Tussen de regels door

Al voorbereidend op mijn vertrek naar Thailand lees ik me op de verschillende besloten “Suporn”sites wat verder in.
Het resultaat staat niet ter discussie,er zijn er maar weinig die dat kunnen evenaren. Er zijn alleen wel een paar “mitsen en maren”.

De tijd in het ziekenhuis is een geen feest. Zelfs een VIP afdeling in een Thais ziekenhuis blijft gewoon nog een afdeling zoals je die in de westerse wereld alleen een tijd geleden nog maar zag; hoewel de flatscreen televisie met 50 Chinese en Thaise zenders is van recente datum –met USB ingang!.
Om je de “helle” tijd in het ziekenhuis wat te besparen word je zwaar gedrogeerd, eerst als pijnbestrijding met morfine, later met andere slaapmiddelen en pijnstillers. Regelmatig valt er iemand ondanks de onrusthekken uit bed, hallucinerend dat het tijd is voor het nachtelijke plasje. Een halfuur later, 12 hechtingen verder!, net ook FFS (vrouwelijke gezichtsreconstructie) gehad,ligt de betrokkene weer in bed.

De pijnstillergrenzen zijn immens, neem Itaract, ons Nederlandese Diclofenac K, dosis met pil van 200mg, 4x per dag, totaal per dag dus 800 mg. Het Nederlandse pilletje is 12,5 mg. Wie de Europese bijsluiter bekijkt ziet dat het aan 50+ niet zomaar mag worden voorgeschreven en zeker niet zonder maagbeschermer. Niet vreemd dat de betreffende persoon na een week van zuurbranden geen smaak meer over had.
Ook het maximale niveau van de paracetamol roept Europees gezien vragen op; het dubbele niveau van de Europese maximale standaard in de bijsluiter.

Centraal in alle discussies – heb je het er voor over of niet?- staat de maximale diepte en breedte die gehaald moet kunnen worden. Je moet er wel wat voor over hebben. Als iemand eens in een shock raakt van de pijn bij het dilateren, nog vol van pijnstillers, en pas na een tijd weer bijkomt is de conclusie al snel dat zo iemand er dus nog niet aan toe is, onvoldoende commitment heeft. Gelukkig nuanceert Dr. Suporn een dag of wat later de informatie terug naar dilateren zolang je het kunt volhouden; net niet tot het je strot uit komt.

Ergens lees ik dat ieder uur meer narcose, iedere centimeter meer diepte, je gewoon belangrijk meer hersteltijd kosten. Wat ik ook lees, het beeld is duidelijk. De resultaten zijn perfect, hoewel ik ook lees dat er nog betere resultaten te behalen zijn door nog betere chirurgen, maar ook met nog langere wachttijden –tot wel 2 a 3 jaar- , je moet er wel heel veel voor over hebben. Als ik eerlijk ben meer, veel meer dan ik me voor al mijn leeswerk heb voorgesteld.

Ik ga door, maar wel met een aangepast verwachtingen patroon. Ik kan het voor Nederland niet beoordelen,maar ik heb toch de indruk dat toen ik ooit een vrouw opzocht een week na haar SRS in het ziekenhuis in Krefeld haar conditie een stuk beter was dan in de verhalen die ik tussen de “Thaise” regels door zo lees.

Advertenties