Oma…

Oma …, kleinzoon van 5 zit in bad en is na drie logeerdagen duidelijk toe aan de “afronding en evaluatie”. Oma? Vraagt ie mijn Lief, noemde mijn mama oma Diederique vroeger ook mama? Of Diederique…? En tante I…?

Het blijft bijzonder hoe kleinzoon iedere logeerpartij opnieuw groeit in het plaatje van “Oma Diederique & haar verleden”. Eerder hebben we al een gesprek gehad over mijn nep-haar; op een kastplank kwam hij mijn “haarwerkcollectie” tegen. Ik vertel hem dat ik op mijn hoofd gewoon te weinig haartjes heb. Zoals zo vaak neemt hij de nieuwe informatie eerst eens in zich op voor hij er na een herkauwend denkproces op terugkomt.

De drie dagen logeren hebben hem duidelijk weer een stapje dichter bij de diepere vragen gebracht. Al een tijdje geleden constateerde hij dat Oma Diederique vroeger een jongetje is geweest. Al bladerend kwam hij in het fotoalbum ook al eens wat jeugdiger afbeeldingen tegen van mij, als papa en vooral als man.

Het is ook wel verwarrend voor hem. Oma, Papa, Diederique? Hij is duidelijk nog zoekende naar zijn eigen weg in dit alles. Op een avond laat ik hem alleen met mijn Lief; ik heb een van mijn avonden als workshop docent “Kinderverhalen Schrijven” en ga in mijn werkkleding op pad. Als ik hem een nachtknuffel geef, straalt ie helemaal; “wat zie jij er mooi uit” fluistert ie.

Wat zeiden onze dochters vroeger tegen me; Diederique? Mama? Of toch Papa? Ik ga er eens voor zitten. Stap voor stap neem ik hem aan de hand mee door mijn verhaal; ik vertel hem dat zijn moeder en haar zus gewoon Papa hebben gezegd. Was dat niet raar vraagt hij? Ik vertel hem dat ik van binnen ook toen al een meisje was, maar dat zij dat toen nog niet wisten. Hij knikt begrijpend? En Oma? Wist die dat ook niet? Nee, geef ik hem aan, Oma wist dat wel, maar we wisten samen nog niet hoe we dat aan jouw mama en haar zusje konden vertellen. Van buiten zag ik er gewoon nog als een jongetje, een papa, uit. Daarom is het ook niet erg dat ze gewoon papa tegen me mochten zeggen. Hij knikt en gaat weer spelen.

Het blijft lastig; een oma die vroeger van buiten een jongetje was en van binnen een meisje; zijn mama die papa zegt tegen zijn oma.

Als ik hem heb afgedroogd en hem in z’n pyjama in bed stop, vraag ik hem nog eens of hij het snapt. Hij knikt instemmend. Lekker flexibel hoor, zo’n 5 jarige die moeiteloos z’n weg vindt tussen zulke schijnbaar tegenstrijdige klippen. Over een paar weken zal hij wel weer vervolgvraag bedenken.

Als ik hem wegbreng naar z’n moeder, vraagt ie of ik vooral mijn oorbellen in mijn oren doe; ze zijn zo mooi. Voor hem blijft Oma Diederique, gewoon een vrouw.

  

Advertenties

Verhaal

Stealth levend heb je toch af en toe een verhaal nodig. De simpele mededeling dat ik van Venus kom is niet altijd voldoende. Een beetje verleden moet je toch hebben. Eigenlijk kom ik doorgaans, althans in Nederland, wel weg met een levensgeschiedenis die grotendeels op waarheid berust, zij het dat de verhaalbrokken soms wat anders worden belicht. Een verhaal ontstaat vaak meer in de fantasie van de ander, even zwijgen vult een leemte vaak al spontaan in. Selectief invullen en weglaten, aangevuld met feiten die soms in een wat ander licht zijn geplaatst maakt het verhaal af. Mensen hebben nu eenmaal al snel een basisverhaal in hun hoofd als je ze een paar piketpaaltjes aandraagt.

Zo ook in het buitenland. Weer nieuw, na 6 maanden afwezigheid, in de gemeenschap, in het dorp, wordt er toch gezocht hoe men ons kan plaatsen. De combinatie, twee vrouwen op een zeilbootje, roept nu eenmaal veel meer vragen op, dan menig “middle of the road” man-vrouw echtpaar.

Onze sieradenverkoper is vasthoudend. Terwijl de thee met glaasjes naar binnen klokt, wil hij alles weten. Of wij samen hier in Finike zijn? Hoe lang we elkaar al kennen? Al meer dan 35 jaar, sinds de studie tijd, dat is echte vriendschap! Of we allebei getrouwd zijn? Of we in één huis wonen?

Bij dat getrouwd zijn, begint het probleem. Lief C antwoordt ja en ik antwoord veiligheidshalve, neen. Om nu hier de ins en outs van ons schijnbare homohuwelijk uit te leggen, begin ik even niet aan. Waar de man van mijn Lief dan is? Nu worden de kolen echt heet. Mijn Lief lost het op. Geheel naar waarheid, “die is 4 jaar geleden overleden”. Je voelt de man denken, “wat naar, maar wat fijn dat ze die oude vriendschap nog heeft”. Dat het “passed away” misschien wel iets anders mag worden ingevuld ontgaat hem gelukkig. Hij vraagt mijn Lief of ze kinderen heeft, na haar bevestiging bereikt de vraag mij niet meer. Kennelijk ben ik voldoende tussen de coulissen terecht gekomen.

Een nieuw verhaal is geboren. We benutten het de dagen erna als en het zo uitkomt.
Het gekke is, hoe druk ik me ook maak over het verdoezelen van mijn verleden, hoe bezwaard mijn Lief zich ook voelt over het jokken, eigenlijk speelt de vraag bijna nooit. Hoe je je ook mengt in gesprekken, dat verleden speelt, als je er niet zelf om vraagt, eigenlijk nooit een rol.

Toch is het mooi weer een stukje verhaal te hebben, je weet maar nooit wanneer de vraag weer eens naar boven komt.
Voorlopig blijven we gewoon twee avontuurlijke meiden die hun leven delen. Voor de meeste retires om ons heen is dat al mooi genoeg.