Douche

Nu heb ik me toch de afgelopen maanden, jaren, zelf een hoop vrouwelijks eigen gemaakt, maar iedere keer weer opnieuw heb ik toch weer een verrassende ervaring. Word ik even met mijn neus op mijn nog prille vrouwonhandigheid gedrukt. Vrouwelijk douchen. Nooit geweten dat ik daar zo weinig ervaring mee had.

Onvermijdelijk, na een paar dagen is het toch tijd voor een douche. Op de wal, wel te verstaan, aan boord levert het zo’n hoop vocht op kantoor.
Samen maken we de gang er naar toe. Wel zo gezellig, en als we het goed uitmikken kunnen we zelfs de douchegel nog delen. Eenmaal ontbloot, mijn kapsel hangt aan een haakje, doet zich de vraag voor hoe “warm en koud” in deze douches ook maar weer werkt. Een halfjaar doet veel vergeten zullen we maar zeggen. Terwijl mijn Lief de vraag vanuit haar hokje, in mijn richting werpt, komt het antwoord ons al van een douchehokje verder tegemoet. Een Nederlandse heeft zich daar inmiddels ook ontbloot en is duidelijk meer ervaren op dit gebied. Tenminste het douchewater klatert bij haar al snel hoorbaar neer.

Er ontspint zich een gesprek, van mijn Lief met haar buurvrouw, af en toe draag ik mijn steentje bij. Alles passeert de revue. Maar zelden heb ik zolang legitiem onder de douche mogen staan. Als na een kwartier alle haren en lichaamsdelen zijn gewassen rondt het gesprek zich vanzelf weer af, het babbeltje onder de douche is voorbij, de dames allemaal weer aangekleed, ieder haars weegs.

Een kletspraatje onder de damesdouche. Het heeft wel iets, zo heel anders, voel ik het. Ik kan me tenminste geen kletspraat meer herinneren bij de heren onder de douche, anders dan over zeepjes en wat je daar mee kan doen, of over de vleselijke prestaties van ieders orgaan.

Komende weken nog maar wat vaker douchen, kan ik mijn kletsvaardigheden verder ontwikkelen.

Advertenties

Klaterend

Op weg naar de logopediste, ik ben al laat. Net als ik aankom rijden gaat de brug in de A16 open., zul je net zien. Als de file tot stilstand is gekomen en de automotor berust in een ongevraagde pauze stapt voor me een man uit de auto. Hij is nog jong en dynamisch.

Met een blik op oneindig -de tegemoetkomende zes asfaltstroken zijn onwerkelijk leeg-  gaat hij wijdbeens voor de vangrail staan, prutst wat aan de voorkant van zijn broek en ….

Luid klaterend loost hij zijn overtolligheden. Het  is duidelijk dat hij het bij de uitdaging …wie kan het verst , ver zal gooien. Ook op de prostaatprobleem checklist scoort hij een 0, geen probleem te onderkennen. Ongegeneerd, recht voor de ogen van mij als vrouw.

Al sinds het begin van mijn transitie ben ik me er overmatig van bewust dat ik hier niet meer aan mee kan en wil doen. Wildplassen en dan nog wel zo openlijk en openbaar. Menig keer ben ik al een tankstation ingevlucht om net op tijd een zekere plek te bereiken.

Welke wc? welke douche? welk kleedhokje voor het zwembad? Het zal een jaar geleden zijn dat deze vraag zich voor mij voor het laatst heeft voor gedaan. Uiteindelijk was het antwoord simpel; gewoon daar gaan waar mijn aanwezigheid het meest passend is, de minste verbazing oproept. Sindsdien wacht ik trouw op mijn beurt in de altijd langere rij voor de “dames”; stap ik stoer de “heren” in samen met wat medewachtsters als onze rij nu echt wel erg lang wordt of de nood onrustbarend hoog.

Af en toe viel bij het douchen, in mijn tijd bij de “heren”, mijn bh wel eens van het haakje, zo op de natte vloer, recht voor de verbaasde boys in de douche. Tijd om ook daar van deurtje te wisselen. En bij het zwembad? Als vrouw in bikini, maar wel met een fors kale kruin. Soms met een van mijn Buff mutsjes, soms met een badmutsje loste ik  ook dat op. Nu trek ik netjes mijn baantjes, bikini met discreet rokje, met een badmuts op mijn hoofd.

Tja, je moet er niet aan denken, nodig moeten en dan de brug nog dicht ook. Als de man klaar is ritst hij de boel weer genoegzaam dicht. Opgelucht en wel kijkt hij rond en ziet me, schouder ophalend en met een brede glimlach stapt hij weer in. Probleem opgelost.