Vuil en Verdrietig

In gesprek met een aantal andere Rainbowcity010 vrijwilligers komen we op haatdragende kreten, oproepen, reacties van de ergste soort die je af en toe te horen krijgt. Of het nu homo’s zijn die recht in hun gezicht te horen krijgen “dat ze van de kinderen af moeten blijven”, of transen die maar “beter niet geboren hadden kunnen worden”, “die beter in brand gestoken kunnen worden”, die te horen krijgen dat “behandelen weggegooid geld is, laat ze het zelf betalen”. Het overkomt iedere lid van de LGBT gemeenschap op zijn of haar tijd.
Ik ben naïef. Ik heb het al veel vaker gezegd. Steeds opnieuw als ik onder een nieuwsitem waarop gereageerd mag worden doorklik, schiet ik weer vol. Eigenlijk staat er een waanzinnige roze schutting om mij heen. Tenminste ik voel dat zo. Iedere keer dat ik zo naïef ben om door een kiertje naar buiten te kijken, schrik ik weer van dit stuk van de wereld om me heen. Voel ik me een soort mengeling tussen een toevallig net “ontdekte” resocialiserende pedoseksueel en iemand van te zichtbare buitenlandse afkomst. Voel ik de klap van het “opzouten” in mijn gezicht.
Opeens komt de haat en nijd wel erg dichtbij. Geweigerd worden bij de crematie van mijn vader is er niets bij. Al weken rommelt het op de verschillende fora en binnen Facebook, vrienden worden “gewipt”, forumleden verzocht te vertrekken of trekken ontdaan door sfeer en aantijgingen hun eigen plan. Onder de streep vinden er onaangename spelletjes plaats, worden moderatoren beschadigd, haat campagnes gevoerd. Het raakt me, voelt zo dichtbij en herkenbaar. Het doet me pijn. Lastig die hormonen die het je ineens veel lastiger maken ergens “schouderophalend” boven te staan.,Die maken dat je steeds meer “voelt” bij wat er gebeurt.
En dan ineens, als een spreekwoordelijke steen door mijn ruit, dringt de wereld van buiten plots dwars door mijn roze schutting binnen, raakt mijn huis, raakt mijn hart.
Terwijl ik mijn laptop uitzet om te gaan koken kijk ik nog even in de statistieken van mijn blog naar het aantal hits -3000 in 6 maanden tijd- en de meest gebruikte zoekwoorden waarop mijn blog de laatste dag/twee dagen is gevonden. Trillend en volgeschoten laat ik het mijn Lief zien. Met naam en toenaam, voorzien van intieme details en gore toespelingen tref ik de personalia van mede forum en FB leden.
Gelukkig eten we stampot en kan ik in het toebereidingsproces mijn zoute tranen en agressie kwijt.
Er is een gat geslagen in mijn roze schutting, de plek waar achter ik mijzelf, mijn lief, mijn dierbaren, mijn vriendinnen veilig achtte. Ik slaap slecht, het zit me hoog. Steeds meer dringt tot me door, wat ik heb gelezen en gezien. Iets wat ik feitelijk al wist, maar nog nooit zo dichtbij voelde.
Mijn blog, de intieme informatie die ik deelde met mijn omgeving, is gebruikt om de haatcampagne naar anderen die ik warm in mijn hart draag te voeden.
Ik voel me vies, vuil en vooral verschrikkelijk verdrietig en teleurgesteld. Is dit nu de prijs van het bereid zijn je kwetsbaar op te stellen?

Advertenties

Bijna een jaar…

Ik houd niet zo van retrospectieve bloggen, dat achteruitkijken is niets voor mij. Ik kijk liever vooruit. Dit keer wijk ik toch hiervan af. Heel af en toe wil ik achteruit blikken, inzicht geven in stappen die achter me liggen, belangrijke stappen op de reis naar de vrouw in mij. Stappen dit keer die ik samen met Lief C in gang zette; bijna een jaar geleden.

