Wildplassen

“Wild plassen dames” was laatst gedurende een aantal dagen de hoogst scorende “searchstring” waar mee mijn blog werd gezocht. Een specifiek thema dat kennelijk sommige internet gebruikers bovenmatig interesseert. Ik heb er niets mee, snap ook niet helemaal wat iemand bij mij op dat terrein zoekt.

Hoewel?

Na een dag voor overleg over een groot aantal zaken 350 kilometer verderop rijden we de volgende dag weer huiswaarts. Onze route voert over de slingerende en bergachtige wegen die zo kenmerkend zijn voor het Turkse binnenland achter de kust. De wegen zijn, zo buiten het toeristen seizoen nog leeg, alleen wat vrachtauto’s en een enkele personenwagen delen met ons de weg.

Halverwege de dag, het loopt tegen enen, besluiten we op een strook zand/gravel ergens halverwege de helling wat te gaan eten en drinken. Parkeerplaatsen met bankjes en tankstations met mede weggebruikers zijn we al geruime tijd niet meer tegen gekomen. Op een steen, lekker in de zon, een tiental meters van de weg, dekken we onze tafel, thee, yoghurt, muesli, verse aardbeien, ingrediënten voor onze lunch vandaag. Onder ons kruipt het verkeer langzaam tegen de helling omhoog, je ziet ze al minuten lang aan komen. Ook van boven zoeft het verkeer ons tegemoet. We zitten zichtbaar te zitten met onze denkbeeldige picknickmand.

Twee vrouwen op een steen. Er is weinig fantasie nodig om je voor te stellen hoeveel nekblessures we in ons picknick halfuurtje hebben veroorzaakt. Onze oogstrelende aanwezigheid trok in elk geval elke blik, menig nek verrekkend. Eigenlijk is het wel grappig, al die blikkende en toeterende mannen. Ik denk tenminste dat het allemaal mannen waren, vrouwen passeerden er volgens mij niet. Turkse mannen wijken in elk geval hierin volgens mij niet erg af van de rest van de westerse wereld.

Misschien tijd voor een snelheidsbeperking, boven aan de weg van onze berg? Zeker bij die neerrazende X-tonners, wil je toch liever wat minder risico lopen als ze tijdens het kijken, met hun voertuig, in de gevarenzone terecht dreigen te komen.

Na een halfuurtje is het genoegwe pakken weer in. Even verdwijnen we nog achter een struikje en de file is opgelost.

Advertenties