Douche

Nu heb ik me toch de afgelopen maanden, jaren, zelf een hoop vrouwelijks eigen gemaakt, maar iedere keer weer opnieuw heb ik toch weer een verrassende ervaring. Word ik even met mijn neus op mijn nog prille vrouwonhandigheid gedrukt. Vrouwelijk douchen. Nooit geweten dat ik daar zo weinig ervaring mee had.

Onvermijdelijk, na een paar dagen is het toch tijd voor een douche. Op de wal, wel te verstaan, aan boord levert het zo’n hoop vocht op kantoor.
Samen maken we de gang er naar toe. Wel zo gezellig, en als we het goed uitmikken kunnen we zelfs de douchegel nog delen. Eenmaal ontbloot, mijn kapsel hangt aan een haakje, doet zich de vraag voor hoe “warm en koud” in deze douches ook maar weer werkt. Een halfjaar doet veel vergeten zullen we maar zeggen. Terwijl mijn Lief de vraag vanuit haar hokje, in mijn richting werpt, komt het antwoord ons al van een douchehokje verder tegemoet. Een Nederlandse heeft zich daar inmiddels ook ontbloot en is duidelijk meer ervaren op dit gebied. Tenminste het douchewater klatert bij haar al snel hoorbaar neer.

Er ontspint zich een gesprek, van mijn Lief met haar buurvrouw, af en toe draag ik mijn steentje bij. Alles passeert de revue. Maar zelden heb ik zolang legitiem onder de douche mogen staan. Als na een kwartier alle haren en lichaamsdelen zijn gewassen rondt het gesprek zich vanzelf weer af, het babbeltje onder de douche is voorbij, de dames allemaal weer aangekleed, ieder haars weegs.

Een kletspraatje onder de damesdouche. Het heeft wel iets, zo heel anders, voel ik het. Ik kan me tenminste geen kletspraat meer herinneren bij de heren onder de douche, anders dan over zeepjes en wat je daar mee kan doen, of over de vleselijke prestaties van ieders orgaan.

Komende weken nog maar wat vaker douchen, kan ik mijn kletsvaardigheden verder ontwikkelen.

Advertenties