Verhaal

Stealth levend heb je toch af en toe een verhaal nodig. De simpele mededeling dat ik van Venus kom is niet altijd voldoende. Een beetje verleden moet je toch hebben. Eigenlijk kom ik doorgaans, althans in Nederland, wel weg met een levensgeschiedenis die grotendeels op waarheid berust, zij het dat de verhaalbrokken soms wat anders worden belicht. Een verhaal ontstaat vaak meer in de fantasie van de ander, even zwijgen vult een leemte vaak al spontaan in. Selectief invullen en weglaten, aangevuld met feiten die soms in een wat ander licht zijn geplaatst maakt het verhaal af. Mensen hebben nu eenmaal al snel een basisverhaal in hun hoofd als je ze een paar piketpaaltjes aandraagt.

Zo ook in het buitenland. Weer nieuw, na 6 maanden afwezigheid, in de gemeenschap, in het dorp, wordt er toch gezocht hoe men ons kan plaatsen. De combinatie, twee vrouwen op een zeilbootje, roept nu eenmaal veel meer vragen op, dan menig “middle of the road” man-vrouw echtpaar.

Onze sieradenverkoper is vasthoudend. Terwijl de thee met glaasjes naar binnen klokt, wil hij alles weten. Of wij samen hier in Finike zijn? Hoe lang we elkaar al kennen? Al meer dan 35 jaar, sinds de studie tijd, dat is echte vriendschap! Of we allebei getrouwd zijn? Of we in één huis wonen?

Bij dat getrouwd zijn, begint het probleem. Lief C antwoordt ja en ik antwoord veiligheidshalve, neen. Om nu hier de ins en outs van ons schijnbare homohuwelijk uit te leggen, begin ik even niet aan. Waar de man van mijn Lief dan is? Nu worden de kolen echt heet. Mijn Lief lost het op. Geheel naar waarheid, “die is 4 jaar geleden overleden”. Je voelt de man denken, “wat naar, maar wat fijn dat ze die oude vriendschap nog heeft”. Dat het “passed away” misschien wel iets anders mag worden ingevuld ontgaat hem gelukkig. Hij vraagt mijn Lief of ze kinderen heeft, na haar bevestiging bereikt de vraag mij niet meer. Kennelijk ben ik voldoende tussen de coulissen terecht gekomen.

Een nieuw verhaal is geboren. We benutten het de dagen erna als en het zo uitkomt.
Het gekke is, hoe druk ik me ook maak over het verdoezelen van mijn verleden, hoe bezwaard mijn Lief zich ook voelt over het jokken, eigenlijk speelt de vraag bijna nooit. Hoe je je ook mengt in gesprekken, dat verleden speelt, als je er niet zelf om vraagt, eigenlijk nooit een rol.

Toch is het mooi weer een stukje verhaal te hebben, je weet maar nooit wanneer de vraag weer eens naar boven komt.
Voorlopig blijven we gewoon twee avontuurlijke meiden die hun leven delen. Voor de meeste retires om ons heen is dat al mooi genoeg.

Advertenties

Saai

Een nieuw jaar ligt voor mijn voeten. Saai denk ik in een eerste opwelling.

2013 was schokkend, enerverend, uitdagend en wat afwachtend. Maar 2014, wat valt daar nu nog meer van te verwachten?

Achter me ligt het jaar met een belangrijk stuk van mijn coming-out. Drempels die telkens weer toegankelijker bleken dan ik had verwacht, een “welkom” dat vrijwel altijd hartelijker was dan ik in mijn stoutste dromen had voorzien. Een jaar ook van wachten op de VU, een jaar van al die stappen die ik nu ook buitenshuis op vaderlandse bodem durf te zetten, in vervolg op de vele die ik eerder, met dank aan mijn Buff mutsjes al kon zetten, mijn leven maandenlang leidend op buitenlandse grond.

Een paar dagen voor de start van 2013 werd ik in het ziekenhuis verwacht voor een dexascan, een botintensiteitsmeting om na te gaan wat de schade kon zijn van mijn 2,5 jaar illegaal hormoongebruik. In de patiëntaanwijzingen lees ik dat je geen metaal aan mag hebben bij de meting; geen ritssluiting, geen bh beugels of haakjes dus.

In een groene gebreide jurk met een legging stap ik die ochtend door de gangen. Op weg naar de scan doorkruis ik een stevig bezochte wachtruimte. Op mijn laarzen tik ik me zelf een weg door de gang, voor mijn gevoel bekeken door tientallen paar ogen. Ik haal figuurlijk mijn schouders op, er zullen dit jaar vast nog heel veel  paar ogen volgen. De eerste stappen in eigen land als vrouw buitenshuis.

Nu een jaar later doet het me niet zoveel meer. Ik word niet meer aangekeken, voel me als vrouw deel van het straatbeeld, gerespecteerd. Het zal rond die tijd zijn geweest dat ik ook voor het laatst “gemeneerd” ben, zelfs aan de telefoon. Ja, als vrouw word ik wel gezien, zelfs door de Turkse monteur die nadat ik hem vijf keer had uitgelegd dat de bouten in het metaal getapt zaten me vroeg of ik het toch nog even wilde controleren; stampvoetend en in tranen droop ik af, maar een mooier compliment kun je toch niet krijgen.

Uiteindelijk kwam het begin 2013 met de hormonen goed, nadat de huisarts gerustgesteld was door de opperste VU deskundigheid mocht ik door. Stoppen –versneld in de overgang- was kwader dan de hormonen voortzetten.

Over een paar dagen kom ik echt onder het VU regime, de eerste stap in de GAB, de geslachtsaanpassende behandeling die ik mezelf al drie en een half jaar geleden heb aangedaan. 2014, mijn proefjaar, mijn RLE; nu eens in het echt laten zien of ik mijn leven kan leiden als vrouw. Het voelt wat vreemd, na een vol jaar vuurproef in binnen en buitenland en na twee/drie jaar voorafgaande buitenlandse transitie, nu pas mag ik laten zien hoe het me echt vergaat. Geen jaar passeerde ik zowel douanes en grenzen op luchthavens in strenge moslimlanden als “vrouw” met mijn mannenpaspoort, als in 2013; wat is nu echt een real life experience (RLE)?

Ooit werd met dit proefjaar de periode omlijst van transitie en coming-out, van wennen aan de hormonen en vooral aan je nieuw rol als vrouw; tegenwoordig zijn er dankzij de mildere maatschappelijker opvattingen al meer neomannen en vrouwen uit de kast. Ik denk dat 2014 vooral een jaar van rijping is, van groeien in je eigen rol van vrouw, van groeien, zoals een medeblogster schreef, van knuistjes aan de tafelrand naar een eigen plek in de groep. Van schuchter en aarzelend, op zoek naar jezelf, naar zelfverzekerd en fier zonder haantjesgedrag.

“Nog 6 maanden” zou binnenkort de titel van een blog kunnen luiden. Nog 6 maanden en dan kan ik, met een deskundigenverklaring in mijn handtas mijn geboortegeslacht laten wijzigen. Kan ik eindelijk af van de verafschuwde M in mijn gegevens bij bank, verzekering en gemeente; en de belasting dienst helaas, die krijgen al automatisch bericht. Ik dacht nog wel dat ik daar opnieuw kon beginnen.

Dat derde kwartaal wordt bijzonder. Dan kunnen Lief C en ik ook voor de wet als vrouwen één en verbonden zijn. Nog maar 13 jaar geleden was dat nog anders. Was wijziging van geslacht slechts mogelijk na operatie en scheiding vooraf. Einde huwelijk met de staat als eiser zeg maar. Ons huwelijk is er straks een met een wel heel bijzonder randje, een unicum een huwelijk van gelijke partners van meer dan 35 jaar terwijl de wettelijke basis pas 13 jaar oud is. We weten ons in een selecte groep, eerlijk is eerlijk, we zijn geen koploper, sommigen hebben zo’n huwelijk dat nog verder teruggrijpt.

2014 geeft de kans geleidelijk naar GAB, deel 2, toe te groeien; de operatie. Ergens half 2015. Aangezien de planning vereist dat je ruim voor die tijd niet alleen beschikbaar bent, maar ook “gereed”, vraagt dat dit jaar al de nodige voorzorg. Voor meer “vlees” kan ik na zo’n periode van hormoongebruik niet meer zorgen, voor minder haar “daar” daarentegen wel.

2014, verder groeien in mijn vrouw zijn, mijn rol en zo hoop ik, ook verder groeien in mijn transitie naar meemoeder mens. Het blijft een worsteling, voor mij en mijn omgeving, het (groot)vaderschap niet ontkennen maar het groeien als vrouw niet negeren. De wet geeft er naar Belgisch voorbeeld in iets bredere zin de term meemoeder aan. Bij de behandeling van de wet in de Eerste Kamer sprak de Staatssecretaris ook al in deze zin over de partner van de moeder die het kind heeft gebaard; de analogie is snel gevonden. In 2014 ga ik mijn meemoederschap verder ontwikkelen; meemoederen, zorgen en koesteren, maar met behoud van mij vaderlijke inbreng en achtergrond.

Een soort moeder met snor. Hoewel ik dat toch ook niet hoop. Ik ga er toch echt vanuit dat mijn huidige baardontwikkeling, dankzij de geregelde laserbehandeling, van tweemaal per dag Philishave naar eenmaal per dag zich verder voortzet; eenmaal per week? Het is maar net hoever de verzekeraar bereidt is te vergoeden.

2014, als ik nu alvast terugkijk, misschien wordt het wel niet zo saai.