Brok in mijn keel

Ik leg de telefoon neer en opeens realiseer ik me iets. Even krijg ik het te kwaad, krijg ik een brok in mijn keel.

Ik heb me vaak afgevraagd wanneer mijn transitie begon. Ondanks dat ik tot najaar 2012 alles impliciet en zonder al te veel aandacht deed, moet mijn transitie toch ooit eerder begonnen zijn.

Was het toen we na een megakortsluiting in mijn hoofd -de eerste keer dat ik openlijk naar huisarts en psycholoog mijn transseksualiteit bekende- in 2003/2004 onze plannen voor de reis binnen de reis concretiseerden? Was het toen ik stapje voor stapje vanaf 2008 mijn polo’s en bermuda’s afdankte en inwisselde voor veel te kleine broekjes en spaghetti hemdjes? Was het in 1991 toen ik mijn “koffer” in gebruik ging nemen? Of juist in 2010 toen ik met de hormonen begon?

Stuk voor stuk impliciete stappen, zonder formeel besluit en helemaal zonder “vlag en vaandel” aftrap. Ik deed, informeerde of overlegde met mijn Lief en het feit was daar.

Per 1 juli is de nieuwe wet op de aanpassing van het Geboortegeslacht in werking getreden. Een wet die het expliciet mogelijk maakt, onder voorwaarden, om mijn geboortegeslacht en mijn voornamen te wijzigen. Niets meer impliciet, net als bij de operatie over een maand of zeven, moet ik er zelf een afspraak voor maken. Moet ik zelf beslissen dit te doen.

De noodzakelijke verklaring is aangevraagd en nadat de genderteamcoördinator voor de tweede keer bevestigd dat het echt gaat lukken neem ik contact op met mijn geboortegemeente. Het liefst hadden ze me meteen op die 1e juli, zodat ik deel kon zijn van het feestje aldaar. Helaas, ik ben pas een week later in het land dus dat feestje gaat mijn neus voorbij.

Het is wat gehussel, maar dan is de afspraak toch gemaakt. Als ik de telefoon neer leg ben ik even stil.
Hoeveel mijn kinderen en kleinkinderen ook voor me betekenen, hoeveel mijn Lief de afgelopen 37 jaar ook voor en met mij heeft gedaan. Ik mis iets. Mijn ouders zijn overleden, zij kunnen niets meer met me delen –althans ik niet met hen- ik voel me ook wat schuldig naar hen. Altijd heb ik ze buiten mijn geheim gehouden, heb ik het niet durven delen met hen, heb ik ze nooit gesproken over de vermoedelijke oorzaak van mijn genderdysforie, tw. een te gering testosteron bombardement op mijn hersens in aanleg, in de 8e-12e week van mijn moeders zwangerschap waardoor ik al sinds het allereerste begin zit met vrouwelijke hersenen op een schijnbaar manlijk lijf.
Neen, ineens voel ik het gemis aan steun van mijn broertje en zusjes. Hoewel zij toen nog niet waren geboren, zijn zij het toch die het dichtst bij mijn geboorteakte zouden kunnen staan. Het mag niet zo zijn. Zij zijn het die het meest uitdrukkelijk afstand van me hebben genomen, die het verst weg van mijn geslachtswijziging zijn gaan staan.

Even voel ik me alleen, ik voel mijn tranen. Tot mijn Lief en ik ons realiseren dat we in ieder geval samen het feestje kunnen vieren.

Advertenties

Begin

DSC06466

Een mail vraagt me te bellen. Even later heb ik een afspraak op zak; mijn eerste in een reeks. Het begin is er. Het eind van het wachten, het begin van een nieuwe tijd. Midden september mag ik komen voor mijn eerste diagnostisch gesprek, het voelt als solliciteren. Op gesprek bij het VU-genderteam.

Deze blog gaat over mij, Diederique, mijn lief C. en mijn omgeving, en vooral over mijn zoektocht of eigenlijk de reis van mij en mijn lief, naar mijn genderidentiteit; een bijzondere zoektocht met een verschillend begin. Al hoewel is niet iedere zoektocht van een transgender op zichzelf al bijzonder en uniek?

Laatst heb ik mijn levensloop eens uitgeschreven; zeg maar mijn cv. Het begin van mijn twijfel over mijn genderidentiteit ligt in de zomer van 1968, het jaar van het studentenprotest in Parijs, de Maagdenhuisbezetting in Amsterdam, van Provo en FlowerPower. Ik hield me er nog niet zo mee bezig; naïef als ik was. Bladerend in de Panorama viel mijn oog op een vrouw, ooit een man, net geopereerd in Casablanca. Het bestond dus het gevoel anders te zijn dan je van buiten bent. Het raakte aan een vaag gevoel in mij. Jarenlang heeft het gevoel door me heen gespeeld; dan weer koesterde ik het, dan weer verafschuwde ik het gevoel en sloot het vol schaamte weer op onder een steen.

10 jaar later begin ik er over als we samen in bed liggen, Lief C en ik; dat eeuwige gevoel van vertwijfeling, van weten me vrouw te voelen en het vol van schaamte weer te verwerpen, van me stiekem omkleden en de drang, het gevoel daarna weer snel onder een steen te verstoppen. Van het gruwelen van manlijk gedrag en testosteron klotsende toneelstukjes, van het geleidelijke steeds meer helder krijgen wat er speelt maar er geen kant mee uitkunnen. Het zal toch ooit wel over gaan!
Jarenlang, 30 jaar, dragen we samen dit geheim. Geleidelijk groeit een koffer vol kleren, schoenen en make-up. Geleidelijk groeit het geheim; steeds groter.

Thuiswerkdagen, een tijd lang heb ik een eigen bedrijf en kantoor aan huis, faciliteren mijn groeiende ontwikkeling; het voelt goed; maar ooit zal het toch overgaan!

Een knallend dieptepunt. In de wereld om me heen ritselt het van de door mijzelf geïnitieerde ontslagen en ander leed, ik kan er niet meer tegen -het voelt zo fout-. Het maakt dat als Lief C gedwongen het ziekenhuis in moet voor een gynaecologisch operatie mijn wereld in stort. Waarom verliest zij wat ik altijd zelf heb willen hebben? In plaats van zorgzaam voor haar ben ik alleen maar afgunstig.

Als we een paar maanden later beiden weer wat zijn opgekrabbeld, stellen we een oude afspraak bij -nog een paar jaar, dan gaan we een periode reizen; ontwikkel je je vrouw zijn, we zien wel hoe ver dat komt-.

Na een paar jaar voorbereiding, zeg ik mijn baan op en vertrekken we. Het begin van een nieuw leven. Langzaam aan bouwen we samen in de daarop volgende jaren in alle vrijheid aan mijn vrouwgevoel; heel langzaam, van kleding naar gedrag, van beharing naar hormonen; van borsten en huidveranderingen naar een 24/7 vrouw. Stapje voor stapje komt de vrouw in mij voor de dag, worden de colberts verruild voor bikini’s.
Er moet ook brood op de plank, reizen is leuk maar wordt zonder beleg wel erg droog. Geleidelijk ontwikkel ik als freelancer, parallel aan mijn vrouwwording, mijzelf als schrijfster van “adventure”reisboeken en artikelen; van kinderboeken en verhalen. Een halfjaar in eigen land, een halfjaar daarbuiten; in bikini naar je werk –je kunt toch moeilijk iedere dag hetzelfde aantrekken-.
Na twee jaar alleen in het buitenland, leef ik nu inmiddels ook alweer een jaar als vrouw 24/7 in eigen land.

Ooit getrouwd als man en vrouw; kijkt de wereld naar ons nu als een lesbisch stel. Kennelijk belangrijk, waar ik me met Lief C’s hulp ontworsteld heb aan het jongenshokje, zijn we nu voor de buitenwereld ineens lesbisch; toch weer een hokje. Alsof twee mensen die ooit van elkaar hielden dat niet gewoon nog steeds kunnen doen; als mens.

Midden september de eerste afspraak; het is als een ui, rok voor rok afgepeld, de vaststelling van de vrouw in mij.
Het begin is er.