IJsbreker

Mijn fantasie heeft me al jaren geleden in de steek gelaten; spreekwoordelijk althans. Wat naïef heb ik ooit gedacht dat mijn voorzichtige transitie -30 jaar door het huis sluipen op pumps, maar fluisterend mijn geheim delen met Lief C, voorzichtig verder gaan met kledingswitchen, alvast langzaam aan met de hormonen aan de slag, alvast grotendeels als vrouw leven een maand of acht per jaar in het buitenland- de opmaat vormde voor een nog voorzichtiger ingezet leven in eigen land.

Zoals gezegd, wat naïef; misschien wel dom en beslist, spreekwoordelijk, fantasieloos om zo te denken. Het tegendeel is waar. Nu bijna een jaar na mijn coming-out naar de dochters denk ik dat de typering ijsbreker een betere is. Met volle kracht vooruit; af en toe wat gas terugnemend en dan weer een leuk duwtje verder voltrekt zich mijn transitie. Overal om me heen kraakt en schuurt het als een nieuw evenwicht in de krachtenvelden gezocht moet worden.

Mijn ijsbreker verplettert niet, maar neemt voordurend gas terug en probeert nog steeds zo voorzichtig verder te komen. Toch is gekraak en geknars om me heen niet te vermijden. Wat simpel heb ik ooit gedacht dat de coming-out al tientallen jaren geleden naar Lief C, en pas een jaar geleden naar de dochters, de grootste schok zou opleveren. In feite was dat ook wel zo; daarna zou alles vanzelf goed komen, leek me. Over de naschokken heb ik niet zo nagedacht.

Nu, een jaar later, schokt het nog steeds. Voor de meest dierbaren in je omgeving is er iedere dag, al leef je al geruime tijd 24/7 als vrouw, een nieuwe coming-out. Dagelijks trilt het even, zoeken krachten grommend en krakend een nieuw evenwicht; de eerste shawl om mijn hoofd in plaats van mijn mutsjes, het nog strakkere shirtje, de eerste panty, de eerste jurk, sierraad of make-up. Een afspraak bij de VU, de logopediste, een andere hormoonpleister, allebei dezelfde laarsjes willen hebben; telkens schokt de vertrouwde wereld weer even. Zelfs voor Lief C; ook je vernieuwde, bestaande, relatie –die door de buitenwereld o zo snel stigmatiserend wordt ingevuld- schokt nog met regelmaat op haar grondvesten.

Voorzichtig schuift de ijsbreker weer een stukje verder. Als ik afscheid neem geeft dochter me drie van haar bh’s, cup A; ze gebruikt ze het komend jaar, zelfvoedend, toch niet meer.

Weer een stapje verder, een acceptatieschokje; dit keer mijn voorgevel.

Advertenties

Verward

Op de achtergrond van mijn transitie volg ik een paar bloggen. Gewoon om te zien hoe anderen het doen; om te zien hoe zij dingen oplossen. Terwijl ik nadenk over de blog van een van de andere meiden kom ik op de vraag aan mijzelf wat de samenleving er eigenlijk mee opschiet als ik na alle hobbels –coming out, hormonen, epileren, operatie, gba- echt vrouw kan zijn?

Mijn vraag aan mijzelf verward me. Ik, altijd zo goed in procesoplossingen, in hapje voor hapje een rijstebrijberg verstouwen, in coach-achtige “wat vindt je er zelf van?” vragen; ik ben confuus, ik heb zo geen pasklaar antwoord. Het “waarom ben je er dan aan begonnen?” flitst schemert op de achtergrond. Ik schiet vol tranen, net als bij een quiz waarbij je het laatste finale antwoord niet weet. Ik ben mezelf even kwijt.

Paniek, ik worstel er mee en leg mijn gevoel als retorische vraag voor aan Lief C. Uren besteden we aan het afgrazen van het thema. De avond valt, de maaltijd voorbereiding verloopt, laat staan het eten. Stukjes van mijn antwoord worden al toetsend aan C gaandeweg helder; tot de kern kom ik echter niet. Ik dwing mezelf het antwoord positief te formuleren (…de winst is..) in plaats van ontkennend (.. er is in ieder geval geen… meer ..).

Misschien maak het mezelf wel verschrikkelijk moeilijk. Al die zweverige antwoorden -ruimte, vrijheid, zorgzaam, creatief- zijn moeiteloos te pareren; waarom zou je dat niet als man kunnen, wat levert dat in euro’s op.

Doodmoe en met barstende koppijn stap ik in bed, de afwas is vandaag voor Lief C. De nacht is rommelig en vol gedachteflitsen, in de ochtend is mijn hoofdpijn nog steeds niet voorbij.

Toch denk ik in een combinatie van overwegingen mijn antwoord te vinden; welk dat houd ik nog even voor me.
De dag begint, er moet weer gewerkt worden. Als ik ’s middags nog eens opnieuw de betreffende blog open sla realiseer ik me dat er een andere vraag staat; de vraag die me zo aan het denken heeft gezet.

Ik heb een antwoord voor mijzelf en mijn omgeving; een legitimatie, soft en vol gevoel. Ik lees de blog nog eens; mijn onrust dampt weg.

Toch geen veertig jaar wegstoppen, geen toneel, voor slechts een bevlieging; mijn gevoel is hard, ik heb wat te bieden, ook straks.