Ravijn

Wat kan een mens, ik! zich vergissen.
Al weken, misschien wel maanden loopt alles in en om me heen perfect. In een thema op een van de fora over moodswings en emotionele rollecoasters schrijf ik vol trots dat het gelukkig steeds minder en milder wordt.
En dan ineens…
Mijn hoofd voelt als een bowlingbaan waarop alle pins lukraak in een keer vallen. Vallen zonder strike. Een chaos en je krijgt er niet eens punten voor.
Als ik even kort wat licht in de tunnel zie, tref ik mezelf aan op de vloer naast mijn bed. De tissues uit de doos liggen om me heen verspreid, gebruikt.
Wat een paar dagen geleden zo mooi leek te gaan lijkt ineens in duigen. Een dagje shoppen met mijn Lief, brengt me in extase thuis. Zonder gekibbel, ieder haar “pas”kans, slenterend, bewonderend en spiegelend brengen we de volle dag zonnig door. Het resultaat, een mooie uitbreiding van de kledingkast, een nieuwe tankini, bh’s, mooie zomersandaaltjes, wat make-up en nog veel meer. We maken plannen voor onze inrichting. Het leven lacht.
En dan ineens, een scheuring. Ik dacht dat het elders in mijn omgeving geleidelijk beter ging, dat scherpe kantjes begonnen te vervagen. Dan wordt duidelijk dat er voorlopig daar geen plaats voor me is. Dat het helen van pijn veel meer tijd vraagt dan ik dacht. Ik kan het niet geloven.
Mijn hoofd draait dol, ik zie afgronden op doemen. Ik leg ze voor aan mijn Lief. Zij ziet wat gebeurt toch anders. Ik voel me niet herkent. Moedeloos kruip ik mijn bed in. Daar is het tenminste warm. Na een nacht zie ik nog meer ravijnen om me heen. Iedere stap die ik zet is tot mislukken gedoemd, althans zo denk ik. Nog steeds voel ik geen herkenning om me heen. Ik sta alleen, ik voel me alleen.
Het schokt me, ik heb het koud, ik ril. Ik kruip weg in een hoekje, ik voel een knak in me. Even later ben ik in tranen. Stromend langs mijn wangen. Een doos tissues later, loop ik schokkend droog, mijn tranen zijn op, mijn lijf schokt nog steeds. Het is alsof mijn emotionele rollercoaster plotseling met tomeloze vaart naar beneden raast, mijn zonnige rit verandert in mijn hoofd in een spookrit vol ongrijpbare gevaren. Ik raas langs ravijnen vol onvermoede spookbeelden.
Een knuffel en een schouder verder kom ik heel langzaam weer wat bij. Remt mijn rollercoaster af, breekt er weer wat licht in mij door.
Ik schrik van mezelf, wat is mijn emomasker broos, zelfs na drie en een halfjaar onveranderd hormonengebruik, word ik nu en dan toch nog mee gesleurd door mijn rollercoaster karretje. Nog bijna tien maanden dan moet ik een maand mijn hormonen stoppen, kom ik als het ware in de overgang. Ik ben weer eens gewaarschuwd, moodswings grijpen me nog steeds aan.

Advertenties