Tijd tekort

Ik kan me de dagen nog heugen dat ik om 6.15 naast mijn bed, om 6.45 al gewassen en ontbeten in de auto zat. Ooit, toen de vrouw in mij nog mannetje speelde.

Hoe anders is het tegenwoordig. Voor of na het ontbijt, vroeg (5.30 VU) of laat (7.00 zondags) opgestaan, het maakt niet uit. Het lijkt of de tijd in de ochtend veel sneller gaat. Eenmaal het ontbijt achter de kiezen is het alsof de klok een spurt in zet.

Het is een race tegen de klok; douchen, haarwassen en föhnen –zelfs mijn haar vraagt daarom-,  de juiste broek, rok of trui voor vandaag uitzoeken, de keuze van gisteren weer opgevouwen in de kast achterlaten. Geen outfit is af zonder een passende hoofddoek; oh en dan mijn laarsjes, welke zal ik vandaag nu weer eens pakken uit de kast. Wat was het in die tijd van “ooit” toch simpel, elke twee dagen een schoon overhemd, wekelijks een ander pak, een maandlang lopen in het zelfde weekend kloffie.

De enige winst in de ochtend is mijn baard, sinds de hormonen en zeker sinds de gezichtsepilatie is mijn baardgroei aanmerkelijk verminderd. Alleen die oorbellen, ze zullen wel nooit vriendinnen worden met mijn Philishave. Een voordeel heeft dat wel, kan ik dagelijks weer een ander stel oorbellen in hangen.

Dagcrème, make-up, de tijd vliegt en mijn handen trillen. Onder aan de trap vraagt Lief C of ik nu eindelijk klaar ben. Lang geleden in die tijd van “Ooit” was het anders om. Zat ik al met ronkende motor klaar in de auto; nu is het omgekeerd. Hoewel, we zijn de autosleutels toch altijd kwijt.

Neen, ik denk dat er maar een manier is om de vliegende tijd in de ochtend te weerstaan; eerder op staan, gewoon als Lief C. Zij kent de klappen van de zweep al wat langer. Een vrouw heeft gewoon meer tijd nodig in de ochtend.

Advertenties

Geglitter

Ik heb nooit veel make-up gebruikt. Mijn laatste wat wildere experimenten dateren alweer van jaren geleden, van voor het begin van mijn coming-out, het tijdperk van mijn “koffer”.  In de koffer zaten de spullen die niet voor andere ogen bestemd waren, zo ook mijn make-up.

Levend in de middle of nowhere, reizend en schrijvend aan mijn boeken, ontbrak, zeker na het begin van mijn hormonen, 3,5 jaar geleden, de noodzaak van een foundation, mijn bruintint was ongeëvenaard; een blos niet nodig, een keer je kop in de wind en je wordt gescrubd bovendien.

Met een babyhuid als een perzik zijn cremè’s  bijna overbodig, op mijn dagelijkse likje dagcremè na. Alleen als we wat netter gekleed een hapje gingen eten, dan ging mijn lipstick onafscheidelijk mee.  Als er iets aangenaams meelift op de hormonen dan is dat wel je jeugdige huid

Toch broeit er iets in mij nu we langer thuis zijn, de feest dagen in het verschiet.

Samen met Lief C laat ik me een middag vertroetelen; als twee pubers nog groen als gras. Stap voor stap leren we onze huid vooraf reinigen, foundations en blush aanbrengen. Een herfst en een lentetype, ieder onze eigen kleur.

Met prachtige ogen en wenkbrauwen kijken we weer een uur later de spiegel weer in.

Nog even de lippen en het resultaat mag er zijn.

Als we aan het eind van de middag de deur weer uitgaan zijn we een avond en een dag make-up rijker; en nog belangrijker, foto’s als bewijs.

Dat wordt wat de komende weken, als we vol glitter en glamour de feestdagen tegemoet kunnen gaan.