En dan…?

Ik lees het verslag van een vriendin. Ze is geopereerd door Dr Suporn, bijna 2 maanden post-op. In haar poging de dagelijkse hoeveelheid dilatatiesessies te maken, is ze gestrand. Volgens de instructie vanuit Thailand is driemaal daags gewenst. Met een doorlooptijd van 6-9 uur per sessie heeft ze aan een dag niet genoeg. Ze kan nauwelijks meer zitten of staan. Regel of uitzondering?

Wie wat googled of rondvraagt komt op internet wat ervaringen –zowel in Thailand als in Nederland- tegen uit de periode voor en na de operatie. Bijna steevast eindigt het blog of verslag op zijn laatst een paar weken na het moment “U”. Spijtig als je juist op zoek bent naar ervaringen die verder reiken dan de eerst dagen in of na het ziekenhuis. Hoe vergaat het de verschillende vrouwen na hun SRS-operatie, hun geslachtsaanpassing in de weken, maanden daarna. De operatietechnieken verschillen stevig, dat leidt geen twijfel, de narcosetijd evenzo. Maar of dit ook maatgevend is voor de hersteltijd, voor het moment dat je weer kunt zwemmen, fietsen, dansen, ballet of fulltime aan het werk kunt, dat is niet duidelijk.

Ergens in een van zijn instructies schrijft Dr Suporn dat hier geen maat voor is te geven, het verschilt van vrouw tot vrouw. Tussen de regels door lees ik dat iemand na twee maanden zich dagelijks tussen de dilataties door in de metro wringt om heen en weer wippend op haar “donut”kussentje naar haar werk te gaan. Ze werkt nog maar parttime, het gaat maar net. Een ander uit haar vriendengroep surft inmiddels alweer een maand, rijdt mountainbike en heeft haar beroep als handwerksvrouw met twee maanden alweer fulltime opgepakt. Ook tussen twee dilatatierondes door.

De verschillen tussen de beide operatiemethodes –“penile” en “skin graft”- zijn groot. Over de resultaten, zoals diepte, gevoel, het te bereiken orgasme, wordt schimmig gedaan. Om over de complicaties –functionele wanorde, weefselsterfte, urineweg blokkade, herhaalde urineweg infecties en het risico van verzakkingen op latere leeftijd – nog maar niet te spreken. Een belangrijk punt waarop de methodieken verschillen is de wijze waarop openingen worden gecreëerd, weefsels verhuist en weefsel voor de nieuwe organen wordt verzameld en geprepareerd. Het is met name dit laatste punt, de nieuwe geprepareerde huid, die bij de skin-graft operatie een maandenlange open wond creëert. Een wond die tijden nodig heeft om in een vochtig en bacterierijk milieu te sluiten zonder aan ruimte en rekbaarheid in te boeten. Dit ondanks de dagelijkse routine van persoonlijke verzorging en, qua dilatatie, mishandeling.

Voor sommigen betekent de “skin-graft methode” een hersteltijd van 6 tot 12 maanden. Maanden waarin pijnstillers en dilatatiesessies maar traag kunnen worden afgebouwd. De verschillen onderling zijn groot, de een loopt na twee maanden nog steeds als een cowgirl wijdbeens, door alle zwellingen, de ander ook, maar rijdt alweer op de racefiets.

Het chirurgenteam van de VU heeft een mooie digitale presentatie gemaakt waarop keurig is uit gemeten hoe de techniek precies in zijn werk gaat. Een mooi stukje werk, toch gaat ook die digitale brochure niet in op de tijd er na. Op reëel te verwachten herstel, op pijn en pijnstillers, op de vraag wanneer gevoel terugkeert, hoe lang het duurt voor je weer gewoon kunt plassen, wanneer seks niet alleen mogelijk maar ook bevredigend en lekker is, wordt niet ingegaan.

Misschien toch eens tijd voor meer helderheid, zodat je weet wat je kunt verwachten.

Advertenties

Leeg hoofd

Nog maar een paar degen geleden schreef ik nog “het laat je nooit los”. “Pas als de hechtingen eruit zijn” voorzag ik wat meer ruimte in mijn hoofd. Voorlopig een vergissing blijkt inmiddels. Mijn hoofd is leeg, nou ja in ieder geval wat meer opgeruimd. Ik, of eigenlijk we, hebben knopen doorgehakt.

Jaren zaten we als we thuis waren op een oude bank, zo een uit de ouderlijke boedel. We hikten er tegen aan en wilde eigenlijk een ander. Tot we de knoop doorhakten en twee nieuwe spierwitte Ikea banken naar binnen sleepten. Nu de oude bank er nog uit en een lekkere voorlees stoel naar boven en het ziet er ineens anders uit.

Na jaren aanhikken tegen mijn andere gevoel, aanhikken tegen mijn transitie in het buitenland, aanhikken tegen de vraag wanneer dan wel in eigen land, lijken we nu goed op weg te zijn. Het is net of met het “Groene Licht” van de VU, de start van de RLE, een nieuwe fase is ingegaan. Een fase waarin ik niets meer hoef te bewijzen, eindelijk weer mezelf kan zijn. Het voelt goed. Vreemd eigenlijk want aan de hormonen kan het niet liggen, die zijn al drie en een half jaar gelijk. Mijn lichamelijke verandering staat vrijwel stil, mijn cup B groeit niet meer verder, mijn buikje heeft plaats gemaakt voor mijn taille. Wat wil ik nog meer?

Eén hikje lag er nog aan de horizon. De geslachtsaanpassende operatie (SRS). Wachten in Nederland of plannen elders? Als zelfstandige betekent dat wachten en wachten, nog meer onzekerheid, nog meer rommelen met mijn werk in de marge. We zoeken, mailen en overleggen. En dan zijn mijn Lief en ik eruit. We hakken een knoop door, bepalen ons programma voor de komende twee jaar en kunnen weer aan de slag. SRS vastleggen, bij wie en wanneer, bepalen wanneer we weer terug zijn en wanneer ik circa weer met mijn werk kan beginnen. Een vervolgroute voor ons reizen uitstippelen, schrijfopdrachten genereren, boeken plannen, noem maar op.

Ik zet een voorlopige kras in mijn agenda, data worden gereserveerd. Nog een klein jaar dan kunnen we weer verder. Leven zoals ik al bijna zestig jaar wil.

Er is een last van me afgevallen. Ik weet wat er voor de boeg ligt, weet wat ik in afwachting daarvan ook dit jaar nog op kan pakken. Steeds minder “transitie”gerichte activiteiten liggen op mijn pad, steeds meer gewoon kunnen doen neemt de plaats daarvan in. Ik voel me goed.

Ik verheug me er nu al op. Begin 2015 Thai eten en herstellen op mijn spierwitte bank. Met een leeg hoofd, dat wel.