Schaduw

Soms voelt het alsof ik een zwarte mantel draag, een schaduw waar je bijna niet vanaf komt; de schaduw van mijn verleden. Het is vreemd. Tot voor enige tijd was een verleden voor mij iets van zware jongens, van opnieuw een kans geven, van de buurt uit gejaagd worden, van reclassering. Eigenlijk ben ik afgezien van een paar jeugdzondes altijd een lieve jongen, of eigenlijk meisje, geweest. Een visdobbertje bij V&D, een keertje joyrijden met een puch-maxi –daar voelde ik me op thuis-, een joint en een enkele snelheidsovertreding, twintig jaar later, meer heb ik niet op mijn kerfstok.

Toch heb ik een verleden. Ik vraag me af of er voor mijn soort verleden een reclassering bestaat; iets of iemand die je helpt af te komen van dat blok beton aan je been dat je vooruitgang belet.

Bladerend in het boekje “Genderlegs” van Erica de Winter, kom ik het vraaggesprek met Jos Meegens tegen, coördinator van het VU genderteam. Het boekje over “René”, een transman, zijn zoektocht en zijn verwarring, over Erica en vooral over hun beider onstuimige liefde voor elkaar. Het laat heel veel verleden zien, verleden dat vaak helemaal geen rozengeur en maneschijn is geweest.

Als Jos in het vraaggesprek gevraagd wordt wat er nu verandert onder invloed van HRT zegt hij  “persoonlijkheid verandert niet”. Maar, schetst hij een paar regels verder, andere zaken zoals gevoelens worden door de hormonen wel degelijk beïnvloed. Terugkijkend naar drie jaar hormoongebruik rest er maar een conclusie, ik blijf een boef maar wel met meer gevoel.

In de loop van de tijd, naar mate ik me meer met mijn vrouwzijn vereenzelvigde, ben ik veranderd, belangstellingen zijn verschoven, gevoelens 180 graden omgedraaid, het beroep dat ik op mijn omgeving doe heb ik op haar kop gezet. Steeds opnieuw breng ik mijn naasten in verwarring.

Ik ben anders, ik wil anders, ik schreeuw het uit. Ik heb er soms bijna een dagtaak aan.

Het is verschrikkelijk moeilijk, een partner hebben- al meer dan 35 jaar-, een ouder hebben – misschien al wel dertig jaar-, die claimt anders te zijn, anders te voelen en te gedragen en dan niet te gaan meten met een instrument dat geijkt is op de ervaring uit het verleden.

Een nanoseconde kom het even op; zij zal wel….. Natuurlijk, ik ben geen lieverd je geweest. Gehard en geslepen op de steen van de ervaring; geen garantie voor de toekomst.

Heel voorzichtig maken we stapjes. Over mijn kleding, mijn naam, over schaamte of sierraden gaat het al lang niet meer. Alleen nog het ZIJN, het accepteren dat ik anders ben, anders voel, een ander beroep wil doen.

Heel langzaam maken we vooruitgang; maken we die nanoseconde van “het zal wel weer… of zo gaat het nu eenmaal…“ nog beter te beheersen, de gevolgen in te perken.

Omgaan, accepteren en nu dan “opnemen”. Dertig jaar lang vormden de drie vrouwen in mijn omgeving een team; een moeder-dochters gezelschap bij uitstek. En nu dan een vierde, een puber nog, die zich opdringt in het team, vrouw-geworden en nu ook in dit gezelschap om toelating smeekt.

Het is een proces van emoties, van verkeerd begrijpen en toch weer bij elkaar komen; kleine stapjes, we komen er wel.

Advertenties