Blozen

It takes two to tango. Terwijl ik samen met mijn Lief al uren worstel in de keuken met alle gerechten van ons viergangenkerstdiner die avond gaat de telefoon. Handen onder de kraan, afdrogen, telefoon onder mijn kookschort uit mijn broek vissen en … toch nog op tijd.

Maanden geleden legde ik de manuscripten voor twee kinderboekjes bij verschillende uitgevers. Naast mijn eigen uitgever, reageerde ook uitgever B. Na wat nadenken spreek ik met ze af eerst het “gesprek” met mijn eigen uitgever af te ronden. En met succes, de boekjes zijn de dag na kerst definitief ingeleverd.

En nu belt B, niet over die kinderboekjes zegt ie, maar gewoon, of ik niet eens met ze wil komen praten. Een uitnodiging, ik word er verlegen van. Het gesprek klimt op, daalt af, verhit en verkoelt, wat heb ik te bieden, wat willen zij, wat kunnen zij garanderen, wat vind ik daarvan; aanhalen en verwijderen, ik voel me in hun armen. Het is als een dans, van leiden, naar geleid worden van initiatief, naar afwachten en weer terug. We spreken af, wie heeft er nu een agenda in haar schort op dit moment, dat ik een paar data zal doorgeven voor ons gesprek.

Terwijl ik verder ga met een koude salade van gele bietjes, avocado en mango met een dressing van pistachenoten mijmer ik door. Ik voel me net een vrouw die zich schuchter nestelt aan de rand van de dansvloer om daarna avances te maken naar de aanwezige mannen. Een verleiding ten dans gevraagd te worden; en nu nog wel door twee mannen maar liefst. Moet ik mijn aandacht nog gaan verdelen.

Maanden geleden heb ik mijn coming-out geregisseerd bij de verschillende redacties van tijdschriften en uitgeverijen. Eigenlijk een bijna armzalig eenvoudig proces waarin ik gewoon mijn gegevens heb gevraagd te wijzigen en met een kleine verwijzing naar het voorafgaande “…soms neemt de natuur een andere loop..”  mijn transitie liet landen.

De belangrijkste zorg daarna is alleen, althans voor een freelance schrijfster, of iedereen na je bekentenis nog steeds evenveel van je houdt. En nu dan dit, ten dans gevraagd worden door een uitgever die niets van je voorgeschiedenis weet, gewoon als vrouw, met kinder-leuke en reis-avontuurlijke verhalen in haar schoudertas.

Als de voorbereiding voor het diner klaar is en we aan tafel kunnen glim ik nog steeds,ten dans gevraagd worden, nog wel door twee tegelijkertijd;  je zou er van blozen.

Advertenties