E is eM Cee kwadraat

E=MC².  Ik ben jaloers op Einstein. Niet alleen vanwege zijn mooie bos wild uitstaand haar. Ik heb mijn kans gemist. Had ik er toch vroeger bij moeten zijn. Hoewel, alles is relatief. Als ik met mijn genderdysforie in die tijd op de proppen was gekomen had ik mijn dagen ongetwijfelt in een gekkehuis gesleten. Alles is relatief.

Relativiteit, relativeren, de brug is snel geslagen. Vraag mij niet de relativiteitstheorie uit te leggen, ik ben al te lang van school en heb nu eenmaal meer verstand van de cultuurhistorische betekenis van honden bij het terugdringen van kannibalisme door missionarissen op vroeg bewoonde Polynesische eilanden in de zeventiende en achtiende eeuw. Zoals gezegd, ik ben te lang van school; zo’n 40 jaar al weer.

In mijn gesprekken met de VU speelt de vraag wanneer wist je het? hoe voelde het? waaraan merkte je het? een belangrijke rol. Gesprekken achtereen worden gevuld met een spreekwoordelijke mangel om mijn verst weggelegen ervaringen, 40, 50, 55 jaar geleden eruit te wringen. Ik voel me als een flinterdun lapje deeg uit een pastamolen in z’n aller smalste stand; 7 standjes lang steeds verder uit geknepen en gerekt.

Euforisch begin ik aan mijn vierde gesprek bij de VU. De standaardopenings vraag bij het begin van het gesprek kan ik trots beantwoorden. Gelardeerd met alle positieve ervaringen net zoals in mijn eerdere blogs, rolt mijn antwoord over de tafel. Het is ook niet niets, nu na 3,5 jaar hrt, na 3,5 jaar uit de kast in het buitenland, na een jaar fulltime leven buiten de kast in Nederland; ik ben er gewoon trots op dat het me is gelukt zodanig geïntegreerd te zijn als vrouw in de samenleving, dat zelfs de vraag of ik ooit makkelijk of moeilijk ben bevallen van de dochters nog logisch lijkt. Zo wil je het vast van me horen straks aan het eind van mijn RLE, vroeg ik mijn psychologe; RLE de periode van een jaar die nog (ver?) voor me ligt waarin je laat zien dat je met je hormonen in staat bent je leven als vrouw te leiden.

En dan is het stil; geen compliment, geen proces versnelling, geen afrondende conclusie in het diagnostisch proces, neen. De “wrongel”ceremonie neemt weer aanvang.

Aan het eind van het uur; dat stevast na driekwartier eindigd, vraag ik toch nog maar eens hoe het nu verder gaat. Heel moeizaam komt er uit dat mogelijk het volgende gesprek, half december het laatste is, dat mogelijk ik dan in het team van begin januari besproken wordt. Neen “helaas een eerder teamoverleg is niet haalbaar,  neen versnellen heeft niet zo’n zin, ik heb geen clienten voor dat overleg, ik ben er dan niet”.

Dat ik met mijn hormonen dan bijna droogsta, ik midden januari mijn laatste pleister zal hebben geplakt, gaat er maar moeizam in. Dat ik het moeilijk vind weer naar de huisarts te moeten voor 1 of 2 maandjes extra is vooral mijn probleem- vorig jaar kostte dit me zes weken-. Ze zegt toe te kijken of het lukt na begin januari iets te plannen met de endocrinoloog; ze zegt zelfs toe te kijken of het lukt al na het volgende gesprek bloed te laten prikken.

Ik ben benieuwd, net als de indruk die ooit gevestigd werd dat na de verplichte wachtlijst voor zijinstromers in het proces zoals ik en bijvoorbeeld mensen die al een eerdere diagnose op zak hebben, een wat versnelde diagnostiek of RLE mogelijk was, moet eerst nog maar eens blijken wat er echt gaat gebeuren.

Wat aangeslagen en uitgeknepen verlaat ik het gebouw. Dit was niet echt wat ik van de dag van vandaag verwacht had. Met de bewoners die door de missionarissen op de vroeg bewoonde polynesische eilanden aantroffen werden, heb ik een ding gemeen; ik kan ze vreten.

Nog bijna een maand voor mijn volgend gesprek, dan wel afrondend?. Een ding heb ik geleerd van die wrongel die mijn hersenpan terug dwingt tot mijn kleuter en lagere schooltijd? Werd je gepest door jongens of door meisjes? Wat voelde je daarbij? Ik voel maar een ding; uitgeknepen, ik laat maar even in het midden of het is door een man of een vrouw, voor daar nu ook weer betekenis aan wordt gehecht. Zoals gezegd, een ding heb ik in de gesprekken wel geleerd.

Gerelativeerd; wat is nu nog twee maanden wachten? –en daarna nog een RLE jaar, een wachttijd voor verder chirurgische ingrepen, een half jaar of een jaar voor ik eindelijk die M in een V in mijn paspoort mag veranderen, en.., en..- . als ik daarna nog bijna dertig jaar van het resulaat mag genieten. Zo gerelativeerd is al dat wachten de eerste bijna zestig jaar een makkie geweest.

Of zo als ze dat in het Zuiden des Lands zeggen –fonetisch, althans-  ene gij geleuft dat..?

Advertenties