Deuk

Vind u dat nu verstandig?

Vrouwelijk geïntoneerd, op de juiste toon, met een vertrouwd vrouwelijk hopje naar boven, het accent in de vraag op het juiste punt leggend, stel ik mijn vraag.

Vlak naast ons, nauwelijks 10 meter verwijderd, doet de schipper van een Nederlandse boot verwoede pogingen te ankeren. Waarom hier? Waarom zo dicht bij? De hele baai voor Pethi biedt nog een ruimte aan mogelijkheden. Maar nee, wat is mooier dan zo ongeveer in de “kont” van die twee vrouwen kruipen. Hij wuift vriendelijk, zijn vriend aan boord doet niets.

Ik vraag het hem nog een keer.

Ik wuif vriendelijk naar u, roept hij me toe.

En ik vraag u of wat u doet wel verstandig is?

Stom kreng zie ik hem denken. Hij kijkt me niet meer aan, het zwaaien naar me is gestopt.
Het mannelijk ego is gedeukt, schier onherstelbaar beschadigd.

Als hij na een kwartier het anker toch maar ophaalt en het vijftig meter verder opnieuw probeert heeft hij zijn handen vol. Hij zwaait niet meer.

Even later stapt hij in z’n rubberbootje en vaart langs bij een paar andere boten in de baai.
Ons wordt de keren dat hij daarna langs vaart, geen blik meer gegund.

Logisch, het is nog geen bikiniweer. Met zo’n deuk in je ego valt er niets meer te genieten.

Advertenties