Eng

Eigenlijk zijn er geen genderissues meer die me bezig houden. Toch laten de gevolgen me nog niet helemaal los.

Vanaf de start van mijn feitelijke transitie in 2008/2009 –in mijn gedachten en in de gesprekken met mijn Lief was die al decennia langer bezig- hebben we ons altijd in internationale gemeenschappen bevonden. Gemeenschappen die zich kenmerkten door gezonde nieuwsgierigheid, belangstelling voor elkaar en voor de ons omringende culturen. Hoewel af en toe met een korrel zou, was er een regelmatige flow van tolerantie.

Naar mate mijn transitie meer zichtbaar werd voor anderen vroeg deze tolerantie bij anderen wat meer dan voorheen. Wie niet goed met mij en mijn voorkomen uit de voeten kon vervaagde geleidelijk naar de horizon. Een jaarlijkse check van de LGTB kwetsbaarheid in de landen op ons pad gaf richting aan de vraag in hoeverre ik me meer of minder zichtbaar moest maken en voorkwam problemen, zelfs in landen als Samoa, Tonga, Indonesië en Maleisië.

Tot we op de Middelbare Zee aankwamen.

Nog steeds kunnen we prima uit de voeten in de internationale gemeenschap. Nog steeds hebben we, vooral Engelstalig, de nodige aanspraak en contacten. Alleen de Nederlandse gemeenschappen, veel talrijker in de Middellandse Zee dan op de verdere zeeën onderweg, het is net of we er niet fris genoeg uit zien. Soms is het net of we stinken, of afgeven of besmettelijk zijn.

Wat is het toch dat een boot met twee vrouwen –van enig transitie signaal is al heel lang geen sprake meer- zo afschrikkend is. Wat is het toch dat je zodra eenmaal duidelijk is dat er echt geen man meer uit de kajuit naar boven komt, als bh’s in overduidelijk twee verschillende maten aan de waslijn hangen, iedere vorm van contact gemeden wordt.

Heel soms, de eerste of tweede dag, wil een Nederlander nog wel eens wat zeggen, maar zodra eenmaal duidelijk is dat slechts twee vrouwen aan boord wonen is vrijwel altijd het gesprek verstomd.

Zouden we als Nederlanders in het buitenland, als echtpaar met pre- of post pensioeneringsgevoel, nu echt zo eng in elkaar zitten, zo narrowminded zijn, dat een contact met een kennelijk lesbostel nauwelijks tot de mogelijkheden behoort?

Advertenties