Hoe eenvoudig kan het zijn?

De genderzorg is in de stress. Bij de VU zien ze geen kans de wachtlijsten weg te werken; 60 clienten van een van de andere zorg aanbieders staan in de kou, 1000 anderen kijken ook al aan tegen wachttijden van meer dan 2 jaar.
Is het onvermogen de gevolgen van het failliet van PII op te vangen, niet gewoon het failliet van de huidige genderaanpak van de VU?

Kijkend naar alle zorgen en persoonlijke drama’s rest er maar één conclusie; de genderzorg is de kinderschoenen ruimschoots ontgroeid. Dat mag ook wel, met een ontwikkeltijd van meer dan 40 jaar sinds Gooren de genderafdeling startte, is toegeven dat de kinderschoenen zijn gaan knellen geen schande. Tijd om de genderzorg volwassen aan te pakken; tijd voor een nieuwe koers.

In lijn met talloze andere “medische” aandachtsvelden, komt er een moment dat de gang naar de regionale aanpak moet worden gemaakt. Af met het centraal specialisme waar alles van diagnose tot behandeling en onderzoek in één hand blijft liggen. Op naar regionale teams, dicht bij huis voor de cliënt en open en toegankelijk voor zorgverleners -huisarts, psycholoog- in de eerste lijn.
En centraal, de VU? Blijft er centraal genoeg te doen? Wederom lerend van andere medische aandachtsvelden, meer dan genoeg!
Naast onderzoek en ontwikkeling – leer ook vooral van de standaarden die binnen de internationale “beroeps”organisatie worden ontwikkeld-, is opleiding en scholing een belangrijke taak. Daarnaast is zoals in elk academisch beroepsveld, de tweede lijns patiëntenzorg een terrein om op te kunnen onderscheiden, zowel als behandelaar als consultatief voor de “periferie”. Benut die kans! Publiceer er transparant over en kies de internationale kwetsbaarheid.

Om voldoende handvaardigheid te garanderen valt genderchirurgie wat buiten het regionale kader, het belang van voldoende geoefendheid bij een beperkt aantal chirurgen ligt hoger dan de eenvoudige toegankelijkheid. Dat sluit het inzetten van genderchirurgen met voldoende ervaring die elders werkzaam zijn niet uit, net zo min als het opereren op andere locaties om zo de druk op de beperkte capaciteit te verlichten.

Voorbijgaand aan de echt lastige situaties -daar is een centrale deskundigheid mogelijk noodzakelijk- is er op de keeper beschouwd weinig bijzonders aan het hele gendertraject. Het moet toch mogelijk zijn de transgenderdeskundigheid in de regio onder te brengen. Niet alleen qua diagnose, maar ook als dat nodig is begeleiding- elders binnen de zorg door psychologen, maatschappelijk werk, loopbaan coaches, opleidingsbegeleiders en anderen die verantwoordelijk zijn voor het “overeind” houden van de transgender in de knel.
Geen ziekenhuis zonder internist of gynaecoloog; geen wijk zonder huisarts. Stuk voor stuk zorgverleners waarvoor hormonen en hun werking op het lichaam dagelijkse kost zijn. Het moet toch mogelijk zijn dat kleine beetje extra “gender”deskundigheid dat daarvoor nodig is boven op hun jarenlang leerproces, bij hen over te brengen.
Of niet soms? Ligt het soms ingewikkelder? Kijkend naar de wereld om ons heen ligt er niets nieuws in deze ideeën. Toch komt het er niet van.

Oorzaak? De apenrots.

 

De VU -ooit kampioen transgenderzorg- kijkt naar de minister, en wil meer geld; ondertussen volhardt ze in de eenmaal gekozen werkwijze. De verzekeraars kijken mee en kijken vooral bijna verkikkerd naar de VU. De NZA en de inspectie zien toe. Iedereen wacht op elkaar. De heilige graal ligt in de “standaarden”; gevalletje “Slager keurt zijn eigen vlees”?
Regelmatig rommelt het in het cliëntenveld; diepe wanhopige zorg van de belangorganisaties; petities van initiatiefgroepen, en bij al de zijspoorverblijvers en langdurige wachters vooral verbijstering over zoveel schijnbare onwil om iets fatsoenlijk te regelen.
Hoe het een land vergaat dat ooit bijna wereldkampioen was en dat “proven concept” volhardt in z’n aanpak, is pijnlijk duidelijk geworden in de aanloop naar het WK 2018.

Wie pakt de keutel bij het juiste eind? Wie spreekt de apenrots aan op zijn primaat? Wie geeft de transgenderzorg nu eindelijk een volwassen structuur?

Hoe moeilijk kan het zijn?

 

Advertenties

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. Marion
    Jun 02, 2018 @ 03:37:51

    Goed weer eens iets van je te lezen, had het gemist. Voor veel transgenders is het 5 voor twaalf, voor andere een onmogelijke stap om gevoelens en wensen realiseerbaar te maken. Ik hoop dat nu door de publicaties, radio en televisie aandacht de verzekeraars, besturen van instellingen, overheidsinstanties, politiek en behandelaars eindelijk tot een adequate gender zorg komen waar mensen zich mens en geen middel hoeven te voelen.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: