Maalstroom

Af en toe voel ik me in een draaikolk, emoties, gevoelens, alles tuimelt door elkaar. Het is alsof ik een blik werp in een geheim laatje. Een laatje waarvan ik tientallen jaren het bestaan niet wist.

Eigenlijk ken ik het gevoel al mijn hele leven. Dat gevoel van een diep nachtelijk gesprek aan de rand van het kampvuur onder het genot van 5-liter supermarkt wijn. Dat gevoel dat je hoofd nog tolt en draaikolkt, zelfs na een paar uurtjes slaap. Je geeft elkaar nog een knuffel, een steelse zoen en dan ga je allebei je eigen kant uit. Je hart, je gevoel, blijft bij elkaar.

Terugkijkend, geen feest voor mijn Lief, was het altijd met vrouwen. Nou ja, op één keer na toen een deelnemer in een van de reisgroepen waar ik verantwoordelijk voor was me zijn liefde bekende. Ik, als gedwongen hetero man, kon er altijd maar een verklaring aan geven; VERLIEFD! Of het nu die deelnemer in die reis was – de liefde was niet wederzijds!- , de vriendin die in scheiding lag, de vriendin van die pedoseksuele partner die met mij zoveel beter kon praten of al die andere vrouwen waar het zo goed mee voelden, we bereikten samen telkens dat zelfde gevoel; Soulmates!

Wist ik veel, ervaren in en gruwelend van mannenvriendschappen, dat het dressoir van de emoties nog andere, voor mij niet zichtbare laatjes had.

Mijn Lief, nuchter en op afstand, moet er gek van geworden zijn, mijn op hol slaande gevoelens. Zoals ik ze nooit hebben kunnen plaatsen, zo heeft ook zij er nooit richting aan kunnen geven.
Een zijstraat, veel van de effecten van mijn hormonen heb ik pas maanden, soms zelfs jaren later (pas) leren herkennen. Het lijkt vreemd – ik heb gewoon de bijsluiter niet goed begrepen- maar misschien is het met relaties, emotie en affectie ook wel zo.

Mijn transitie heeft me de afgelopen maanden, jaren een aantal nieuwe vriendinnen opgeleverd. Vrouwen, trans of bio, waar ik me op verschillende manieren mee verbonden voel. Met hun verschijning, in het echt, in mail en sociale media, is de draaikolk, de maalstroom, de waterval in mijn hoofd, mijn hart, gegroeid. Niet rechtlijnig organisch, maar zoals een onweersbui, plots sta je er midden in.

Af en toe is het alsof je met een scheepskompas over een brok ijzer vaart en volkomen gedesoriënteerd alleen nog rondjes draait, tot je jezelf verward en wel weer bij de haren neemt en de rechte weg op stuurt.

Er gaat een wereld voor mij open, en niet alleen voor mij, maar ook voor mijn Lief, en alle bij tijd en wijle volledig stuurloze vriendinnen en hun relaties. Plots overvalt het je, word je erin gezogen en regent het tot verbijstering van de omgeving alleen nog roze.

Vriendinnen, affectie, iets voelen. Als voorgeprogrammeerde gedwongen hetero man, heb ik enig gevoel op dit gebied dat ik ontdekte al snel verward met seks en zo ik het niet zelf deed, werd het al snel vanuit de omgeving zo vertaald en was de vriendschap over of kostte het mijn baan.

Hoewel het er soms op lijkt dat al die vriendinschappen slechts slagvelden generen, merk ik dat als ik er beter naar kijk het eerder een complex station is waar op meerdere niveaus verbindingen lopen. Met de een kun je eindeloos muziek delen en luisteren, de ander heeft een zware uitdaging waar je haar graag in steunt, weer een ander geeft een schouder om uit te huilen en tegenaan de steunen. Vriendschappen die zonder enige bijbedoeling een knuffel, een hand, een traan en een zakdoek geven en vragen.

Het is verwarrend, ik lees een verhaal over vriendin zijn met de “nieuwe” van je ex. Explosief, dramatisch, bewonderend, het doet me wat. Om me heen zie ik relaties aan en uitgaan, wisselen en doorschuiven. Soms blijven tranen en onbegrip achter, soms ook respect en weer op terug kunnen vallen. Soulmates, hartsvriendinnen, steun en toeverlaat. Geef het een naam.

Heel langzaam leer ik de inhoud van dat geheime laatje in mijn dressoir van emoties beter kennen. Doorzie ik het verwarrende patroon wat beter, ga mijn veranderd taalgebruik herkennen.

Neen, in de minimale en geforceerde mannenvriendschappen die ik had kwamen “knuf”, “liefs” en “hartsgeheim” niet voor, werd enige affectiviteit al snel vertaald met seks. Eigenlijk jammer, want dan was ik al decennia eerder met mezelf geconfronteerd.

Vriendinnen -hoewel het me soms een slagveld van emoties lijkt- er gaat een wereld voor me open.

Advertenties

Lief C

Wie bang is voor een blog over relaties of sexuele avances kan beter niet doorlezen; leg het opzij voor een andere keer.

Een regelmatige rollercoaster vol emotie; in duizelingwekkende vaart van euforie naar diepgravende dysforie en terug. Terwijl mijn tranen langzaam drogen, voel ik mijn Lief naast me. Wat doe ik haar aan?

