op weg naar de vrouw in mij

Deze blog gaat over mij, Diederique, mijn lief C., mijn omgeving, en vooral over mijn zoektocht of eigenlijk de reis van mij en mijn lief naar mijn genderidentiteit; een bijzondere zoektocht met een verschillend begin.

Laatst heb ik mijn levensloop eens uitgeschreven; zeg maar mijn cv. Het begin van mijn twijfel over mijn genderidentiteit ligt in de zomer van 1968, het jaar van het studentenprotest in Parijs, de Maagdenhuisbezetting in Amsterdam, van Provo en Flower Power. Ik hield me er nog niet zo mee bezig; naïef als ik was. Bladerend in de Panorama viel mijn oog op een vrouw, ooit een man, net geopereerd in Casablanca. Het bestond dus het gevoel anders te zijn dan je van buiten bent. Jarenlang heeft het gevoel door me heen gespeeld; dan weer koesterde ik het, dan weer verafschuwde ik het gevoel en sloot het vol schaamte op onder een steen.

10 jaar later begin ik er over met Lief C; dat eeuwige gevoel van vertwijfeling, van weten vrouw te voelen en het vol schaamte weer te verwerpen, van stiekem omkleden en de drang het gevoel weer snel onder een steen te verstoppen, van gruwelen van manlijk gedrag en testosteron klotsende toneelstukjes, van geleidelijke steeds helderder hebben wat er speelt maar er geen kant mee uitkunnen. Het zal toch ooit over gaan!

Jarenlang, 30 jaar, dragen we samen dit geheim. Geleidelijk groeit een koffer vol kleren, schoenen en make-up. Thuiswerkdagen, een tijd lang heb ik een eigen bedrijf en kantoor aan huis, faciliteren mijn groeiende ontwikkeling; het voelt goed, maar ooit zal het toch overgaan!, houd ik mezelf voor.

Een knallend dieptepunt. In de wereld om me heen ritselt het van de door mijzelf geïnitieerde ontslagen en ander leed , ik kan er niet meer tegen -het voelt zo fout- het maakt dat als Lief C het ziekenhuis in moet voor een gynaecologisch operatie mijn wereld instort. Waarom verliest zij wat ik altijd zelf heb willen hebben. In plaats van te zorgen ben ik afgunstig.

Als een paar maanden later we beiden weer wat zijn opgekrabbeld stellen we een oude afspraak bij -nog een paar jaar voor we een periode gaan reizen; ontwikkel je vrouw zijn, we zien wel hoe ver dat komt.

Na een paar langere reisperiodes ter voorbereiding, zeg ik mijn baan op en vertrekken we. Het begin van een nieuw leven. Langzaam aan bouwen we samen in de daarop volgende jaren in alle vrijheid aan mijn vrouwgevoel; heel langzaam, van kleding naar gedrag, van beharing naar hormonen; van borsten en huidveranderingen naar 24/7. Stapje voor stapje komt de vrouw in mij voor de dag zijn de colberts verruild voor bikini’s.

Er moet ook brood op de plank, reizen is leuk maar wordt zonder beleg wel erg droog. Geleidelijk ontwikkel ik als freelancer, parallel aan mijn vrouw wording, mijzelf als schrijfster van “adventure”reisboeken en artikelen; van kinderboeken en verhalen. Een halfjaar in eigen land, een halfjaar daarbuiten; in bikini naar je werk –je kunt toch moeilijk iedere dag het zelfde aantrekken.

Na twee jaar alleen in het buitenland, leef ik nu inmiddels ook alweer een jaar als vrouw 24/7 binnen ons eigen land.

Een mens is nooit klaar met ontwikkelen; voor mij ligt nog een weg vol listige momenten en situaties vol humor. Dit blog neemt je mee op de weg naar de vrouw in mij.

Advertenties

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. Domynikha Minette
    Aug 30, 2017 @ 07:49:42

    Wat heb je dat mooi verwoord, iki ben ook op weg: een transvrouw die op vrouwen valt

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: