Nog een paar nachtjes…

Midden december komt in de Eerste Kamer eindelijk de “Genderwet” aan de orde – Wijziging vermelding van het geslacht in de geboorteakte-. Een van de uitvloeisels van het “Roze” akkoord.

Er is inmiddels al veel water door de rivieren gegaan bij de voorbereiding van deze wet. Nog maar 28 jaar geleden werd voor het eerst de mogelijkheid in de wet opgenomen het geboorte geslacht te wijzigen; een lange en administratief stevige procedure via de rechter die als belangrijkste eis stelde dat de betrokkene permanent onvruchtbaar zou zijn. In de praktijk was het “ongedaan” te maken steriliseren hiervoor niet voldoende, nee het mes moest stevig in het vlees worden gezet, castratie of wegnemen van baarmoeder en eierstokken. Een ernstige verminking die indruiste tegen allerlei door Nederland geratificeerde verdragen, concludeerde “Europa” al snel.

De nieuwe wet stelt Nederland in staat haar achterstand op dit punt in te lopen door voortaan een door deskundigen te toetsen “overtuiging tot het andere geslacht te behoren” als voorwaarde te stellen.

Ik heb het eerder al eens over mijn “spagaat” gehad; de spagaat die de huidige wet voor mij creëert is vergelijkbaar. Stel ik wordt ooit bij een verkeerscontrole aangehouden door de politie; mijn rijbewijs toont een “echte” man in plaatst van de vrouw die ze aan het stuur treffen. Passeer ik de douane op Schiphol dan scoor ik vreemde blikken, immers een vrouw probeert op een paspoort met een echte M het land uit te komen; daar kan ik in mijn eigen taal nog iets uitleggen, om over de visitatie die mij al eerder is welgevallen nog maar niet te spreken. Een paar uur later als ik het vliegtuig weer verlaat wordt de tongkronkel nog lastiger, hoe leg ik in het Turks, of waar ik ook maar ben aangekomen – vloog vorig jaar eens via Quatar en werd er uitgepikt-, uit dat ik ben wie ik ben, maar lijk op de persoon waar ik gevoelsmatig op wil lijken, maar wel met hetzelfde BSN nummer. Het is dat ze het druk hebben en dat het toch al laat is maar op een dag levert me dit zeker een aantal uren praten en uitleggen op voor ik zo’n moslimland in mag.

In 2014 heb ik voor Turkije een “langer verblijfs”visum nodig; nieuwe pasfoto’s zijn dan noodzakelijk. Een mooie kans, alleen ik moet dan wel met mijn oude paspoort bewijzen wie ik ben; het paspoort zo op het oog van iemand anders, één met een grote M, een man. De bank, verzekeringen, de gemeente, te veel loketten  om op te noemen, allemaal waar die M me hindert in wat ik werkelijk ben.

Over een paar weken moet ik mijn wapenvergunning laten verlengen; “wilt u even de gegevens controleren op hun juistheid” ik hoor het ze al zeggen. Wat denken ze zelf, zal die vrouw aan het loket werkelijk zeggen dat die M er juist staat. Gruwel!!

Ooit komt het wellicht tot die door mij zo gewenste verminkende ingreep, maar in 2014 nog zeker niet, ik moet gewoon nog wachten. Neen, dan maar liever een ingreep met typex en ballpoint.

Nog een paar nachtjes slapen, dan weten we of de wet er komt. Nog een paar maandjes wachten, dan kan ik zonder messen in mijn buik eindelijk zijn wie ik al bijna 50 jaar zograag wil zijn; een vrouw, eindelijk.

Advertenties

Door de mand…

Al maanden achtervolgt het me, wat nu als ik als vrouw ineens door de mand val?

Onverwacht gebeurt het toch, ik val door de mand; genadeloos, maar wel de andere kant uit.

Al in het begin van het jaar bijt ik een oude vulling kapot. Verblijvend in Verweggiestan duurt het nog tot eind april voor ik er naar kan laten kijken.

Rap legt mijn, al dertig jaar vaste, tandarts een stevige nieuwe vulling in het toch wel heel erg gapende gat. Ondanks de verdoving doet het waanzinnig pijn. Word ik nu naast emotioneel ook nog kleinzerig vraag ik me even af? De dagen daarna blijft de vulling, zo boven op de zenuw, behoorlijk last geven.

Heel langzaam neemt de kou/warmgevoeligheid wat af in de maanden daarna, alleen bij het dalen en opstijgen voel ik de pijn nog; “ een plop” markeert kennelijk het drukverschil.

Al weer een paar dagen terug bijt ik ineens weer eens ongemeen hard op de kies met vulling. Ik ga door de grond. Het is vrijdagavond, dat zul je net zien. Ik bijt me door het weekend –met paracetamol en ibuprofen – heen en hang meteen op maandag ’s morgens vroeg al aan de lijn.

Als de tandarts de zelfde dag nog klaar is met het nieuwe hak en breekwerk, vertel ik dat ik nog wat gegevens wil wijzigen. Hij glimlacht, “hoe zo?”. Och antwoord ik, “ik wil alleen mijn geslacht maar aanpassen en mijn voornaam als dat mag”. Dan moet ie lachen.

Weet je, zegt ie als ik mijn verhaal heb gedaan. Toen je hier in het voorjaar was wist ik het eigenlijk al, ik durfde het alleen niet zomaar te vragen. De assistente beaamt het al bestaande vermoeden. Je was zo anders.

Door de mand gevallen, maanden eerder en ik had het zelf niets eens door.