Tussen mijn oren

Ik zit nog maar nauwelijks op mijn stoel een paar weken geleden, of mijn VU-psychologe vraagt me even een kruisje te zetten. “Hoe voel je je op dit moment?” was volgens mij haar basisvraag. Ik zet een kruisje bij de 100% vrouw, misschien zelf wel meer dan dat.
Af en toe kijk ik tijdens mijn transitie in de spiegel, bij wijze van spreken dan, en vraag me af of dat wat ik doe, meer of minder, wel zo vrouwelijk is. Heel basaal de vraag van mijn psychologe, hoeveel “vrouw” voel je je nu?
Het is net als met je lesbische geaardheid, er zijn naast die beperkte momenten van opperst gevoel, er zoveel die in niets af lijken te wijken van wat de rest van de mensheid doet. Immers, stofzuigen, dweilen, strijken, de vuilniszak buiten zetten, doe ik toch vooral als mens en niet op haar “pots”.
Zeker in het begin van mijn transitie, toen ik me eindelijk fulltime in mijn nieuwe rol kon verplaatsen was de werkelijkheid van mijn vrouwgevoel er vooral één van verkennen, ervaren, ondervinden. Maar vooral ook was het een spel, een kunstje. Kijken hoe het in haar werk gaat, vrouw zijn, kijken of wat ik bij de nieuwe ervaring voel, ook klopt.
Twijfelde ik ooit? Beslist. Het is niet niets als je je in een andere rol wil hullen, als je meer wil dan een toneelstukje opvoeren. Af en toe keerde ik terug op mijn pad en zette weer wat stapjes richting het begin en draaide me weer om. Het sterkte me, liet zien dat ik de richting op mijn pad juist was. Ik voelde me er beter op mijn plek.
Ik keer me inmiddels al heel lang niet meer om op mijn pad. Voel me zeker en vast. Toch, als ik luister naar mezelf hoor ik wisselende geluiden. Vaak, ik kan zelfs zeggen, steeds vaker, staat er een virtueel kruisje bij 100% vrouw. Toch vraag ik me weleens af hoe dat zit bij een bio-vrouw. Voelt zij zich bij het in elkaar zetten van een IKEA-kastje nog steeds vrouw, of als ze de stoeptegels in de garage aan de kant legt, of de GFTcontainer na een winter intensief gebruik schoonspuit? Natuurlijk voelt ze zich dan nog steeds vrouw, ze heeft immers geen reden om te twijfelen, geen vergelijking, geen dubbel traject. Wat zou ze anders zijn?
Waarom heb ik dat dan nog steeds af toe, dat ik me afvraag hoeveel vrouw ik ben. Dat ik kennelijk er soms wat aan twijfel of ik iets doe als vrouw of als man. Onzin natuurlijk, wat ik doe, doe ik als vrouw, of misschien wel als mens.
Nagelslakken, make-up shoppen, met mijn Lief uit eten, dwalen door Ikea, of gewoon samen flaneren door de stad, stuk voor stuk opperste momenten van vrouwgevoel, wel meer dan 100%. Maar afwassen , opruimen, koffiezetten, boodschappen doen, onkruid trekken, voel ik dat ook als vrouwelijk?
Als ik nog eens nadenk en luister naar mijzelf en mijn Lief, kom ik maar tot één conclusie. Waar, hoe en wat ik ook doe, ik doe het als vrouw. Als man doe ik al heel lang niets meer, ik moet het alleen nog zelf, in de poriën, leren aanvaarden.
Je vrouw voelen heeft nauwelijks meer iets uit te staan met hakken, een rok of make-up. Neen, integendeel, mijn vrouwzijn, zit gewoon tussen mijn oren. Ik moet het alleen nog zelf leren zien, leren voelen.

Advertenties