Plakken of Besmettelijk

In bikini, lekker in de schaduw met een kop koffie, genieten we even tussen de werkzaamheden door van de wereld om ons heen.

Een zeiljacht maakt zich los van z’n ligplaats en zoekt z’n weg naar buiten. De man die verantwoordelijk was voor de voorlijnen is klaar met z’n klus. Tevreden kijkt hij rond en werpt zijn blik op ons, hij recht zijn rug, showt z’n sixpack en trekt zijn buik in. Lastig hoor man zijn als je zo dicht langs twee vrouwen vaart. Lief toch? Zo’n reactie.

Aan het begin van het jaar, in een toeristen gebied in Thailand, hadden we hetzelfde resultaat. Mannen, aan het stuur van een stoere motorboot, die al langsvarend hun nek steeds verder verdraaien tot ze achterstevoren op hun stuurbankje zitten; en dan bij het verlaten als de blikken niet langer kunnen plakken, een stevige dot gas. Schattig toch?, zo voorspelbaar en zoveel testosteron.

Een paar maanden geleden moest ons varende kantoor dringend bijgeschilderd worden,  gevalletje verzekeringsaansprakelijkheid. Even konden we een tijdje niet overdag aan boord verblijven. Het kantoor werd verplaatst naar de rand van het zwembad; geen straf bij 35+. Dagelijks trok ik tussen de bedrijven door mijn baantjes, in bikini met zwemrokje, omringt door mannen, eenzaam en alleen (met boek) op hun ligbed rond de pool. Je leert het appreciëren die geïnteresseerde blikken terwijl je je fitness baantjes trekt.

Nu we dezer dagen zoveel bereikbaarder en publiekelijker liggen valt het pas op; regelmatig hebben we een gesprekje op de kade. Mannen die belangstellend vragen welk wasmiddel ik gebruik om de lijnen te wassen; vrouwen die vriendelijk groeten. Heel anders dan toen we kantoor hielden in ver weggelegen baaien.

Het is een apart fenomeen. Het lijkt wel of iedereen een praatje met ons mag maken, op één groep na; mannen, vrouwen deel van een echtpaar aan boord van een andere boot. Iedere keer als een van ons twee langs loopt groeten we en zeggen we dag. Maar neen, zelfs bij landgenoten, knikt meteen het hoofd; niet ter begroeting, maar kennelijk omdat het kruiswoordraadsel, het borduurwerk veiliger is.

Ik lijk wel besmettelijk, de virtuele bocht die echtparen maken om ons heen. Alsof de gedachte aan twee vrouwen, samen op dat varende huis, een onmiddellijke blokkering oplevert. Straks zijn ze besmet, wie weet wat er dan weer met je gebeurt.

Neen, als ik mag kiezen dan toch liever die belangstellende gesprekken,  de plakkende blikken,  het lichte loensen als hun blik naar beneden wegglijdt. Alles beter dan de calvinistisch stoïcijnse narrowminded kruiswoordpuzzelaars en borduursters.

Ik ga van de winter maar eens een brei -en haakcursus volgen, misschien helpt het om het gesprek aan te gaan.

Advertenties