Hart

oHart

Het zal je maar gebeuren; een hartinfarct. Een aantal weken geleden besteden de media extra aandacht aan de specifieke klachten van vrouwen bij een naderend hartinfarct. Reden de Hartstichting te benaderen met de vraag op welk “lijstje” ik als transvrouw, al jaren aan de oestrogenen, moet letten. Je weet maar nooit.

Het antwoord is helder, althans voor hen. Dat het jargon wat kort door de bocht is vergeef ik ze maar even.

“Transgenders blijven altijd de geslachtschromosomen houden waarmee ze geboren zijn, en die zitten in elke cel van hun  lichaam. Een man blijft XY, ook als hij een vrouw wordt. We weten dat op jonge leeftijd het geven van hoge doseringen hormonen met name  een negatief effect heeft op het krijgen van trombose en pas op middelbare leeftijd komen de schadelijke effecten ten aanzien van slagaderverkalking. Dit geldt voor beide soort transgenders.

De vraag welke klachten vooral bij transvrouwen ontstaan is nog niet de beantwoorden. Het is trouwens ook niet zo dat vrouwen altijd a-typische klachten ervaren. Ook zij kunnen bij een acuut hartinfarct de kenmerkende klachten krijgen zoals  beklemmende of drukkende pijn op de borst die kan uitstralen naar de bovenarmen, hals, kaken, rug en maagstreek en wat samengaat met zweten, misselijkheid of braken.”

Het duurde even voor het antwoord kwam. Een man blijft een man is hun conclusie. Verwonderlijk aangezien ik zelf eigenlijk inschatte dat het langdurig oestrogeengebruik – en langjarige ontbreken van de mannelijke portie testosteron- wel degelijk een risico zou vormen op klachten met “onmanlijke” symptomen.

Toch eens navragen op welke kant van het schema mijn huisarts eigenlijk kijkt als hij me weer een gering 10-jaars risico op hartfalen schetst.

Weer wat geleerd, maar of ik het antwoord echt zo vertrouw weet ik niet.

Misschien iets voor een VU-promotieonderzoek?   

Advertenties