Weg kwijt

Ooit was ik een gestructureerd mens. Verstopte ik iets dan kon ik het vinden. De stapels op mijn bureau hadden nauwelijks geheimen; tenminste voor mij. Jarenlang zocht ik mijn weg door het land op mijn geheugen, desnoods ondersteund door een printje van Google Maps. Voor echte nood had ik een Shell-stratenboek in mijn auto. Met het boek op mijn schoot vond ik dan mijn weg, zelfs in het midden van een stad als Amsterdam.

En nu? Ik ben mijn hoofd kwijt. Pas als ik een route heel vaak rijd, vind ik hem terug; een printje uit “Maps” helpt me geen kant meer op. Het is een raar verhaal; Lief C geniet ervan. Jaren kon ik op het water moeiteloos mijn weg vinden, zelfs zonder zon. In een grote stad als Hanoi, met slechts Vietnamese straatnaamborden, kon ik redelijk richting bepalen; de optelsom van “bochten rechts” en “hoeken links” bracht ons waar we heen wilden gaan. Zelfs als we op ons pad weer eens over de Evenaar gaan kan ik nog steeds de zon volgen die voor me of achter me, boven me,  noordelijk of juist weer zuidelijk van me staat.

Tot een paar jaar geleden mijn vervrouwelijking om zich heen weet te grijpen. Opeens ben ik alles kwijt. Slaag ik er niet meer in op basis van de zon mijn richting te begrijpen. Verklaar ik doodleuk de route naar het westen als de ideale route, tot Lief C me weer terug op aarde brengt. We moeten naar het oosten. Het is beschamend, nog geen duizend jaar geleden vonden de Polynesische zeevaarders op zon, vogels, golven en gevoel hun weg over duizenden mijlen; en ik? Ik stuntel gewoon maar wat.

Terwijl de taxi die ons in Maleisië naar het vliegveld brengt met draaiende de motor op de kade wacht, ben ik ineens de huissleutels kwijt. Een half uur later besluit ik het er maar bij te laten. Pas bij de gate vind ik ze terug; in de bovenklep van mijn rugzak –oh ja, nu weet ik het weer-.

Na de zoveelste verdwaalpartij is het genoeg, voor Nederlands gebruik kopen we een soort tomtom, een aardige dame brengt ons vanaf dat moment weer thuis.

Zijn het de hormonen? Of word ik uit sociaal emotioneel kameleontisch vrouwelijks loyaliteits gevoel zo’n chaoot; ik weet het niet.

Als we op de Margriet Winterfair onze jassen uit de garderobe halen ben ik de garderobe nummertjes kwijt. Pas als ik mijn handtas voor de neus van de dame die ons helpt op de balie heb omgekeerd, vind ik ze terug, naast mijn lipstick en scheerapparaat, open en bloot. Lief C gaat door de grond; een vrouw met een Philishave en zo’n chaos in haar tas, daar wil je niet naast aangetroffen worden.

Neen, ik ben het gewoon kwijt, sleutels , de weg, noem maar op. Alleen in de supermarkt, daar lukt het me steeds beter .

Advertenties