Trots

Meer dan een jaar geleden beschreef ik mijn transitie in onze reiswebsite wat cryptisch, met “zij groeide in haar pseudoniem; zijn naam werd haar pseudoniem”. Nog even en mijn eerste kinderboekjes liggen in de winkel. Ik ben trots. Trots op de mooie tekeningen van Erika Flach, trots op mijn eerste boekjes onder mijn –inmiddels- eigen naam.

Vrijwel meteen na mijn zelfverkozen ontslag in 2008 en het vertrekmoment van ons reizen, bedoeld om meer van de wereld te zien en geleidelijk aan, met mijzelf te zien hoever mijn transitiedrang zou gaan, ben ik gaan schrijven. Als control-freak was alles prachtig getimed en al jaren voorbereid. Dezelfde control-freak die de 35 jaar daarvoor telkens weer besloot dat het er nog niet het moment voor was.

Was de drang tot anders kleden tot op dat moment ad-hoc, voor een paar uur, een dag, een paar dagen, nu kon ik me eindelijk met mijn nieuwe eigenheid, in stapjes vertrouwd maken. Mijn grootste geluk, mijn Lief en ik hebben grotendeels de zelfde maat. Er was geen dwang, geen eindtijd waarop alles netjes moest zijn opgeruimd. Vanaf mijn eerste coming-out naar mijn psycholoog en huisarts in 2003, heb ik er geleidelijk naar toegeleefd.

Een transitie binnen de transitie. De transitie als schrijfster. Zo voorzichtig, stapje voor stapje, heb ik ook het schrijven opgepakt. We zien wel hoever het komt. Geleidelijk aan, vloeide naast de reisartikelen en later boeken ook de kinderverhalen uit mijn hand. Al vrij snel, me ontwikkelend naar wat later als transitie zou gelden, heb ik het schrijven verder uitgewerkt. Kennelijk voelde ik na jaren van zinvolle arbeid toch de behoefte onze reis, mijn transitie van een verdere zingeving te voorzien.

Waarom schrijf je eigenlijk? En voor wie? Wat is je boodschap? vroeg iemand me ooit. Het volledige antwoord ben ik schuldig gebleven. Mijn leven bevatte op dat moment nog teveel geheime hoekjes om alle overwegingen al prijs te geven.

Waar toets je aan of je transitie voor anderen ooit succesvol is. Je eigen acceptatie van je gevoel, je reactie op de hormonen, een succesvolle operatie, andere markeermomenten? Milestones, maar dan alleen voor jezelf. Is het de acceptatie door de omgeving, gedogen ze je of zien ze je echt als vrouw. Is het de winkelmedewerker, de stewardess, de monteur die netjes mevrouw tegen je zegt? Is het mijn Lief die onverwacht een transitiestap met bloemen omlijst? Met wie je kunt giebelen over die “mannen” iets verder op?

Hoe meet je de voortgang van je transitie als schrijfster af? Ik maakte er een persoonlijk mijlpunt van.

Nu liggen ze daar, door Erika Flach met haar illustraties mogelijk gemaakt, mijn eerste boekjes onder mijn nieuwe naam. Was ik ooit goed voor avontuurlijke reisartikelen en boeken( en) nu ben ik dat ook als schrijfster voor peuters en kleuters. Al maanden leg ik de laatste hand aan mijn volgende reisboek, het boek over de Stille Oceaan. Midden tussen de punten en komma’s weet ik het. Nog een paar weken dan gaat ook dat naar de uitgever. Een reisboek, nu ook, onder mijn inmiddels vertrouwde “nieuwe naam”.

Een transitie binnen de transitie. Schrijven, publiceren en uitgeven. Een beetje trots ben ik wel, het doel van de transitie binnen de transitie is gehaald.

Advertenties