Pfff…

Het is al na enen als ik de stekker eruit trek. In nauwelijks anderhalve dag ontvouwt zich een spoorboekje. Een trajectplanner waar ik voor de kerst niet meer op had durven hopen. Nederland is per 1-7-2014 een nieuwe wet voor de wijziging van het geboortegeslacht rijker, tegelijkertijd heb ik eindelijk mijn “Groen Licht”, half januari begint mijn RLE, mijn proefperiode.

Al maanden worstelt de Eerste Kamer met de wijziging van het Burgerlijk Wetboek op het punt van de aanpassing van het geboorte geslacht. Zo op het oog voor een leek een paar administratieve puntjes, een eenvoudiger procedure en minder ingrijpende voorwaarden. Voor de transgender wereld een belangrijke wetsaanpassing, kennelijk voor de Eerste Kamer ook.

In een vlaag van onbenul dacht ik 9 maanden geleden toen de wet de Tweede Kamer was gepasseerd, “eitje, 1-1-2014” en nog zo iets. In mijn onervarenheid op het punt van het Staatsrecht en de werking van de parlementaire democratie dacht ik zelfs dat het “één dag in de week” college van de Eerste Kamer vooral een zorgvuldigheidstoetsende taak had. Nu 9 maanden later weet ik wel beter. Terugkijkend naar de voorbereiding door Vaste Eerste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie, de antwoorden van de Staatsecretaris en vooral ook de discussie midden december plenair in de Eerste Kamer, vol moties en amendementen, vol stokpaardjes en vooral vol onzekerheden voor de transgender op de publieke tribune, op straat en thuis aan de “beeldbuis”, weet ik inmiddels anders. Hier wordt niet getoetst, hier worden wetten opnieuw gemaakt.

Eerder scheef ik al over de spagaat waarin de transseksueel, levend in de rol van het andere geslacht wordt geconfronteerd in contact met autoriteiten of gewoon bij een simpele blik op zijn/haar eigen identiteitspapier; die confronterende M of V, vaak begeleid door een niet passende foto die riekt naar tijden toen alles nog anders en verstopt was.

Voor de stemming is een voldoende gevulde plenaire vergadering nodig. Het toeval wil dat ongewild de Haagse senator Duivesteijn de taak op zich heeft genomen te zorgen voor voldoende aanwezigen op zijn plenaire show. Na een reeks van schorsingen en interrupties rondom de politieke splijtzwam “Woonakkoord” is het dan eindelijk de beurt aan de kamer om zich tegen enen ’s nachts,  de volgende dag alweer, over de wetswijzigingen in de Transgenderwet uit te spreken; hoofdelijk nog wel.

De spanning stijgt, mijn emoties komen op. Het is ook nog al wat om, als je altijd uitgeput door de Androcur om 21.00 in slaap valt, tot na enen op te moeten blijven. Gelukkig houdt onze verwarming die keurig om 22.00 uur in de nachtstand springt me wakker en vooral koud. En dan, na telling van al die voor en tegen hoofden, blijkt er niets nipt meer te zijn. Een ruime meerderheid steunt de wet; een pak van mijn hart en vooral ook van vele anderen.

Tja, en dan dat spoorboekje. Plots in nauwelijks een minuut dringt het door, midden 2014 de nieuwe wet, kort daarna met een verklaring van een “deskundige” naar de burgerlijke stand en de vergissing uit 1955 kan worden rechtgezet. Het betekent nogal wat, voor de papieren, voor de visa voor het buitenland, voor mijn Lief en vooral ook voor de formele aspecten van “ons” naar de buitenwereld.

Groen licht, eindelijk uitzicht op de correctie van die laatste vergissing in 1955. De start van het proefjaar RLE geeft ineens ook perspectief op het einde ervan en de daarna te zetten stappen op weg naar de laatste fysieke aanpassingen; de SRS.

Het lijkt een kerstpakket, ineens liggen een aantal te nemen stappen op een rij. Pas voor pas, rustig doorstappend kan steeds meer van de “hoe moet dat ooit” kluwen worden ontward en worden opgerold. Een nieuwe uitdaging de komende 18 maanden.

Advertenties

Nog een paar nachtjes…

Midden december komt in de Eerste Kamer eindelijk de “Genderwet” aan de orde – Wijziging vermelding van het geslacht in de geboorteakte-. Een van de uitvloeisels van het “Roze” akkoord.

