2x 20 minuten

Ik dweil en stofzuig me door het huis. Het gewone leven pur sang.

Op de kop af drie weken geleden vulden we de eerste doos. Nu 60 dozen later kan ik eindelijk weer met de stofzuiger door het huis. 60 verhuisdozen, een kleine flat vol vulden we en verplaatsten we vanuit ons drijvend kantoor. De reis is voorbij, de reis binnen de reis is op het eindstation. Morgen komt de vermoedelijke koper voor de technische keuring van ons drijvend verblijf; benieuwd naar “The Ladies”, hun verblijf en hun aanpak. Over de reis binnen de reis vertellen we niets; eenmaal op het eindstation gaat het niet meer om het proces. Het is slechts het resultaat dat telt.

“The Ladies”, de oma’s, de buurvrouwen. Je raakt er aan gewend, het wordt deel van je gewone leven. Eigenlijk weten mijn Lief en ik inmiddels al niet meer beter. De tijd dat een Amerikaanse mijn Lief aanstootte dat ze het zo knap vond dat ik ondanks mijn chemomutsje nog zo’n avontuur in ging; dat een Australiër me verraste in bikini in de zon; dat ik in wikkelrok boodschappen deed op de markt tussen de Fa’afafine. Procesmomenten in mijn reis binnen de reis.

De trein nadert het eindstation, de voortgang is nauwelijks meer te zien, we zijn er gewoon praktisch. Thuisgekomen vindt ik een ongevraagd drukwerk, aan de heer… Meteen geretourneerd, onbekend op dit adres. Een opgevraagde brochure, toch weer aan de heer . Ik glimlach maar, de informatie heb ik gewoon nodig. Een uitnodiging voor de 5-jaarlijkse baarmoederhalsscreening; ik meld me af, ik ben nu eenmaal zonder geboren, boven aan het formulier prijkt mijn “meisjesnaam”.

Eigenlijk is er nauwelijks meer iets dat me aan mijn vroegere ik herinnert. Kleinkinderen zijn blij ons weer te zien. Voor hen ben ik gewoon een van de oma’s. De buurt kijkt niet meer op, is het accepteren of gewoon gedogen. Zelfs de Franse kapster een maand of twee geleden accepteerde mijn alopecia als van een vrouw met een haarprobleem. Wat doet het er toe, ik ben gewoon op mijn plek.

Twee keer per week dringt mijn transitie zich weer op. Ben ik even nog een vrouw op weg naar zichzelf. Dwingt het dilateren me weer even van mijn roze wolkje af te komen.

2x twintig minuten per week, even weer terug in mijn transitie.

Advertenties

En dan…?

Ik lees het verslag van een vriendin. Ze is geopereerd door Dr Suporn, bijna 2 maanden post-op. In haar poging de dagelijkse hoeveelheid dilatatiesessies te maken, is ze gestrand. Volgens de instructie vanuit Thailand is driemaal daags gewenst. Met een doorlooptijd van 6-9 uur per sessie heeft ze aan een dag niet genoeg. Ze kan nauwelijks meer zitten of staan. Regel of uitzondering?

Wie wat googled of rondvraagt komt op internet wat ervaringen –zowel in Thailand als in Nederland- tegen uit de periode voor en na de operatie. Bijna steevast eindigt het blog of verslag op zijn laatst een paar weken na het moment “U”. Spijtig als je juist op zoek bent naar ervaringen die verder reiken dan de eerst dagen in of na het ziekenhuis. Hoe vergaat het de verschillende vrouwen na hun SRS-operatie, hun geslachtsaanpassing in de weken, maanden daarna. De operatietechnieken verschillen stevig, dat leidt geen twijfel, de narcosetijd evenzo. Maar of dit ook maatgevend is voor de hersteltijd, voor het moment dat je weer kunt zwemmen, fietsen, dansen, ballet of fulltime aan het werk kunt, dat is niet duidelijk.

Ergens in een van zijn instructies schrijft Dr Suporn dat hier geen maat voor is te geven, het verschilt van vrouw tot vrouw. Tussen de regels door lees ik dat iemand na twee maanden zich dagelijks tussen de dilataties door in de metro wringt om heen en weer wippend op haar “donut”kussentje naar haar werk te gaan. Ze werkt nog maar parttime, het gaat maar net. Een ander uit haar vriendengroep surft inmiddels alweer een maand, rijdt mountainbike en heeft haar beroep als handwerksvrouw met twee maanden alweer fulltime opgepakt. Ook tussen twee dilatatierondes door.

De verschillen tussen de beide operatiemethodes –“penile” en “skin graft”- zijn groot. Over de resultaten, zoals diepte, gevoel, het te bereiken orgasme, wordt schimmig gedaan. Om over de complicaties –functionele wanorde, weefselsterfte, urineweg blokkade, herhaalde urineweg infecties en het risico van verzakkingen op latere leeftijd – nog maar niet te spreken. Een belangrijk punt waarop de methodieken verschillen is de wijze waarop openingen worden gecreëerd, weefsels verhuist en weefsel voor de nieuwe organen wordt verzameld en geprepareerd. Het is met name dit laatste punt, de nieuwe geprepareerde huid, die bij de skin-graft operatie een maandenlange open wond creëert. Een wond die tijden nodig heeft om in een vochtig en bacterierijk milieu te sluiten zonder aan ruimte en rekbaarheid in te boeten. Dit ondanks de dagelijkse routine van persoonlijke verzorging en, qua dilatatie, mishandeling.

