Nep

Ik ben er gewoon niet op verdacht, tuin er zo maar in, naïef als ik ben.

Regelmatig gebruikmakend van fora en Facebook loop ik regelmatig aan tegen bizarre vragen en voorstellen. Als warm voorstander van genderdiversiteit en de 45 verschillende vormen, “smaken” waar je binnen Facebook uit kan kiezen is mijn eerste opwelling te accepteren en er van te leren. Je kunt het bij wijze van spreken zo bont niet maken of je krijgt van mij begrip. Ik reageer, en met mij velen, geef advies, toon begrip en wens sterkte op het pad.

Toch worden we af en toe onaangenaam verrast. Blijkt een lotgenoot ineens een voyeur, iemand die onder valse voorwendsels toegang tot een forum verkrijgt, geniet, reacties losmaakt en –bevredigd?- met de noorderzon weer vertrekt. Nu werkt ook de avantar, zeg maar je identificatieplaatje, daar ook wel aan mee. Menigeen toont zich met een verzonnen naam en tekenfiguur dat meer zegt over de fantasie van de persoon dan over de uiterlijke kenmerken van de persoon zelf. Hoewel, eigenlijk kan ik dat niet beoordelen en zijn al die nieuwe forum leden misschien echt wel zo komisch of slank.

Op andere plaatsten in fora en Facebook veranderen mensen moeiteloos een geboortejaar of geboorteland. Stuk voor stuk pogingen in de gratie te blijven door je als een ander voor te doen. Het voelt niet echt fijn, niet meer op iemand te kunnen vertrouwen, terughoudender in je reacties te moeten zijn.

Ik hoop, nog steeds naïef dat het ooit anders wordt, dat met name nieuwkomers in de groep meer zekerheid kunnen krijgen dat reacties ook kloppen en welgemeend zijn en niet pure fake ter bevrediging of bedrog.

Advertenties

Staren

Het wordt drukker om ons heen. Naast de vaste buren, een boot of 3, die hier al tijdje liggen, dringen zich steeds meer nieuwkomers op. Naast ons ligt op een ochtend ineens een Belgische boot, een kleintje, een jong stel.

Terwijl we ontbijten ontwaakt ook het Belgisch bootje. Met een kop koffie in de hand nemen ze ons en onze ontbijtresten goed op. Ze gaan er echt voor zitten. Er gebeurt verder niet zo veel, ze kijken slechts. Wat in ze omgaat is een raadsel. Missen ze de mannen aan boord, vormt het vrouwen stel een zeldzaamheid, is het mijn te korte roze nachtpon. Het is niet helder.

Even later als ik me was en aankleed wordt het wat gênant. De wind draait de twee bootjes zo dat ze rechtstreeks bij ons de kajuit inkijken, precies waar ik mij afdroog, snel mijn ondergoed aanschiet, mijn kapsel in orde maak. We hangen er maar even een handdoek voor.

Ik breng de dag door met correctiewerk aan mijn buitentafel. Telkens als ik over de rand van mijn laptop kijk, koffie, lunch, thee, zitten ze daar weer. Breed uit, kijkend en inspecterend, niets van wat we doen ontgaat ze.

Als beloning voor driekwart dag noeste arbeid besluit ik even een rondje met de kano te maken. Het waait stevig. Slechts gekleed in bikini, de misvorming in mijn broekje, verbergend achter het bijpassend rokje weet ik me de kano in te werken. Niets ontgaat ze, niets is er te zien; nou ja afgezien dan van mijn slechts A/B in plaats van C/D bedeelde voorgevel.

Als ik een half uur later terugkeer, staat er nog wat meer wind. Met een zwierige duik breng ik me bij thuiskomst vanuit de kano in veiligheid. Gespannen slaan de buren mijn thuiskomst gade. De wind slaat onder mijn rokje, daar lig ik in vol ornaat, slechts mijn bikini broekje verhult nog iets.

Het bevalt wel. Als ik een droge bikini aantrek zitten ze er nog, ditmaal op het voordek. Starend voor zich uit, rechtstreeks op mij gericht.
Word ik nu paranoïde? Of spettert onze aantrekkelijkheid er zo vanaf?