Déjà vu

… je moet het spel stoppen. Ik denk niet dat het een spel is …

Overdonderend, ontwapenend.

Met ingehouden adem kijken we samen naar Danish Girl; Lili Elbe. Het is de “lokale” première-avond. Wat zich voor ons op het doek afspeelt, overtreft iedere verwachting. Natuurlijk kenden we het verhaal al wel, maar dat het ons zo zou pakken; dat hadden we niet voorzien.

Bijna 50 jaar vermoeden en weten; wegdrukken en weer terug laten komen. Ontkennen en zelfs overbluffen.  Als ik het mijn Lief vertel – een paar jaar later- spelen we het als spel. Een spel dat eigenlijk niet gespeeld mag worden. Nog maar zo kort daarvoor las ik in “Panorama” dat deze ziekte behandeld zou moeten worden met elektroshocks; opname in een inrichting. Voor het eerst kwam ik er achter dat er voor mijn gevoel een echte naam bestaat; Transseksualiteit.

Ik ben dubbel naar me zelf; schaam me en ontken. Het enige dat mijn omgeving merkt, is mijn tegenbeweging. Krachttraining, zeilen, bergklimmen, skilopen. Ik zal laten zien dat ik een “echte” vent ben.  Pas als ik met een dronken kop huilend tegen de grond ga omdat ik het zadel van mijn fiets “heb gemist”, wordt het me duidelijk; zelfs in mijn gevoelens zit een vrouw verstopt.

Mijn vinger strijkt over de stof van mijn jurk; heel even voel ik mijn kous aan mijn voet; bewonder mijn “heels”, wervel rond in een wolk van zijde. Stap voor stap neem ik mijn Lief mee in  het spel. Een spel dat steeds meer beklemt, serieuzer wordt. Steeds meer zijn we onzeker over de uitkomst van het traject.

Ergens op zolder koesterde ik tientallen jaren mijn koffer, mijn tweede stoffelijkheid opgesloten tot het moment waarop de wereld, en vooral ik zelf, toe zou zijn aan het daglicht, de straat.

Er vooruitkomen en je schielijk terug trekken; immers, ooit moet dat gevoel toch verdwijnen.  Tientallen jaren een vertrouwd patroon. Telkens weer twijfelde ik of ik de stap wel durfde te zetten; of ik dat mezelf en mijn naasten wel aan kon doen.

Ademloos zien we hoe Lili en haar partner Gerda –vijftig jaar voor ons- de zelfde strijd, de zelfde onzekerheid zijn door gegaan. De parallel is groots, hoewel, helemaal hetzelfde is het niet. Wat zij samen hebben doorgemaakt, samen hebben gestreden, verdient gewoon ongelofelijk respect.

Met Lili loopt het aan het eind van de film niet goed af; haar laatste operatie wordt haar met een embolie fataal. Zoals Wikipedia fijntjes vaststelt, een serieus transgender risico.

Helaas voor haar; en gelukkig voor mij scheiden hier de wegen; de weg naar de vrouw in mij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: