Krijg nou…

Stoom komt uit mijn oren. Een ongekend mannelijk partijtje vloeken dringt zich op.

Gealarmeerd door het inmiddels al weer een maand ontbreken van ieder spoor van mij in de RIVM naam en adresgegevens voor bevolkingsonderzoeken controleer ik wat meer “automatische” aanpassingen vanuit GBA/BPR. Binnen een minuut heb ik al beet. De Sociale Verzekeringsbank. Keurig zijn mijn nieuwe voornamen overgenomen echter…. ik ben nog steeds een man. Na ook al vastgesteld te hebben dat de belastingdienst doodleuk een aanslag oplegt, erfbelasting, ten name van de dan alweer maanden ook juridisch niet meer bestaande “man in mij”. Om dat nou “passed away” te noemen is wel erg rigoreus omgaan met mijn geslachtsverandering.

Ik ontplof.

Maanden voor mijn juridische geslachtswijziging probeerde ik al op allerlei plaatsen mijn M in een V te laten veranderen. Veel verder dan de aanspreektitel kwam ik vaak niet. En zelfs dat slechts onder het “wapperen” met de uitspraak van het College voor de Rechten van de Mens. Altijd weer werd ik verwezen naar het GBA. “Zolang u zo in GBA geregistreerd staat kunnen we dat echt niet wijzigen”. Daar stond ik dan als “man in jurk”, soms echt letterlijk in mijn hemd.

“Het systeem”; er komt inmiddels rookvrij bij de ontploffing. “De gemeente heeft het fout gedaan”; nog meer rook. “Dan staat u misschien niet ingeschreven”. Het ritselt van de smoezen en schuldverklaringen. Nooit eens iemand die zegt “dan hebben wij een probleem, dat gaan wij voor u oplossen”.

Als ik eerlijk ben, ben ik heel teleurgesteld. Nu al weken, ondanks herhaald navragen geconfronteerd worden met medewerkers die doodleuk vertellen dat ik niet besta en/of dat ik een fout gemaakt heb. Sta ik eindelijk in BRP/GBA correct genoteerd blijf ik nog in de kou achter.

Ik voel me verstrikt in de circelredeneringen; als u in ons systeem stond, hadden we het zo voor u op kunnen lossen, maar zo lang u niet in het systeem voorkomt kunnen we niets voor u doen. En iets handmatigs, of een workaround? Nee, de enige manier om iets te wijzigen is via GBA/BRP. En als ik nu goed sta in GBA/BRP en ik kan u dat aantonen (rijbewijs, paspoort, uitdraai gemeente? “Nee, helaas, daar kunnen we niets mee. Nogmaals als u in het systeem staat lossen we het echt voor u op”.

Van het kastje naar de muur. We hebben een maand geleden navraag gedaan bij de gemeente maar dat is fout gegaan.” “En toen nog eens, maar toen brak de kerst vakantie aan”. “We hebben nog eens een vraag aan de gemeente gesteld, maandag komt er antwoord op”. Weet u dat zeker, waarom dankt u dat het nu wel lukt? “Ja, eigenlijk kan het ook nog wel twee of drie dagen langer duren” Eindeloos zijn de “kip-ei”, “kastje naar de muur” en de “aap zit op een andere schouder” gesprekken. Ik word er hopeloos van.

Het lijkt wel of het moeilijkste stuk van de transitie nu pas aangebroken is; het afschudden van de schaduw van de verkeerde registraties.

Om mijn vraag aan SVB te personificeren maak ik gebruik van Digid. “Wij kunnen u dan sneller en adequater te woord staan”. “Binnen drie weken kunt u een antwoord van ons verwachten” krijg ik na het indrukken van de verzendknop te lezen. De zoveelste keer dat mijn ontsteking onzacht wordt geraakt. Ten einde raad bel ik het meest algemene informatienummer van SVB. De Sociale Verkeringsbank, toch wel een van de instanties die het meest onder het Nederlandse vergrootglas van de identiteitsfraude liggen. Binnen vijf minuten heeft een helpdesker mijn probleem opgelost.
“Dat is vreemd, zegt de man, wel uw nieuwe naam en niet uw geslacht. Weet u wat dan pas ik het zowel even in het systeem aan en ga ik daarna wel uitzoeken wat er aan de hand kan zijn geweest”.

Ik weet niet wat ik hoor; het kan dus wel!

Advertenties

28

Sinds ik met hoofddoekjes en al mijzelf definitief, fulltime 365 dagen per jaar, als vrouw aan de wereld presenteer, ben ik ondertussen al 26 keer een grens gepasseerd. Ik heb er nog twee te gaan voor ik mijn nieuwe paspoort met de felbegeerde V mag aanvragen en ophalen.

Of ik even mee wil komen naar Health, daar krijg ik verder mijn papieren weer terug. Health, een formalistisch instituut dat er overal ter wereld op toe ziet dat je geen ratten hebt aan boord, geen besmettelijke ziektes en dat er geen doden gevallen zijn tijdens de reis hier naar toe.

Eigenlijk zijn we de ondervraging sinds Indonesië al niet meer tegen gekomen. Als ik de man volg in de aangewezen richting stuit ik op Passport Control / Immigration. De man laat me er zonder papieren niet langs, die liggen immers bij Health. Geen nood, 10 minuten later zijn de papieren er weer. Een blik op mijn ID zegt genoeg; WELKOM. Over Health wordt niet meer gerept.

Tot voor twee jaar geleden kleedde ik me altijd even netjes aan voor de Immigration man. Een ruim zittende mannenshort, een paar crocs, een manlijke polo, een zeilerscap over mijn pas gekamde haar. Zo zag de foto in mijn paspoort er tenminste nog uit als de persoon voor de officials neus.
Eenmaal terug aan boord kon mijn bikini, mijn spaghetti shirtje weer aan.

Daarna werd het lastiger. Tenminste dat dacht ik. Inmiddels 26 grensovergangen en talloze controles bij hotels, autoverhuurders, luchtvaartmaatschappijen, politieagenten en in de trein verder blijft het bevreemdend stil. Op een overijverige conducteur “Oh bent u er zo één!”, een luchtvaartofficial in Quatar “mevrouw, waar is de man op deze foto?” en de dame die me bij de gemeente hielp met mijn ID “mevrouw, dit is het paspoort van uw man!” na gebeurde er gewoon helemaal niets.

Zeker met mijn goedgelijkende foto op m’n ID zien “controleurs” alleen de foto, nooit de vervloekte M op zo’n identiteitsbewijs.

Nog twee grensovergangen, dan is het voorbij. Hoef ik nooit meer mijn identiteit te verdoezelen. Kan ik op al die bewijzen geslacht, namen en foto kloppend laten zien. Ben ik weer wie ik ben en niet alleen wie ik graag zou willen zijn.

Even ….. bellen

Het brengt me uit mijn evenwicht, als of ik, mijn zijn, ontkend wordt door de wilde woeste buitenwereld, telkens als ik een brief of zo aantref aan “de heer”. Een moeilijke situatie, mezelf zijn als vrouw en dan toch telkens weer aan gesproken worden, althans op papier, als man.

Papier is geduldig, de wetgever moet er ook zo overdenken. Eigenlijk is wat ik doe hetzelfde als een rijstebrijberg proberen van buitenaf af te pellen door van binnen uit hapjes te nemen; bijna onmogelijk. Was er nu maar een papier dat je gewoon kan kopiëren, scannen en versturen waarin staat dat mijn geslacht officieel genoteerd staat als “vrouw”. Dat papiertje bestaat, alleen nog niet voor mij.

De officiële procedure, nu anno 2013, is dat na je geslachtsoperatie, een verzoek gedaan kan worden aan de rechter waarin deskundigen verklaren dat je echt nu heel zeker onvruchtbaar bent en waarin je advocaat toont dat je duurzaam als vrouw leeft en de wil hebt dit ook voor eeuwig zo te willen houden -nou ja voor de komende dertig jaar of zo-. Voor mij nog zeker wachten tot 2015.

