Bronsttijd

Het is de periode van de mannengroepen. charterboten vol mannen, op zoek naar zeilgeluk. Soms vrienden, soms een club die jaarlijks een boot huurt, maar altijd mannen, 100%. Vrouwen zijn in deze tijd spaarzaam. Het echtpaar vaart nog niet rond op dit moment, een enkel eigenaarspaar daar gelaten. Het gezin is gewoon nog niet toe aan de charterweek.

Na een maand reizen en trekken buiten de geplande havens wordt het tijd eens een paar dagen in een echte jachthaven/marina te kruipen. Eens lekker douchen, de lakens eens wassen, de accumeter resetten en vooral een pittig gesprek met onze Griekse internetprovider staan op het plan. Onze keus valt op Kos, een van de centra in de chartervaarten vooral een soort samenscholingspunt van de varende mannengroepen. Het heeft zo ongeveer alles, goedkoop eten, drank en walvertier.

Misschien hadden we wat beter na moeten denken. Als we de haven in varen vangen we meteen alle blikken. Wat wil je, vrouw aan het roer, vrouw voor op het dek. Blikvangers ten top. Terwijl mijn Lief, als captain naar het kantoor gaat-even is de havenman in twijfel als hij geen echte captain ontwaart- maak ik het dek en de zeilen aan kant. In bikini, wankelend op de zwaarweer steunen bij de mast , gevolgd door tientallen ogen, zorg ik met verfijnde bewegingen, voor het opruimen en inpakken van de zeilen. Af en toe zwaaien ze, beginnen een babbeltje. Ik zwaai terug dit keer.

Geheel tegen de gewoontes in de Middellandse zee in, hebben we als enige de boot met haar neus tegen de steiger gelegd. Geen andere reden dan het feit dat de bijboot aan de achterkant nu onze stap op de wal niet belemmerd. Ineens ontdekken we dat we onszelf tussen al die blikken van mannen een weldadige privacy hebben verschaft.

Handig? Nou, da’s wisselend. Als ik even later in mijn nieuwe enkel lange jurk probeer op de steiger te klimmen heb ik weer voldoende bekijks.

Mannengroepen, het klinkt bijna als iets therapeutisch. Alsof het gezamenlijk douchen na de wedstrijd tot norm is verheven. Tenminste ik zou niet goed kunnen plaatsen waarom, ook als wij pal voor hun neus liggen, het met zijn allen volledig naakt onder de waterslang douchen ongehinderd voortgang vindt.

De avond begint rustig, vrijwel alle bemanningen zijn naar bar en restaurants vertrokken. Een mannengroep drinkt in, maar borrelt en eet bijna niet aan boord. Pas als ze terugkomen hoor je ze weer. Wij hebben er dan geen last meer van, al om 05.30 op die ochtend, liggen wij dan al weer opgekruld tegen elkaar in bed.

Tegen de ochtend schrik ik wakker. Ik heb net gedroomd. Hij had een zwarte jeans en een zwart strak shirt aan, zijn spierbundels schemerden erdoor heen. Hij probeerde mijn aandacht te trekken, ik babbelde voorzichtig terug.

Tijd om op te staan besluit mijn Lief als ik mijn droom vertel.

Zoveel mannen om je heen, het laat je niet onberoerd.

Advertenties