Bijna een jaar geleden haalde Post-NL mijn hormoonpakje van de band; het derde al in twee jaar tijd. Toen ik enkele weken later een waarschuwing ontving van de Officier van Justitie braken bij mij de dijken door. Twee dagen lang heb ik in paniek internet afgeschuimd, met Vanuatu gemaild, kortom al het mogelijke gedaan om mijn vertrouwde hormoonbalans te herstellen. Pas de tweede nacht brak het licht weer door, bijna op het zelfde moment besloten Lief C en Ik het probleem bij de huisarts te leggen.

Zo gezegd, zo gedaan. Zo ontstond mijn eerste echte transgenderhulpvraag –eigelijk mijn tweede keer al, maar daarover meer in een andere blog- en nam een langdurig traject een aanvang. Bijna een jaar geleden zaten we zo, met mijn bekentenis in de hand, bij de huisarts. Korte tijd later zelfs bij de VU, de intake. Een ding was al snel duidelijk, mede omdat de grote verwachte contraindicaties niet aantoonbaar bleken, stoppen na 2,5 jaar en zo in een versnelde overgang komen was niet gewenst, doorgaan met de hormonen wel, noodzakelijk zelfs; maar wel uit het Nederlandse zorgbudget en niet meer uit mijn eigen zak. Bijna een jaar geleden dus; het regende en stormde in die tijd, in elk geval ook in mijn hoofd.

Nauwelijks de eerste keer de deur bij de huisarts weer achter me dicht getrokken voelden we dat deze eerste stap naar buiten op vaderlandse bodem schreeuwde om meer stappen uit de kast.

“Soms rolt een bal niet zoals verwacht; stuiterend uit de kast”. Een mail van deze strekking lanceerde hun “andere” vader, de “andere ouderlijke relatie bij de beide dochters. Het was eenvoudig niet mogelijk op het zelfde tijdstip in midden in Brabant en in de kop van Noord-Holland te zijn; Skype bood uitkomst, de ontvangst was hartverwarmend, hun schrik niet minder.

In de weken en maanden daarna volgden een reeks, neven en nichten van C, buren, vrienden en kennissen. Stuk voor stuk telkens voorafgegaan door een “Soms rolt de bal…” mailtje en altijd weer met hetzelfde resultaat; een open huis, open armen en een hartverwarmende ontvangst. De enige met angsten en waanbeelden vooraf was ik iedere keer weer. Kennelijk schaar je in de loop van de jaren de mensen om je heen die je kunnen steunen in je gevoelens.

Het is bijna een jaar geleden dat ik één specifieke stap niet heb durven zetten. Toen mijn zesentachtig jarige vader aan mijn arm, als oudste kind, aan de kop van de stoet het crematorium verliet waar net zijn hartvriendin van de laatste jaren was gecremeerd, wist ik het al; met een paar maanden volg je haar, je leven is “af”. In de maanden na mijn coming-out heb ik lang getwijfeld of en hoe ik het hem zou vertellen. Uiteindelijk heb ik het niet gedaan, ik ben gevlucht, zijn zeer broze geestelijke en lichamelijke gesteldheid zou het –naar mijn inschatting- niet mogelijk gemaakt hebben hem in zijn laatste dagen nog met zoiets te belasten. En mijn broer en zusters? Geen haar op mijn hoofd, gewoon te onveilig.

21 juni is mijn “papa” overleden, samen met mijn broertje en zusjes heb ik zijn sterfbed omringd, voor het eerst dat ik ze sprak na bijna 7 jaar. Kort daarna heb ik het ze verteld, mijn andere kleding mijn hoofddoekjes hadden al teveel discussie geleverd. De reactie was massief “tijdens de crematie ben je niet welkom” . Uiteindelijk ben ik toch gegaan, omringd en gesterkt door Lief C, dochters en schoonzoons heb ik de weerstand getrotseerd. Kil, koud en afstandelijk; anders kan ik de reactie van mijn broer en zusters niet typeren. Ik heb het ouderlijk nest bevuild; de conclusie is helder “ga heen en laat nooit meer van je horen”!

