Het laat je niet los..

Onderzoek laat zien dat mannen nogal frequent aan sex denken. Hoe vaak? De uitkomsten variëren nogal, van elke 7 seconde word je volgens mij waanzinnig moe, maar zelf de meest realistische benadering, van eens in de 28 minuten levert nog altijd op dat je 50 keer per dag gesexfiltst wordt. Nu ontbreekt het de man ook niet aan prikkels om zich heen, met de collega’s, op straat, in de media. Geen moment blijft onbenut om de man aan zijn impuls te helpen. Misschien worden mannen daarom ook wel van winkelen in de stad zo moe. Sex als verslaving, het houdt nooit op, het blijft trekken.

Waarom deze op wetenschap gebaseerde dik-hout-zaagt-man-planken inleiding? Eigenlijk herken ik mijzelf hier wel sterk in. Weliswaar niet in de sexdrive –dat is al weer minstens 3,5 jaar geleden- maar wel in dat alles overheersende -niet kwijt te raken, elke prikkel is raak- gevoel. Dag en nacht, week in week uit, eigenlijk al jarenlang, draag ik mijn transitie met me mee. Er komt geen eind aan. Zelfs als er in je transitieproces een periode zit waarin er eigenlijk niets gebeurt, ben je er toch mee bezig. Het houdt je gevangen.

Natuurlijk, het is een van de belangrijkste processen in mijn leven, van binnenuit gezien beslist wel het belangrijkste. Dat mag je ook wel bezig houden. Toch wordt je er wel eens moe van, dat zelfs de geringste prikkel je al weer op gedachte brengt. Moe van worden, ja; maar ervan in slaap vallen, het tegendeel.

Zelfs een RLE jaar, je proefperiode, prikkelt je steeds opnieuw. Normaal gesproken als je voor het eerst in die tijd je hormonen krijgt, nog een flink stuk van je coming-out hebt door te gaan, is het logisch. Het is dan gewoon waanzinnig spannend, maar zelfs als er niets meer is te doen, blijf je er toch nog mee bezig. Je komt er niet van los.

Je optreden op straat, in de winkel, met anderen. Je logopedie, het epileren van boven en beneden, je doen in je meest nabije omgeving met je dierbaren. Met een paar maanden, de wijziging van de geboorteakte, een nieuw paspoort, rijbewijs, visa voor andere landen. Met een jaar, de operatie, zelfs de vraag welke diepte laat je niet los.

Ik sta voor de kast te miepen. Wat trek ik vandaag eens aan? Even zie ik mezelf in de spiegel; oef meteen springt mijn gedachte alweer naar mijn cupmaat of als ik eten kook naar mijn BMI, straks voor de operatie, mijn conditie, er is gewoon altijd wat.

Misschien kom het omdat ik een controlefreak ben. Alles voorkauwen, voorbereiden, doordenken en plannen. Neen, ooit hoop ik weer gewoon te kunnen gaan doen, kunnen wegdromen zonder steeds te tollen rond dat ene ding.

Misschien met 375 dagen, wakker worden na de operatie, herstellen …..

…….en dan een leeg hoofd.

Advertenties