Er is inmiddels al veel water door de rivieren gegaan bij de voorbereiding van deze wet. Nog maar 28 jaar geleden werd voor het eerst de mogelijkheid in de wet opgenomen het geboorte geslacht te wijzigen; een lange en administratief stevige procedure via de rechter die als belangrijkste eis stelde dat de betrokkene permanent onvruchtbaar zou zijn. In de praktijk was het “ongedaan” te maken steriliseren hiervoor niet voldoende, nee het mes moest stevig in het vlees worden gezet, castratie of wegnemen van baarmoeder en eierstokken. Een ernstige verminking die indruiste tegen allerlei door Nederland geratificeerde verdragen, concludeerde “Europa” al snel.

De nieuwe wet stelt Nederland in staat haar achterstand op dit punt in te lopen door voortaan een door deskundigen te toetsen “overtuiging tot het andere geslacht te behoren” als voorwaarde te stellen.

Ik heb het eerder al eens over mijn “spagaat” gehad; de spagaat die de huidige wet voor mij creëert is vergelijkbaar. Stel ik wordt ooit bij een verkeerscontrole aangehouden door de politie; mijn rijbewijs toont een “echte” man in plaatst van de vrouw die ze aan het stuur treffen. Passeer ik de douane op Schiphol dan scoor ik vreemde blikken, immers een vrouw probeert op een paspoort met een echte M het land uit te komen; daar kan ik in mijn eigen taal nog iets uitleggen, om over de visitatie die mij al eerder is welgevallen nog maar niet te spreken. Een paar uur later als ik het vliegtuig weer verlaat wordt de tongkronkel nog lastiger, hoe leg ik in het Turks, of waar ik ook maar ben aangekomen – vloog vorig jaar eens via Quatar en werd er uitgepikt-, uit dat ik ben wie ik ben, maar lijk op de persoon waar ik gevoelsmatig op wil lijken, maar wel met hetzelfde BSN nummer. Het is dat ze het druk hebben en dat het toch al laat is maar op een dag levert me dit zeker een aantal uren praten en uitleggen op voor ik zo’n moslimland in mag.

In 2014 heb ik voor Turkije een “langer verblijfs”visum nodig; nieuwe pasfoto’s zijn dan noodzakelijk. Een mooie kans, alleen ik moet dan wel met mijn oude paspoort bewijzen wie ik ben; het paspoort zo op het oog van iemand anders, één met een grote M, een man. De bank, verzekeringen, de gemeente, te veel loketten  om op te noemen, allemaal waar die M me hindert in wat ik werkelijk ben.

Over een paar weken moet ik mijn wapenvergunning laten verlengen; “wilt u even de gegevens controleren op hun juistheid” ik hoor het ze al zeggen. Wat denken ze zelf, zal die vrouw aan het loket werkelijk zeggen dat die M er juist staat. Gruwel!!

Ooit komt het wellicht tot die door mij zo gewenste verminkende ingreep, maar in 2014 nog zeker niet, ik moet gewoon nog wachten. Neen, dan maar liever een ingreep met typex en ballpoint.

Nog een paar nachtjes slapen, dan weten we of de wet er komt. Nog een paar maandjes wachten, dan kan ik zonder messen in mijn buik eindelijk zijn wie ik al bijna 50 jaar zograag wil zijn; een vrouw, eindelijk.

Even ….. bellen

Het brengt me uit mijn evenwicht, als of ik, mijn zijn, ontkend wordt door de wilde woeste buitenwereld, telkens als ik een brief of zo aantref aan “de heer”. Een moeilijke situatie, mezelf zijn als vrouw en dan toch telkens weer aan gesproken worden, althans op papier, als man.

Papier is geduldig, de wetgever moet er ook zo overdenken. Eigenlijk is wat ik doe hetzelfde als een rijstebrijberg proberen van buitenaf af te pellen door van binnen uit hapjes te nemen; bijna onmogelijk. Was er nu maar een papier dat je gewoon kan kopiëren, scannen en versturen waarin staat dat mijn geslacht officieel genoteerd staat als “vrouw”. Dat papiertje bestaat, alleen nog niet voor mij.

De officiële procedure, nu anno 2013, is dat na je geslachtsoperatie, een verzoek gedaan kan worden aan de rechter waarin deskundigen verklaren dat je echt nu heel zeker onvruchtbaar bent en waarin je advocaat toont dat je duurzaam als vrouw leeft en de wil hebt dit ook voor eeuwig zo te willen houden -nou ja voor de komende dertig jaar of zo-. Voor mij nog zeker wachten tot 2015.

Lang leek het er op dat in dit tijdrovende en kostbare proces een wijziging zou komen. Al geruime tijd wordt gewerkt aan een wet die dit proces, althans “de administratieve formele wijziging van het geboortegeslacht; de zg Genderwet” eenvoudiger zal doen verlopen. De Tweede Kamer ging in april 2013 akkoord met het wetsvoorstel, in de Eerste Kamer  ontstond echter vertraging, de vaste commissie voor V & J had extra vragen en bedenkingen  en vroeg de Staatsecretaris, Teeven, om nader toelichting. Op zich in ons democratisch bestel prima, zo’n nadere toelichting en heroverweging, maar toch. Het werd stil. Inmiddels zijn we zes maanden verder en er is van de Staatssecretaris niets meer gehoord. Rond deze tijd komt een daarmee samenhangend wetsvoorstel aan de orde in de Eerste Kamer (juridisch ouderschap vrouwelijke partner van de moeder), misschien dat na het oplossen van dit vraagstuk er meer ruimte komt  voor de verdere beantwoording van vragen en behandeling van het wetsvoorstel dat de administratieve wijziging van het geboortegeslacht wat makelijker kan maken.

Als de wet er -ooit- komt, is niet meer de gang van een advocaat langs de rechter noodzakelijk, maar volstaat een zogenaamde deskundigheidsverklaring. En dat is nu net wat ik hoop na mijn diagnose traject bij de VU wat eenvoudiger te kunnen krijgen; al in 2014, dat zou mooi zijn . Zul je natuurlijk weer aan lopen tegen een wachttijd, 18 maanden of zo.

Zoals gezegd, ging het veranderen van je geslacht, je aanspreek titel bij bedrijven, hulpverleners en instanties maar gewoon met een briefje. Een kopietje op de balie en hup de zaak is rond. Neen de werkelijkheid is voorlopig nog complexer, nu dat op de eenvoudige manier nog niet lukt.

Telkens wanneer ik een hulpverlener spreek, de huisarts, de apotheek, de fysio of de tandarts, telkens wanneer een bedrijf of verzekering een brief laat ploffen op de mat, iedere keer als ik een mail krijg; iedere keer opnieuw pak ik het op. Overal waar ik kom laat ik m’n geslachtsaanduiding aan passen, bij de medische hoek is dat zo geregeld, een bedrijf doet dat ook waar je bij staat. Voor banken en verzekeringen ligt dat anders. Zo roepen iets over GBA, de gemeentelijke basisadministratie  -“inderdaad, daar sta ik genoteerd als man, maar dat gaat veranderen. Kunt u het nu alvast in uw administratie doen?”- , ze wijzigen en beloven, verwijzen naar andere afdelingen en moeilijk-moeilijk-moeilijk- maar uit eindelijk doen ze hun best.

Dagen heb ik gebeld met een verzekeraar in het hoge noorden, waarom ik na aanmelding van een nieuwe verzekering als mevrouw, toch als man in hun briefhoofd kom te staan. “duizend maal excuses mevrouw, dat had niet mogen gebeuren”, dan pas ik online mijn privé toegang aan –Mijn …- zoals alle verzekeraars die hebben, keurig ligt er de volgende dag een brief op de mat aan Mevrouw… Prima zul je denken, tot ik mijn mail open en een enquête vind, aan de heer..

Mijn broek zakt af, zeker als ik de volgende dag een opsomming van mijn toekomstige premie verplichtingen aantref, weer aan de heer.

Onthutst bel ik ze weer, mijn vrouwelijke stem laat ze niet lang in twijfel. “neen, vreemd, hier staat toch echt Mevrouw. Een nieuw polisafschrift is op weg naar u”. Ik wacht het nog even af.

De volgende dag is het grote moment; is het ze nu gelukt of gaat het gestuntel door.

Geachte Mevr…. begint het begeleidend schrijven.

Toch gelukt, wie zal ik nu eens gaan bellen?