Kabouterdans

Bomberom, bomberom, …

Driemaal daags een dansje. Mijn logopediste B geeft me huiswerk mee. Geduldig kwijt ik me van de opdracht; drie maal daags een dansje en zoveel mogelijk dansend door het bestaan.

Al sinds maanden probeer ik mijn stem vrouwelijker, vooral hoger en “vriendelijker”, te laten klinken. Terwijl ik de verschillende –Amerikaanse- YouTube filmpjes bekijk wordt mee een ding wel duidelijk; luister naar andere vrouwen en probeer wat van hun manier van praten te leren.

Wat nichterig doe ik mijn eerste stapjes. Hoger is niet zo’n probleem aangezien ik met mijn “mannelijk” bereik al aardig in de buurt van het “hogere” stemgebruik zit. Af en toe wordt ik wat teruggecorrigeerd door Lief C, als ik het al te bont maak. Eenmaal terug in Nederland zoek ik toch een wat beter fundament voor mijn oefeningen.

Al oefenend geeft B me een streeflijn mee voor mijn hoger stemgebruik; G#, (Gis), maar hoe toets ik dat thuis nu ooit? Absolatido, Lief C vindt speurend op internet een App. Goud waard blijkt al snel. Terwijl ik praat, zing, voorlees, oefen, schieten de noten op de IPad langs.

Het wordt een sport, de toon op de Gis of hoger te krijgen.

Lalala, lolololo, piederie, piedera, al dansend en springend oefen ik me suf. Steeds leuker wordt het oefenen op mijn hoge stem. Af en toe droom ik mezelf als kabouter die van paddenstoel naar paddenstoel huppelt en zwiert

Het hogere doel voor de oefeningen is meegegeven door B.; zelfs als iemand je ’s nachts aanstoot moet je meteen in je hoge stem de boef kunnen verjagen. Ik ben er nog niet als ik me zelf slaperig en in”Bb” hoor antwoorden “wat is er….?

Nog een paar maanden kabouterdansjes maken.

Advertenties