Noemen

Een van de momenten waarop ik me de laatste jaren het meest bewust was van mijn verkeerde uitvoering was tijdens vliegreizen. De voorletters en geslachtsaanduiding –Mr- op het ticket, de wandeling door de bodyscan, mijn paspoort dat zo duidelijk iets anders liet zien dan de vrouw die zich voor hen in jurk presenteerde. Het is allemaal voorbij, ik ben wie ik ben, ik toon wat ik heb te tonen en zelfs de scan laat geen ongewenste delen meer zien. Niet langer voel ik me een man in jurk.

Net voor ik vertrek schiet iemand me -via via- aan; “wat zie je er geweldig uit, als ik het niet had geweten zou ik het echt niet zien”.
Had geweten? Geweten? Je weet toch niet meer dan dat ik een vrouw ben. Hoezo geweten?

Ooit bij de allereerste coming-out vond ik het belangrijk mezelf aan anderen uit te leggen, te verontschuldigen bijna. Iedereen die het aan ging, mensen met wie ik een verleden had, iedereen moest weten dat ik geen man was maar een transgender.
Geleidelijk in de tijd begon zich een scheiding af te tekenen; mensen met wie ik een historie had enerzijds, mensen die ik pas net ken en alleen nog maar in mijn nieuwe gedaante, anderzijds. Een scheiding tussen “transgender” en “vrouw”.

Inmiddels, niets meer te verklaren, niets meer te verbergen, ben ik gewoon een vrouw, als ieder ander zou ik er bijna aan toe voegen. Hoewel, behalve voor de mensen met wie ik een geschiedenis deel, is er toch nog een stukje waarop ik me als “transvrouw” bloot geef, mijn medisch dossier. Immers, er moet toch een verklaring zijn waarom zowel mijn PSA als mijn FSH beide op, nagenoeg, nul staan.
Ik denk dat de tijd van uitleg en verklaren ruimschoots voorbij is, de tijd waarin ik op een zeker mededogen rekenden van de mensen om me heen. Noem me maar gewoon vrouw. Ik ben het gewoon, vervul mijn sociaal maatschappelijke rol als zodanig, vergelijken van mijn presentatie met andere vrouwen, bio of trans, is niet langer op z’n plaats.

Ik stap de voorruimte voor de douches in, fohn, haakjes en dan..? Oeps, zo maar de douchebak in. Slechts een gordijntje scheidt nat van droog. In deze douche –mijn reislust levert me iedere dag weer een andere doucheomgeving- worden de dames geacht zich collectief te ontkleden voor ze de douche instappen. Een paar seconde twijfel ik even. Vind ik dit aangenaam? Dan verman ik me, -of is vervrouw meer op z’n plaats?- en haak mijn bh los.

Voor mij hoeft mijn omgeving, althans het nieuw verworven deel van na de coming-out, het echt niet meer te weten. Neem me maar zoals ik ben.

Advertenties

1 reactie (+voeg die van jou toe?)

  1. Janske
    mei 18, 2015 @ 10:08:05

    Weer een geweldig bericht, chapeau! Bedankt eigenlijk ook wel.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: