Belazerd

“Als je maar niet denkt dat je mij kunt belazeren. Dat je je vrouw tientallen jaren belazert moet je zelf weten, maar mij niet. Kl…wijf”

Een alinea vol niet-reproduceerbare woorden stort zich over de drempel.

Dan valt de deur dicht -in het slot gelukkig- en zie ik door het raam de man zijn in haast naar buiten gebrachte uitrusting naar zijn auto brengen.

De rust keert terug; ik lik mijn –vooral  virtuele- wonden en blauwe plekken. Kennelijk is hij een volger van een van mijn bloggen; iemand die eerst referenties checkt en al googlend op internet bij mijn sites, bloggen en columns is uitgekomen. Niet alle schrijfsels zijn hem blijkbaar goed bevallen.

We zoeken iemand die een paar dingen bij ons in huis in de keuken kan construeren en herstellen. Via via komen we bij de man uit. Hij lijkt een professional in hart en nieren.

De start is wat ongelukkig. Zijn drukke agenda maakt vooroverleg wat moeilijk. Hij is steeds weer niet beschikbaar voor vragen.  Om zijn werk niet te veel te remmen lijkt het ons goed alle punten –klantverwachtingen- die we nog helder willen maken, meteen bij aanvang van zijn werk met hem door te lopen. Een poging ruis te voorkomen.

Ruis? Storm ontstaat. Ik trek me terug; voor de lieve vrede. In de uren die volgen stapelen de incidenten zich op. Hij duldt alleen mijn maatje nog in z’n omgeving. Op een opmerking van haar dat het zo echt niet kan en dat zeker over technische zaken overleg met mij toch wel een vereiste is, reageert hij kort. Met mij –hoezo helft van de opdrachtgevende partij- wenst hij geen enkel contact.

Dan komt het hoge woord eruit. Hij wil nu alvast zekerheid dat hij eind van de week, als het werk nog niet af is, toch al voor 90% wordt betaald. Sterker nog, blijkt even later, hij wil nu al met nog vier dagen te gaan, geld zien.

Als ik er bij kom en wij hem vertellen dat het ons geen goed plan lijkt, beginnen zijn ogen helemaal vuur te spuwen. Hij grijpt me bij de keel. Niks virtueel, gewoon fysiek. Hij is buiten zinnen. Razend is hij op die vrouwen. In de volgende minuten, vloekend en tierend, grijpt hij al z’n gereedschap en mikt alles op de stoep voor ons huis. Ik help hem een handje.

Een illusie is gesneuveld. Af en toe draag ik bij aan enquêtes over ervaringen van LGBTI op het punt van discriminatie en veiligheid. Naïef dacht ik in een veilige bubble te leven. Eigenlijk dacht ik dat onze risicoperiode, zeker in eigen huis, wel achter ons lag. Ten onrechte blijkt nu.

Ik voel me belazerd.

Advertenties

Lief C

Wie bang is voor een blog over relaties of sexuele avances kan beter niet doorlezen; leg het opzij voor een andere keer.

Een regelmatige rollercoaster vol emotie; in duizelingwekkende vaart van euforie naar diepgravende dysforie en terug. Terwijl mijn tranen langzaam drogen, voel ik mijn Lief naast me. Wat doe ik haar aan?

Zo’n 35 jaar geleden fluisterde ik het Lief C in haar oortjes; stukje bij beetje, het voor mij nog zo onduidelijke verwarrende gevoel. Ik koesterde het geheim al wat langer, als een vaag gevoel dat zich in de vroege ochtendschemer van mijn puberteit in nakende contouren aftekende zonder haar details prijs te geven.

Lief C weet, net als ik, van het gevoel, van de twijfel, van de vraag of het ooit nog over zal gaan. Weten! maar Beseffen? Het is als een boodschap zonder uitleg, zonder exegese; voorlopig nog zonder betekenis.

Steeds als het thema opkomt, speelt de vraag weer opnieuw; hoe groot is mijn gevoel? .. en hoe belangrijk? Wat zijn de gevolgen? Waar eindigt dit ooit? We wegen af en schuiven door; voorlopig nog niet… Het is als een tergend langzame carrousel; met iedere omwenteling komt het thema weer langs en iets later, verdwijnt het weer om de bocht, tot na een tijdje …  Lange tijd komen we niet los van de carrousel, zien we geen kans hem samen te verlaten. Een vaag traject van koesteren, van weten door C, van doen door mij, voorzichtige stapjes maakt het wachten aanvaardbaar totdat….

