2x 20 minuten

Ik dweil en stofzuig me door het huis. Het gewone leven pur sang.

Op de kop af drie weken geleden vulden we de eerste doos. Nu 60 dozen later kan ik eindelijk weer met de stofzuiger door het huis. 60 verhuisdozen, een kleine flat vol vulden we en verplaatsten we vanuit ons drijvend kantoor. De reis is voorbij, de reis binnen de reis is op het eindstation. Morgen komt de vermoedelijke koper voor de technische keuring van ons drijvend verblijf; benieuwd naar “The Ladies”, hun verblijf en hun aanpak. Over de reis binnen de reis vertellen we niets; eenmaal op het eindstation gaat het niet meer om het proces. Het is slechts het resultaat dat telt.

“The Ladies”, de oma’s, de buurvrouwen. Je raakt er aan gewend, het wordt deel van je gewone leven. Eigenlijk weten mijn Lief en ik inmiddels al niet meer beter. De tijd dat een Amerikaanse mijn Lief aanstootte dat ze het zo knap vond dat ik ondanks mijn chemomutsje nog zo’n avontuur in ging; dat een Australiër me verraste in bikini in de zon; dat ik in wikkelrok boodschappen deed op de markt tussen de Fa’afafine. Procesmomenten in mijn reis binnen de reis.

De trein nadert het eindstation, de voortgang is nauwelijks meer te zien, we zijn er gewoon praktisch. Thuisgekomen vindt ik een ongevraagd drukwerk, aan de heer… Meteen geretourneerd, onbekend op dit adres. Een opgevraagde brochure, toch weer aan de heer . Ik glimlach maar, de informatie heb ik gewoon nodig. Een uitnodiging voor de 5-jaarlijkse baarmoederhalsscreening; ik meld me af, ik ben nu eenmaal zonder geboren, boven aan het formulier prijkt mijn “meisjesnaam”.

Eigenlijk is er nauwelijks meer iets dat me aan mijn vroegere ik herinnert. Kleinkinderen zijn blij ons weer te zien. Voor hen ben ik gewoon een van de oma’s. De buurt kijkt niet meer op, is het accepteren of gewoon gedogen. Zelfs de Franse kapster een maand of twee geleden accepteerde mijn alopecia als van een vrouw met een haarprobleem. Wat doet het er toe, ik ben gewoon op mijn plek.

Twee keer per week dringt mijn transitie zich weer op. Ben ik even nog een vrouw op weg naar zichzelf. Dwingt het dilateren me weer even van mijn roze wolkje af te komen.

2x twintig minuten per week, even weer terug in mijn transitie.

Advertenties