Bijna een jaar geleden is mijn coming-out bal gaan rollen; hartelijkheid en herkenning heb ik geoogst, alom.

Op die ene keer na dan; ga terug naar je kast, trek de deur dicht en doe het licht uit achter je r…

Vechters

Vechters, bijtertjes. Neen dit is geen schets van onze medelanders, net zo min als een karikatuur van de Iraans-Amerikaanse samenwerking om maar een onvriendelijk thema te noemen.  Neen, dat vechtertje ben ik zelf, of eigenlijk, zijn wij het zelf; mijn Lief C en Ik.

Naast dagen van tranen van vreugd en opperste gelukzaligheid in elkaars armen; van samen het geheim van mijn genderdysforie tientallen jaren als een kasplant laten rijpen en remmen, bewaren tot het moment van de bloei daar is, van beetje voor beetje de stappen in mijn opbloei doorlopen; van schipbreuken voorkomen en oceanen weerstaan, kunnen we het helaas ook anders.

Als concurerende katers, met nagels scherp buiten de poot; als verbale gladiatoren door gaan tot er één werkelijk het loodje legt, zo gedragen we ons af en toe. Niet echt practisch als je elkaar zo hard nodig hebt, op het pad, op weg naar de vrouw in mij.

Misschien een huwelijkse verlamming, een sleur zonder eind, zo’n dag van ronddraaien in kringen van actie en reactie, van “zoek de boef” en “duivelse dialogen”. Tijdens zo’n dag bevinden we ons in een draaimolen, rondjes rijdend achter elkaar aan. Het sloopt zo’n spel van voortdurend achter elkaar jagen zonder elkaar ooit te pakken te krijgen. Zo’n spel met ieder uur opnieuw verliezers, van winnaars geen spoor.

Er is een “hechtings”theorie (EFT), Sue Johnson, die deze wurgende omstrengeling beschrijft. EFT, Emotionally Focused  Therapy geeft een aanpak, aanwijzingen hoe je hier mee om kunt gaan. Het laat zien hoe je dit gedrag van mateloos veel van elkaar houden, van elkaar niet los kunnen laten  en toch figuurlijk, zonder reden, het vuur aan de schenen leggen, samen steeds opnieuw ten goede kunt buigen.

Het gaat gewoon over ons beiden, over Lief C en mij..

De kunst is natuurlijk de spiraal te doorbreken, het patroon bij je zelf te herkennen en tijdig een ruk aan het stuur te geven; althans rationeel gezien. Maar het draait hier om emotie, om pijn en verdriet, om blindheid en verbittering. In zo’n moment van absolute onmacht, van volslagen onvermogen jezelf of elkaar bij de haren het moeras uit te trekken, helpt er maar één ding.

Voor we in slaap vallen, ruggen naar elkaar, gebalde vuisten, proberen we het allerdiepste dat we hebben en voelen aan elkaar te laten zien. Mislukt, de oren staan bij ons allebei nog naar de verkeerde kant; gestrekt naar achter, op de hoede voor gevaar.

Als we allebei midden in de nacht wakker worden proberen we het opnieuw. Ik schets mijn allergrootste angst, mijn pijn, mijn in mijn eigen onderbuik allerdiepst gevoelde emotionele crash. Nog voor ik in noodkreten mijn nood aan geborgenheid heb beëindigd, klinkt het al vanuit de andere kant van het bed; dat zijn mijn woorden, dit is mijn pijn die je voelt…. Onze handpalmen vinden elkaar weer om 02.30, we schuiven op, kruipen tegen elkaar aan.

Schouderschokkend, voelen we warmte, geven en genieten; de veiligheid en geborgenheid keert terug.

Op mijn nachtkastje ligt “Houd me Vast” van Sue Johnson, een soort EFT voor Dummies; open bij het “vierde”gesprek.

NB ik ben zo vrij geweest een paar van haar analogieën en metaforen voor dit blog te lenen. Beter goed gestolen dan slecht geformuleerd.