Voor sommigen betekent de “skin-graft methode” een hersteltijd van 6 tot 12 maanden. Maanden waarin pijnstillers en dilatatiesessies maar traag kunnen worden afgebouwd. De verschillen onderling zijn groot, de een loopt na twee maanden nog steeds als een cowgirl wijdbeens, door alle zwellingen, de ander ook, maar rijdt alweer op de racefiets.

Het chirurgenteam van de VU heeft een mooie digitale presentatie gemaakt waarop keurig is uit gemeten hoe de techniek precies in zijn werk gaat. Een mooi stukje werk, toch gaat ook die digitale brochure niet in op de tijd er na. Op reëel te verwachten herstel, op pijn en pijnstillers, op de vraag wanneer gevoel terugkeert, hoe lang het duurt voor je weer gewoon kunt plassen, wanneer seks niet alleen mogelijk maar ook bevredigend en lekker is, wordt niet ingegaan.

Misschien toch eens tijd voor meer helderheid, zodat je weet wat je kunt verwachten.

Lief zijn voor je Vagina

Lief zijn voor je Vagina –let op de klemtoon. Al weer een maand of zes geleden woonde ik samen met mijn Lief een voorlichtingsavond van de VU bij, “Man naar Vrouw Vaginaplastiek”, zeg maar “de operatie”. Jaarlijks informeert de VU haar doelgroep over alle aspecten, pre en postoperatief van de operatie. De verantwoordelijke voor het genderteam, Mick van Trotsenburg, entertainde zijn publiek die avond samen met zijn collega’s over de ingreep zelf, ins en outs, pre en postoperatief. Een vooral over het “Lief zijn voor je Vagina”.
Om in lijn met een oude bestofte sketch van Wim Sonneveld te blijven, in de pauze lagen er geen kroketten in het vet.
Het is nog wel ver weg, een maand of 9-10, maar het houdt ons toch bezig. Het is niet niets waar je een keuze in maakt. Ons denkproces is inmiddels al verder gevorderd. Ik scheef het al eerder, de datum bij Suporn is al bepaald. Toch is er zoal samen nog wel meer af te stemmen. Af en toe over de ontbijttafel scherpen we alle twee onze gedachten weer verder.
Naast veel feitelijke informatie, een gezonde dosis verwachtingsmanagement. In mijn geval verwacht niet meer dan een “echte”vrouw –biovrouw- op mijn leeftijd van haar seksueel functioneren mag verwachten. De tijd van driemaal per dag ligt al geruime tijd achter me.
Een ding sprong er in de voorlichting duidelijk uit, naast niet-roken, een gezond gewicht en matig alcohol gebruik kun je met bekkenbodemoefeningen de voorbereiding op en het herstel duidelijk beïnvloeden. Een paar weken later kom ik met een kennis, bekkenbodem therapeute, in gesprek. Ik leg het haar voor, wat te doen? Hoe lang of kort van te voren. Duidelijk is dat ik het vooral zelf moet doen.
Zo treffen we elkaar op een mistige woensdagochtend, er volgen er nog een paar. Ze neemt me bij de hand door bekkenbodemland, eigenlijk draait alles om voelen. Voelen wat ik nu heb en kan en, met de spieren die ik nu al heb, voelen wat mijn nu nog virtuele vagina (neovagina volgens de geleerden) straks mag bieden en nu in de bekkenbodem al te bieden heeft. Het is goed geeft ze aan nu al je eigen lijf daar te verkennen – eindelijk mag ik gelegitimeerd wat ik vroeger in mijn prilste jeugd nooit mocht. Straks voorafgaand aan de ingreep is de helft van het oefentraject dan al afgelegd.
Binnen een week na de ingreep dwingt Suporn zijn dames te starten met dilateren, vaktaal voor het drie keer per dag een uur open en op diepte houden van het nieuwe orgaan. Hoe dat in haar werk gaat schrijf ik vast nog wel eens. Het aller belangrijkste daarbij?…ontspannen. En hoe? … middels een ontspannen bekkenbodem, het geheel dat knijpt maar als het goed is ook ontspannen ruimte biedt.
Eerlijk is eerlijk, hoewel ontspannen voel ik me er toch wat ongemakkelijk bij, oefenend met mijn therapeute. Het is nogal wat, heen en weer switchend tussen twee anatomisch modellen te verkennen waar je werkelijke gevoel nu zit. Alsof ik me tussen twee werelden bevind, de reële hoewel door de hormonen al weer jaren uitgeschakelde mannenwereld en de aankomende wereld van mijn ook van onderen groeiend vrouw besef.
Als ik weer naar huis fiets -mijn dameszadel doet mijn bekkenbodem in elk geval geen geweld aan- ben ik even stil. Weer een stap gezet, een heftige, er zullen er de komende 9 maanden nog wel een aantal volgen.
Kortom, de komende maanden ga ik alvast lief zijn voor mijn virtuele neovagina. Ga ik gewoon toch weer voor drie keer per dag.