Déjà vu

… je moet het spel stoppen. Ik denk niet dat het een spel is …

Overdonderend, ontwapenend.

Met ingehouden adem kijken we samen naar Danish Girl; Lili Elbe. Het is de “lokale” première-avond. Wat zich voor ons op het doek afspeelt, overtreft iedere verwachting. Natuurlijk kenden we het verhaal al wel, maar dat het ons zo zou pakken; dat hadden we niet voorzien.

Bijna 50 jaar vermoeden en weten; wegdrukken en weer terug laten komen. Ontkennen en zelfs overbluffen.  Als ik het mijn Lief vertel – een paar jaar later- spelen we het als spel. Een spel dat eigenlijk niet gespeeld mag worden. Nog maar zo kort daarvoor las ik in “Panorama” dat deze ziekte behandeld zou moeten worden met elektroshocks; opname in een inrichting. Voor het eerst kwam ik er achter dat er voor mijn gevoel een echte naam bestaat; Transseksualiteit.

Ik ben dubbel naar me zelf; schaam me en ontken. Het enige dat mijn omgeving merkt, is mijn tegenbeweging. Krachttraining, zeilen, bergklimmen, skilopen. Ik zal laten zien dat ik een “echte” vent ben.  Pas als ik met een dronken kop huilend tegen de grond ga omdat ik het zadel van mijn fiets “heb gemist”, wordt het me duidelijk; zelfs in mijn gevoelens zit een vrouw verstopt.

Mijn vinger strijkt over de stof van mijn jurk; heel even voel ik mijn kous aan mijn voet; bewonder mijn “heels”, wervel rond in een wolk van zijde. Stap voor stap neem ik mijn Lief mee in  het spel. Een spel dat steeds meer beklemt, serieuzer wordt. Steeds meer zijn we onzeker over de uitkomst van het traject.

Ergens op zolder koesterde ik tientallen jaren mijn koffer, mijn tweede stoffelijkheid opgesloten tot het moment waarop de wereld, en vooral ik zelf, toe zou zijn aan het daglicht, de straat.

Er vooruitkomen en je schielijk terug trekken; immers, ooit moet dat gevoel toch verdwijnen.  Tientallen jaren een vertrouwd patroon. Telkens weer twijfelde ik of ik de stap wel durfde te zetten; of ik dat mezelf en mijn naasten wel aan kon doen.

Ademloos zien we hoe Lili en haar partner Gerda –vijftig jaar voor ons- de zelfde strijd, de zelfde onzekerheid zijn door gegaan. De parallel is groots, hoewel, helemaal hetzelfde is het niet. Wat zij samen hebben doorgemaakt, samen hebben gestreden, verdient gewoon ongelofelijk respect.

Met Lili loopt het aan het eind van de film niet goed af; haar laatste operatie wordt haar met een embolie fataal. Zoals Wikipedia fijntjes vaststelt, een serieus transgender risico.

Helaas voor haar; en gelukkig voor mij scheiden hier de wegen; de weg naar de vrouw in mij.

Advertenties

Testo

Heel soms heb ik dat nog; dat gevoel van “wacht maar mannetje..” dat gevoel dat de testosteron tegen mijn wangen klotst, dat ik plots voel opkomen dat ik nog een laatste steek uit wil delen. Dat heel even mijn oude ik begint op te spelen.

Terug van ons wereldavontuur valt er veel weg te doen en te verkopen. Ik word nog eens een ervaren “Marktplaats”verkoopster. Bijna dagelijks gaat er wel een pakje naar een liefhebber op de post. Biedingen genoeg, maar zelfs als je meteen reageert met “Ok, je kunt het .. hebben”, helaas ook veel afvallers.

Iemand biedt 3 euro voor een drietal “duik”tooltjes; werkelijke winkelwaarde 20 euro. Ik laat het maar, had liever 5 of 7,50 gehad, maar doe het toch, “beter kwijt dan mee verlegen”. Als ik hem “verras” met de verzendkosten –brievenbuspakje; 2,95- haakt ie af, 5 euro inclusief verzendkosten is het maximum wat hij er voor over heeft. Op een beurs eind van de maand zal hij ze wel voor een tientje halen. Normaal haal ik mijn schouders op over zoveel onbenul; immers 10 euro vermeerderd met de toegang en de reiskosten brengt volgens mij zijn “lasten” al snel op een paar tientjes meer. Nu echter niet. Ik voel het in me opkomen; “die laatste snier, de laatste trap op het gaspedaal, de stoot voor z’n hoofd“.

Een paar uur later is mijn testosteron niveau weer gezakt, klotst het niet meer tegen mijn wangen.

“Ook goed, veel plezier eind van de maand op de beurs.

Liefs, Didi”