Er gebeurt er iets; een kookpunt, een vertwijfeling, wanhoop! en het geheim ligt bij derden op tafel. Zo kan het niet langer. Wat al werd geweten, wat al lang werd vermoed, is ineens realiteit. Alsof weten dan pas omslaat in realiseren.

Voor veel transgenderstellen stopt hier met een kortsluitingsschok de carrousel. Worden de partners verschillend weggeslingerd. Het aantal scheidingen waar de genderdysforie, de transeksualiteit, de oorzaak van is –althans volgens één van de partners- is gigantisch. Stellen die dit overleven zijn spaarzaam; ze hebben geluk en vooral elkaar.

Af en toe krijgt Lief C de vraag; hoe doe je dit zo zo? Hoe houd je dit uit? Wat betekent het voor jou? Een lastige vraag, immers is dat wat er voor de buitenwereld is veranderd, wel zo veranderd voor mijn Lief. Ooit trokken we bij elkaar in als maatjes, hoewel met ups en downs, de werkelijkheid van nu is niet veel anders; af en toe“vecht”maatjes, bijtertjes hooguit.

Wat Lief C overkomt is niet niets, een transitie doet ook de partner op haar grondvest schudden. Ooit schreef ik de kinderen  “….verder verandert er niets”. Een ernstige vergissing, al wisten we dat toen nog niet. Er is veel dat schuift en verandert; zeker de buitenwereld kijkt je ineens heel anders aan. Met rode oortjes misschien zelfs, immers hoe doen ze het nu dan… of straks. Eigenlijk is de waarheid heel simpel. Mijn ding is al ruim drie jaar al zijn levendigheid kwijt; af en toe krjgt C hulp van Christine; Le Duc wel te verstaan. En straks? Misschien bloeit mijn nieuw orgaan dan wat op, en voor het overige blijft alles bij het oude, knuffelen, strelen, koesteren, zoals voorheen.

Het is wennen ineens anders te worden bekeken; meer dan voorheen rekening houden met de samenleving om ons heen, zelfs reisdoelen worden twijfelachtig, immers of twee lesbiennes straks in het homofobe Rusland nog zo welkom zijn? Zelfs als we samen in een winkel een trui staan te passen moeten we ons leren te gedragen; lastig als we eigenlijk even een beetje stout en ondeugend zijn.

Het is niet eenvoudig jezelf als partner goed te houden als na de grote bekentenis je zwaar uitgevallen behaarde man zich ineens met hakjes in een jurk door de huiskamer beweegt; als een Man. Ik heb het Lief C zowel gemakkelijk als moeilijk gemaakt; de fase “man in jurk”, lees een innieminie korte broek – zo een waarin je je dochter van dertien nog niet los durft te laten- en een spaghetti hemdje met ontsnappende  bh-bandjes heeft bij ons bijna twee jaar geduurd, gelukkig waren we vaak met slechts de gevleugelde Boobies op onbewoonde eilanden. Het “behaarde” deed zich bij mij niet voor laat staan het “zwaar uitgevallen”. Door het hormoongebruik kwam mijn lichaamshaar nauwelijks meer terug, woog ik na een tijd nog maar 63 kilo en verschoof mijn lichaamsvet naar meer vrouwelijker plaatsen.

Dat er regelmatig door omstanders vergissingen werden gemaakt is dankzij mijn Buff mutsjes en shawls niet verwonderlijk; immers de vraag hoe mijn behandeling loopt -chemo dan wel te verstaan- of de terechtwijzing als ik weer naar de verkeerde “heren”wc  of douche dreigde te gaan ligt wel erg voor de hand. Neen, Lief C heeft op dit punt niet met kromme tenen gezeten.  De supersize zonnebril, om even niet te hoeven kijken, kon al snel weer af worden gezet.

Partners, die de transitie doorstaan, die hun eigen transitie gelijktijdig moeten doormaken; die soepel van hij en hem kunnen switchen naar zij en haar, die zonder kromme tenen door het leven kunnen gaan en zelfs de indringende vragen weten te doorstaan.

Zoals mijn Lief; dat soort partners, ze zijn verschrikkelijk zeldzaam.  Dat mag ook wel eens worden gezegd.