in mijn hoofd, vertel ik mijn mede cursisten hoe groot hij al is geworden na een maand; “grootmoeders” vertellen dit soort dingen nu eenmaal graag. Al snel komen we op de bevalling en naar aanleiding van een live “vriendelijke keizersnede” op tv een paar dagen eerder vertel ik hoe ik samen met Lief C ernaar heb gekeken; een beeld krijgend waarom dochterlief zo enthousiast was over haar “vriendelijke”bevalling 5 weken daarvoor.

Het gesprek kabbelt door en komt al snel op de bevallingen van de verschillende dochters en schhondochters en kort daarna ieders bevallingen jaren daarvoor. Heel voorzichtig voelde ik de vraag al aankomen. De vraag naar mijn eigen bevallen van dochterlief.

Lang hoefde ik niet over de vraag na te denken. “ Ik ben nooit bevallen” antwoord ik met een gezicht dat het midden houdt tussen spijt en berouw. Even is het stil “dat heeft mijn Lief gedaan” vul ik aan. Het gesprek krijgt een andere wending. Kennelijk weten mijn medecursisten het even niet meer.

Beter de werkelijkheid van een bijzondere relatie achterlaten, dan een leugen om z’n best wil denk ik maar zo.

Onder de mensen

Mijn parttime leven in het buitenland geeft behoudens risico’s in minder verdraagzame landen vooral ook veiligheid. Eigenlijk is het vrijblijvend, je bindt je maar heel beperkt. Bevalt het niet, wordt je gemeden of raar aangekeken, dan ben je ook zo weer weg. Ik kan contact leggen met wie ik wil en ook weer vertrekken als ik dat wil. Veilig, vrijblijvend en zonder enige verplichting. Veel contacten zijn vluchtig en maar heel af en toe is het belangrijk om dat wat je vertelt, wat je wil zijn en voor wie, wat meer te regisseren.

Eenmaal terug in Nederland is het verleidelijk dat zelfde spoor te volgen. In de ochtend boodschappen of klussen in en rond het huis, in de middag wat schrijven. Het verhaal hoeft niet meer te worden verteld -Lief C en de dochters met partners weten het, naar de buurt ben ik uit de kast gekomen-. Vrienden, kennissen en wat anderen zijn geïnformeerd en daar blijft het eigenlijk bij. Lekker veilig in mijn zolderkamertje, de wereld lekker anoniem twee verdiepingen lager aan mijn voeten; de brievenbus dicht getimmerd met NEE/NEE, zelfs van de Bart Smit catalogus heb ik geen weet. Ik leef mijn leven anoniem, stealth. Wel zo veilig en comfortabel.

Vandaag heb ik een stap gezet. Ik heb me onder de mensen bewogen, ik ben de deur uitgegaan. Dat klinkt steviger dan het is, maar toch. Zoals ik me in de trein aan niemand hoef voor te stellen, in het vliegtuig alleen bij de balie vertel wie ik ben, zo ben ik ook in het gewone leven weliswaar aanwezig, maar altijd zonder naam, altijd anoniem en verborgen.

Vanaf vandaag is een nieuw spoor ingeslagen door mij. Niet dat ik nu met een groot reclamebord oploop, in tegendeel. Vandaag was de eerste les van mijn teken en schildercursus; voor beginners. Gewoon als vrouw tussen de vrouwen (en een man), maar wel met een naam. Niet meer anoniem en vluchtig om dat het toch maar even is, maar blijvend, met naam en aanspreektitel; Mw. Diederique ….

Drie maanden lang trek ik met mijn medecursisten op, deel al tekenend lief en leed over elkaars teken en schilderkunsten, de aanbiedingen bij de Aldi, de kleinkinderen, de Knip-mode en nog meer. Eindelijk geen voetbal meer of auto’s. Gewoon buiten de deur mezelf kunnen zijn, maar wel met een naam en een gezicht.

Het voelt goed, er komen er nog meer; tripjes onder de mensen. Koken, handwerken, ik zie nog wel wat uitdagingen.