Belazerd

“Als je maar niet denkt dat je mij kunt belazeren. Dat je je vrouw tientallen jaren belazert moet je zelf weten, maar mij niet. Kl…wijf”

Een alinea vol niet-reproduceerbare woorden stort zich over de drempel.

Dan valt de deur dicht -in het slot gelukkig- en zie ik door het raam de man zijn in haast naar buiten gebrachte uitrusting naar zijn auto brengen.

De rust keert terug; ik lik mijn –vooral  virtuele- wonden en blauwe plekken. Kennelijk is hij een volger van een van mijn bloggen; iemand die eerst referenties checkt en al googlend op internet bij mijn sites, bloggen en columns is uitgekomen. Niet alle schrijfsels zijn hem blijkbaar goed bevallen.

We zoeken iemand die een paar dingen bij ons in huis in de keuken kan construeren en herstellen. Via via komen we bij de man uit. Hij lijkt een professional in hart en nieren.

De start is wat ongelukkig. Zijn drukke agenda maakt vooroverleg wat moeilijk. Hij is steeds weer niet beschikbaar voor vragen.  Om zijn werk niet te veel te remmen lijkt het ons goed alle punten –klantverwachtingen- die we nog helder willen maken, meteen bij aanvang van zijn werk met hem door te lopen. Een poging ruis te voorkomen.

Ruis? Storm ontstaat. Ik trek me terug; voor de lieve vrede. In de uren die volgen stapelen de incidenten zich op. Hij duldt alleen mijn maatje nog in z’n omgeving. Op een opmerking van haar dat het zo echt niet kan en dat zeker over technische zaken overleg met mij toch wel een vereiste is, reageert hij kort. Met mij –hoezo helft van de opdrachtgevende partij- wenst hij geen enkel contact.

Dan komt het hoge woord eruit. Hij wil nu alvast zekerheid dat hij eind van de week, als het werk nog niet af is, toch al voor 90% wordt betaald. Sterker nog, blijkt even later, hij wil nu al met nog vier dagen te gaan, geld zien.

Als ik er bij kom en wij hem vertellen dat het ons geen goed plan lijkt, beginnen zijn ogen helemaal vuur te spuwen. Hij grijpt me bij de keel. Niks virtueel, gewoon fysiek. Hij is buiten zinnen. Razend is hij op die vrouwen. In de volgende minuten, vloekend en tierend, grijpt hij al z’n gereedschap en mikt alles op de stoep voor ons huis. Ik help hem een handje.

Een illusie is gesneuveld. Af en toe draag ik bij aan enquêtes over ervaringen van LGBTI op het punt van discriminatie en veiligheid. Naïef dacht ik in een veilige bubble te leven. Eigenlijk dacht ik dat onze risicoperiode, zeker in eigen huis, wel achter ons lag. Ten onrechte blijkt nu.

Ik voel me belazerd.

Advertenties

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. rianne62
    Feb 14, 2017 @ 17:52:03

    Zo, wat erg! Dat jullie dit is overkomen! Geen woorden voor!
    Er zijn hopelijk geen “glazen” ingegooid. Er zijn gelukkig ook hele goeie vaklui die wel LHBT vriendelijk zijn. Zelfs transgenders met “gouden handjes”.

    Sterkte hiermee,
    Rianne

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: