Vuil en Verdrietig

In gesprek met een aantal andere Rainbowcity010 vrijwilligers komen we op haatdragende kreten, oproepen, reacties van de ergste soort die je af en toe te horen krijgt. Of het nu homo’s zijn die recht in hun gezicht te horen krijgen “dat ze van de kinderen af moeten blijven”, of transen die maar “beter niet geboren hadden kunnen worden”, “die beter in brand gestoken kunnen worden”, die te horen krijgen dat “behandelen weggegooid geld is, laat ze het zelf betalen”. Het overkomt iedere lid van de LGBT gemeenschap op zijn of haar tijd.
Ik ben naïef. Ik heb het al veel vaker gezegd. Steeds opnieuw als ik onder een nieuwsitem waarop gereageerd mag worden doorklik, schiet ik weer vol. Eigenlijk staat er een waanzinnige roze schutting om mij heen. Tenminste ik voel dat zo. Iedere keer dat ik zo naïef ben om door een kiertje naar buiten te kijken, schrik ik weer van dit stuk van de wereld om me heen. Voel ik me een soort mengeling tussen een toevallig net “ontdekte” resocialiserende pedoseksueel en iemand van te zichtbare buitenlandse afkomst. Voel ik de klap van het “opzouten” in mijn gezicht.
Opeens komt de haat en nijd wel erg dichtbij. Geweigerd worden bij de crematie van mijn vader is er niets bij. Al weken rommelt het op de verschillende fora en binnen Facebook, vrienden worden “gewipt”, forumleden verzocht te vertrekken of trekken ontdaan door sfeer en aantijgingen hun eigen plan. Onder de streep vinden er onaangename spelletjes plaats, worden moderatoren beschadigd, haat campagnes gevoerd. Het raakt me, voelt zo dichtbij en herkenbaar. Het doet me pijn. Lastig die hormonen die het je ineens veel lastiger maken ergens “schouderophalend” boven te staan.,Die maken dat je steeds meer “voelt” bij wat er gebeurt.
En dan ineens, als een spreekwoordelijke steen door mijn ruit, dringt de wereld van buiten plots dwars door mijn roze schutting binnen, raakt mijn huis, raakt mijn hart.
Terwijl ik mijn laptop uitzet om te gaan koken kijk ik nog even in de statistieken van mijn blog naar het aantal hits -3000 in 6 maanden tijd- en de meest gebruikte zoekwoorden waarop mijn blog de laatste dag/twee dagen is gevonden. Trillend en volgeschoten laat ik het mijn Lief zien. Met naam en toenaam, voorzien van intieme details en gore toespelingen tref ik de personalia van mede forum en FB leden.
Gelukkig eten we stampot en kan ik in het toebereidingsproces mijn zoute tranen en agressie kwijt.
Er is een gat geslagen in mijn roze schutting, de plek waar achter ik mijzelf, mijn lief, mijn dierbaren, mijn vriendinnen veilig achtte. Ik slaap slecht, het zit me hoog. Steeds meer dringt tot me door, wat ik heb gelezen en gezien. Iets wat ik feitelijk al wist, maar nog nooit zo dichtbij voelde.
Mijn blog, de intieme informatie die ik deelde met mijn omgeving, is gebruikt om de haatcampagne naar anderen die ik warm in mijn hart draag te voeden.
Ik voel me vies, vuil en vooral verschrikkelijk verdrietig en teleurgesteld. Is dit nu de prijs van het bereid zijn je kwetsbaar op te stellen?

Advertenties