Hard Roze

Hard Roze

Wat dralend sta ik voor mijn kast. Ga ik voor “pastel” of juist voor “hard”.

Euro Pride; Canal Parade. Statements bij uitstek. Maar weinig gelegenheden in het jaar geven de mogelijkheid zo duidelijk voor jezelf uit te komen.

Het is een algemeen misverstand dat alle boten bevolkt worden door in leer geklede halfnaakte mannen en glitterglamour dragqueens. Het is vooral de parade van de statements, de groepen die stuk voor stuk zeggen, ik ben trots om LHBT te zijn, wij geven ruimte aan LHBT. De parade van de steun, van politiek tot etnische groep, van sport tot bedrijfsleven, van militair tot schort, toga of witte jas.

Zoals de meeste LHBT’s is stealth mijn dagelijkse dracht. In de trein, op het werk, in het winkelcentrum of bij het tankstation, ik ben vooral gewoon, saai bijna, hooguit wat “pastel”.

Heel af en toe knalt het eraf. De sympathie, de voorkeuren, de steun aan de beweging. Knalrood in de “Borstkankermaand”, Paars bij Gay Straight Alliance, of ingetogen op Transgender Remembrance Day.

Morgen is de Canal Parade, bij uitstek een gelegenheid om voor je zijn uit te komen, om te laten zien wat er uit je kast is gekomen. Toch twijfel ik, Parijs, Brussel, Nice, München, Istanbul, Orlando; er is teveel gebeurd om ons heen. Gewone mensen als slachtoffers, soms zelfs doelbewust gericht op de LHBT gemeenschap. Morgen naar de Canal Parade gaan, is dat niet vragen om risico’s? Ik weet het even niet. Angst laten prevelleren en kiezen voor voorzichtigheid; zelfs tijdens Euro Pride nog kiezen voor “pastel”, de nauwelijks zichtbare nuance op het midden van de weg.

Eigenlijk te gek. Juist op een dag van trots, van zichtbaarheid en openheid, moet ik me niet laten vangen, laten knevelen, me terugtrekken uit angst voor gevaar.

Morgen ga ik voor Hard Roze.   

Advertenties