Geschuurde knieën

Neen, ik heb geen vloeren geboend. Zo in de laatste dagen voor we naar Nederland vertrekken moet er nog veel door onze handen gaan; en langs de knieën.

Snel nog wat schrijven en correcties afronden. De tijd van wachten op de creatieve wind is even voorbij. Ons leven zit weer even in schema; zo’n paar laatste dagen zitten vol met strakke afstemmingen, met veel do’s en weinig don’ts.

Een dag of wat geleden tussen de bedrijven door op sieradenjacht geweest; met het eerste VUmc contact voor de boeg alle reden voor uitbreiding van mijn “spiegeltjes en kraaltjes” collectie. Armbanden, kettingen en oorhangers, alles passeert de revue; een vrouw mag zich laten zien niet waar?

In het heetst van de zomer is ons drijvende huis, mijn zzp-kantoor aan de bovenkant opnieuw geschilderd; het resultaat van een ongelukje aan boord van een zeeschip dit voorjaar.

Hoewel in Turkije man en vrouw gelijk zijn blijkt dit in de praktijk in het patriarchale land een stuk lastiger. Twee opdrachtgevende technisch deskundige buitenlandse vrouwen worden zelfs in het hedendaags Turkije niet even serieus genomen; menig discussie over het hoe en wat van de klus geeft mij het gevoel dat ik in de ogen van de uitvoerende schilders dom en blond ben.

En nu zijn we niet tevreden met het resultaat. Uren kruipen we op blote knieën met fototoestel, duimstok, rolbandmaat en een handdoek(schaduw) over het dek om alle twijfelpunten en beschadigingen in kaart te brengen. De verf is verkeerd aangebracht, te glad en is door teveel verdunning bij het spuiten pas weken te laat voldoende doorgehard. Een aantal weken geleden gleed ik een keer zodanig uit dat ik pas na dagen weer op een soort “donut” op mijn stuitje kon zitten; een voorproefje op wellicht straks ooit. Navraag bij de verffabrikant leert dat door het spuiten van de verf alle antislipzandkorrels in het blik zijn achtergebleven. Een levensgevaarlijke ijsbaan; zo kan het niet langer.

Maar hoe dan wel? Voorlopig antwoord onze verfspecialist nog niet; toch niet weer opnieuw ons cultuurverschil?

Nu eerst nog een paar dagen de handen uit de mouwen, straks lonkt er weer een bureaustoel, staat mijn laptop met los toetsenbord weer op een verhoger voor mijn neus en mag ik mijn armbanden weer om.

Hoewel, ook de tegelvloer vraagt dan weer aandacht; wekelijks. Toch weer geschuurde knieën; hoewel met een lange broek valt de schade nog mee.

Advertenties

Coming Out

Ben ik nog steeds passabel? Heel langzaam drijf ik ons huisje, mijn windgestuurde ZZp-busje naar de brandstofpomp. De wind is een kwartier geleden straf door gaan staan. Zit ik nu niet op te wachten; manoeuvreren met veel wind is niet mijn sterkste kant. Vlak voor de kant helpt de tankstation man me verder; Forward Madam, Reverse!. Ik doe het braaf. Als een uur later er vierhonderd liter in de tank zit kan ik weer verder –tegen het najaar is het beter m’n “ZZP-kantoortje” met volle tanks weg te leggen dat verkleint de kans op condensatie.
De wind is nog meer toegenomen. Behendig helpen de Turkse havenjongens me weer op weg. Eenmaal bij onze winterstek hetzelfde ritueel; reverse madam! forward! Op de achtergrond roepen alle imans door elkaar heen op voor het gebed. Een vaste gewoonte in moslim landen met meerdere moskeeën; achter elkaar en door elkaar heen. Heel lief leggen ze alle lijnen vast en beloven dat ze er de komende tijd wel af en toe naar zullen komen kijken.
“Madam!” geslaagd, zelfs in dit Islamitisch land!
Het is altijd weer spannend; ben ik wel passabel genoeg. Een sleutelwoord in genderland; kan ik voldoende doorgaan voor.., is mijn ooit zo’n manlijk fundament wel voldoende weggewerkt. Ik ben hier nog niet geweest, hier kennen ze me niet , ik wil meer dan een halfjaar blijven. Voor de coming out vandaag een extra zware opdracht; passabel zijn.

Wekelijks, soms bijna dagelijks beleef ik weer een coming-out. Voor mij in de warmste maanden geen buurtslager waar ik al jaren klant ben en die met me mee is groeit; neen iedere keer weer een andere winkel, een nieuwe markt, dagelijks nieuwe buren. Zittend aan mijn bureau in mijn buitenkantoor ben ik verre van “stealth”, zeg maar onzichtbaar. Een vrouw die zich behendig in bikini achter de laptop vlijt; haar hoofddoekje strak trekt. Niet iedereen houdt zijn ogen dan thuis; laat staan als er twee vrouwen zichtbaar zitten te zijn.

Lief C meldt zich met de papieren, paspoorten en mijn gender ID op het buro. Yes “she is officialy a male, but living as a woman; already for 3 years now”. Geen alledaagse conversatie zo’n coming-out met toelichting.

Na de laatste lijntjes te hebben gelegd en geïnspecteerd, leggen de hulpvaardige handen me nog uit waar ik de laundry en showers kan vinden -dat willen vrouwen nu eenmaal als eerste weten, “the lefthand corner, madam”; ik neem het braaf in me op.

Aanleggen, een van de meest stressvolle momenten in een varend/schrijf/zwerf bestaan. Menig man brult gewoontegetrouw vanaf het roer de commando’s naar voren. !SPRING zeg ik; neen stomme …. ik leg het je nog een keer uit!!! Passabel zijn zingt in mijn hoofd, let op je stem ; geen verwenste testosteron gekleurde gewoontes op het laatste moment; netjes en elegant zoals dames dat plegen te doen.

Madam!
Ik kan tevreden zijn, voor vandaag is de coming-out weer geslaagd.