Lang leek het er op dat in dit tijdrovende en kostbare proces een wijziging zou komen. Al geruime tijd wordt gewerkt aan een wet die dit proces, althans “de administratieve formele wijziging van het geboortegeslacht; de zg Genderwet” eenvoudiger zal doen verlopen. De Tweede Kamer ging in april 2013 akkoord met het wetsvoorstel, in de Eerste Kamer  ontstond echter vertraging, de vaste commissie voor V & J had extra vragen en bedenkingen  en vroeg de Staatsecretaris, Teeven, om nader toelichting. Op zich in ons democratisch bestel prima, zo’n nadere toelichting en heroverweging, maar toch. Het werd stil. Inmiddels zijn we zes maanden verder en er is van de Staatssecretaris niets meer gehoord. Rond deze tijd komt een daarmee samenhangend wetsvoorstel aan de orde in de Eerste Kamer (juridisch ouderschap vrouwelijke partner van de moeder), misschien dat na het oplossen van dit vraagstuk er meer ruimte komt  voor de verdere beantwoording van vragen en behandeling van het wetsvoorstel dat de administratieve wijziging van het geboortegeslacht wat makelijker kan maken.

Als de wet er -ooit- komt, is niet meer de gang van een advocaat langs de rechter noodzakelijk, maar volstaat een zogenaamde deskundigheidsverklaring. En dat is nu net wat ik hoop na mijn diagnose traject bij de VU wat eenvoudiger te kunnen krijgen; al in 2014, dat zou mooi zijn . Zul je natuurlijk weer aan lopen tegen een wachttijd, 18 maanden of zo.

Zoals gezegd, ging het veranderen van je geslacht, je aanspreek titel bij bedrijven, hulpverleners en instanties maar gewoon met een briefje. Een kopietje op de balie en hup de zaak is rond. Neen de werkelijkheid is voorlopig nog complexer, nu dat op de eenvoudige manier nog niet lukt.

Telkens wanneer ik een hulpverlener spreek, de huisarts, de apotheek, de fysio of de tandarts, telkens wanneer een bedrijf of verzekering een brief laat ploffen op de mat, iedere keer als ik een mail krijg; iedere keer opnieuw pak ik het op. Overal waar ik kom laat ik m’n geslachtsaanduiding aan passen, bij de medische hoek is dat zo geregeld, een bedrijf doet dat ook waar je bij staat. Voor banken en verzekeringen ligt dat anders. Zo roepen iets over GBA, de gemeentelijke basisadministratie  -“inderdaad, daar sta ik genoteerd als man, maar dat gaat veranderen. Kunt u het nu alvast in uw administratie doen?”- , ze wijzigen en beloven, verwijzen naar andere afdelingen en moeilijk-moeilijk-moeilijk- maar uit eindelijk doen ze hun best.

Dagen heb ik gebeld met een verzekeraar in het hoge noorden, waarom ik na aanmelding van een nieuwe verzekering als mevrouw, toch als man in hun briefhoofd kom te staan. “duizend maal excuses mevrouw, dat had niet mogen gebeuren”, dan pas ik online mijn privé toegang aan –Mijn …- zoals alle verzekeraars die hebben, keurig ligt er de volgende dag een brief op de mat aan Mevrouw… Prima zul je denken, tot ik mijn mail open en een enquête vind, aan de heer..

Mijn broek zakt af, zeker als ik de volgende dag een opsomming van mijn toekomstige premie verplichtingen aantref, weer aan de heer.

Onthutst bel ik ze weer, mijn vrouwelijke stem laat ze niet lang in twijfel. “neen, vreemd, hier staat toch echt Mevrouw. Een nieuw polisafschrift is op weg naar u”. Ik wacht het nog even af.

De volgende dag is het grote moment; is het ze nu gelukt of gaat het gestuntel door.

Geachte Mevr…. begint het begeleidend schrijven.

Toch gelukt, wie zal ik nu eens gaan bellen?