Zo’n 35 jaar geleden fluisterde ik het Lief C in haar oortjes; stukje bij beetje, het voor mij nog zo onduidelijke verwarrende gevoel. Ik koesterde het geheim al wat langer, als een vaag gevoel dat zich in de vroege ochtendschemer van mijn puberteit in nakende contouren aftekende zonder haar details prijs te geven.

Lief C weet, net als ik, van het gevoel, van de twijfel, van de vraag of het ooit nog over zal gaan. Weten! maar Beseffen? Het is als een boodschap zonder uitleg, zonder exegese; voorlopig nog zonder betekenis.

Steeds als het thema opkomt, speelt de vraag weer opnieuw; hoe groot is mijn gevoel? .. en hoe belangrijk? Wat zijn de gevolgen? Waar eindigt dit ooit? We wegen af en schuiven door; voorlopig nog niet… Het is als een tergend langzame carrousel; met iedere omwenteling komt het thema weer langs en iets later, verdwijnt het weer om de bocht, tot na een tijdje …  Lange tijd komen we niet los van de carrousel, zien we geen kans hem samen te verlaten. Een vaag traject van koesteren, van weten door C, van doen door mij, voorzichtige stapjes maakt het wachten aanvaardbaar totdat….

Er gebeurt er iets; een kookpunt, een vertwijfeling, wanhoop! en het geheim ligt bij derden op tafel. Zo kan het niet langer. Wat al werd geweten, wat al lang werd vermoed, is ineens realiteit. Alsof weten dan pas omslaat in realiseren.

Voor veel transgenderstellen stopt hier met een kortsluitingsschok de carrousel. Worden de partners verschillend weggeslingerd. Het aantal scheidingen waar de genderdysforie, de transeksualiteit, de oorzaak van is –althans volgens één van de partners- is gigantisch. Stellen die dit overleven zijn spaarzaam; ze hebben geluk en vooral elkaar.

Af en toe krijgt Lief C de vraag; hoe doe je dit zo zo? Hoe houd je dit uit? Wat betekent het voor jou? Een lastige vraag, immers is dat wat er voor de buitenwereld is veranderd, wel zo veranderd voor mijn Lief. Ooit trokken we bij elkaar in als maatjes, hoewel met ups en downs, de werkelijkheid van nu is niet veel anders; af en toe“vecht”maatjes, bijtertjes hooguit.

Wat Lief C overkomt is niet niets, een transitie doet ook de partner op haar grondvest schudden. Ooit schreef ik de kinderen  “….verder verandert er niets”. Een ernstige vergissing, al wisten we dat toen nog niet. Er is veel dat schuift en verandert; zeker de buitenwereld kijkt je ineens heel anders aan. Met rode oortjes misschien zelfs, immers hoe doen ze het nu dan… of straks. Eigenlijk is de waarheid heel simpel. Mijn ding is al ruim drie jaar al zijn levendigheid kwijt; af en toe krjgt C hulp van Christine; Le Duc wel te verstaan. En straks? Misschien bloeit mijn nieuw orgaan dan wat op, en voor het overige blijft alles bij het oude, knuffelen, strelen, koesteren, zoals voorheen.

Het is wennen ineens anders te worden bekeken; meer dan voorheen rekening houden met de samenleving om ons heen, zelfs reisdoelen worden twijfelachtig, immers of twee lesbiennes straks in het homofobe Rusland nog zo welkom zijn? Zelfs als we samen in een winkel een trui staan te passen moeten we ons leren te gedragen; lastig als we eigenlijk even een beetje stout en ondeugend zijn.

Het is niet eenvoudig jezelf als partner goed te houden als na de grote bekentenis je zwaar uitgevallen behaarde man zich ineens met hakjes in een jurk door de huiskamer beweegt; als een Man. Ik heb het Lief C zowel gemakkelijk als moeilijk gemaakt; de fase “man in jurk”, lees een innieminie korte broek – zo een waarin je je dochter van dertien nog niet los durft te laten- en een spaghetti hemdje met ontsnappende  bh-bandjes heeft bij ons bijna twee jaar geduurd, gelukkig waren we vaak met slechts de gevleugelde Boobies op onbewoonde eilanden. Het “behaarde” deed zich bij mij niet voor laat staan het “zwaar uitgevallen”. Door het hormoongebruik kwam mijn lichaamshaar nauwelijks meer terug, woog ik na een tijd nog maar 63 kilo en verschoof mijn lichaamsvet naar meer vrouwelijker plaatsen.

Dat er regelmatig door omstanders vergissingen werden gemaakt is dankzij mijn Buff mutsjes en shawls niet verwonderlijk; immers de vraag hoe mijn behandeling loopt -chemo dan wel te verstaan- of de terechtwijzing als ik weer naar de verkeerde “heren”wc  of douche dreigde te gaan ligt wel erg voor de hand. Neen, Lief C heeft op dit punt niet met kromme tenen gezeten.  De supersize zonnebril, om even niet te hoeven kijken, kon al snel weer af worden gezet.

Partners, die de transitie doorstaan, die hun eigen transitie gelijktijdig moeten doormaken; die soepel van hij en hem kunnen switchen naar zij en haar, die zonder kromme tenen door het leven kunnen gaan en zelfs de indringende vragen weten te doorstaan.

Zoals mijn Lief; dat soort partners, ze zijn verschrikkelijk zeldzaam.  Dat mag ook wel eens worden gezegd.