Aberraties

Aberr..wat?

“Hebt u last van seksuele aberraties?” Ik weet even niet wat ik hier mee aan moet. Hoewel, ze zullen vast niet bedoelen wat ik “voel”. Resoluut kruis ik “Nee” aan op het formulier. Ik ben toch niet gek?

Veertig jaar geleden solliciteerde ik naar mijn eerste baan; succesvol. Alleen nog een medische keuring, een tbc verklaring en dit mysterieuze formulier. Tja, seksuele aberraties?

“aberratio 1. Ziekelijke afwijking van de menselijke geest; afdwaling”  … gaf mijn woordenboek me fijntjes mee.

1977, de tijd dat Bruce Jenner nog een goede tienkamper was. Zo ging dat in die dagen. Als een aberratie een ziekelijk afwijking is, zo dacht ik, dan leek me de betekenis van de seksuele variant daarvan helemaal pervers; niet handig voor je eerste baan. Zouden midden jaren zeventig alle frisse nieuwe medewerkers zo’n moeilijke vraag voorgeschoteld krijgen? Een soort laatste examen voor de arbeidsmarkt.

Een seksuele aberratie? Wie op internet googled naar dit begrip stapt in een zwart gat vol victoriaanse normen en waarden. Kennelijk gemeengoed in het denken rond het begin van de tweede helft van de vorige eeuw.  Je moet er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als ik in mijn onschuld “ja” op het formulier had gezet. Reden genoeg om de kast met mijn “gevoel” nog maar even niet open te doen.

Gelukkig is in de loop van de jaren er veel veranderd in het denken, zijn de mogelijkheden ruimer, is mijn “aberratie” wat meer aanvaard. 15 jaar geleden hakte ik samen met mijn maatje de knoop door, kreeg wind in mijn zeilen en begon de reis binnen onze gezamenlijke reis. Nu weer een aantal jaren verder, 100% stealth –hormonen uit Oceanie, groen licht uit Amsterdam en fysieke correcties uit Chonburi en Tessenderlo- denk ik dat het goed is geweest; dat ik het formulier naar waarheid heb  ingevuld.

Ik ben toch niet gek, hooguit divers.

Advertenties