Zonder aarzeling

Achter in de hoek van de behandelkamer ontwaar ik achter een gordijn een krukje. Geroutineerd ontdoe ik me van mijn laarsjes, doe mijn panty naar beneden, leg discreet mijn broekje met verbandje op de vloer, schuif mijn jurk naar boven en schuif op de stoel. Klaar voor wat er komen gaat, ik voel geen aarzeling, hoe weinig vrouwvriendelijk mijn ligging in de inmiddels gekantelde stoel ook is.

Ik realiseer het me al een tijd, het bijna exhibitionistisch gemak waarmee ik me tegenwoordig bloot geef.

Jarenlang, eerst niet bewust, de jaren daarna toenemend bewust heb ik me verscholen, wist ik geen raad met mezelf. Voelde ik me geen jongentje, maar wat wel wist ik ook niet. Voelde me later anders, wist wat er speelde maar wilde er niet aan. Wist diep in me dat ik een meisje, vrouw was -1968- maar kende nog teveel aarzeling het wereldkundig te maken. Je zou wel gek zijn.

35 jaar heb ik als een soort stoplicht mijn dubbele leven geleefd, wetend en negerend wat ik pas jaren later echt durfde te vertellen. Geleidelijk legde ik me er in die tijd bij neer nooit kinderen te kunnen baren of te zogen. Een pijnlijke berusting, dat wel. Geleidelijk wende ik er aan, samen met mijn partner mijn binnenste gevoel te koesteren en ruimte te geven en –er mee conflicterend- door te gaan de presentatie aan de buitenwereld van mijn schijnbare buitenkant. Ik wist wat ik was maar voelde me telkens weer een vreemde eend in de vrouwelijke bijt. Een rationeel vermoeden dat nog lang geen acceptatie in mij vond.

Zelfs toen ik het 12 jaar geleden voor het eerst echt aan mijn toenmalig psycholoog vertelde, aarzelde ik nog. Ik weet het rationeel, maar wil er gewoon nog niet aan. Pas als ik nog iets later in de tijd, inmiddels zeven jaar geleden, fulltime “androgyn” ga, compleet met hormonen, hoofddoekjes, spaghetti shirtjes en “ieneminie” broekjes en bikini’s, vind ik het vooral prettig en fijn, maar vertel ik mezelf nog steeds niet eerlijk wat ik bezig ben te doen.

Een spoedafspraak met de huisarts kentert mijn aarzeling. In een A4’tje schets ik mijn hele verhaal, ik aarzel niet langer. In een 20 minuten afspraak ga ik samen met mijn Lief volledig met mijn billen bloot. Een gesprek later al erkent hij mij als transvrouw en switched me na overleg met de VU van pillen naar pleisters. Het A4’tje krijgt een vervolg bij de VU in mijn levensverhaal. Ook mijn Engelse genderpsycholoog neem ik mee aan de hand van hetzelfde document.

Het is bijzonder te zien hoe ik geleidelijk in de tijd gewend raak, chattend en pratend met artsen en psychologen, mijn verhaal als transvrouw met de verkeerde accessoires te vertellen. Geleidelijk ook de-medicaliseer ik het traject. Steeds makkelijker lukt het me het verhaal te vertellen, steeds makkelijker zie ik mijzelf vooral als vrouw met een onvolledigheid. Steeds meer begin ik mijzelf te accepteren, niet alleen rationeel maar geleidelijk ook van binnen. De transitie van mij en mijn Lief is vooral een sociaal traject waaraan de medici en psychologen van tijd tot tijd deel mogen nemen.

Belemmeringen vallen steeds meer weg naar mate het verhaal vaker is verteld, de stappen duidelijker zijn gezet. Er ontstaat iets zelf bewusts. Of ik nu in het kleedhokje bij de X-ray in Chonburi verzocht wordt mijn bovenlichaam te ontbloten –even your bra- , al spontaan ga klaar liggen op bed –broekje naar beneden- als de Suporn verpleegkundige langskomt voor het dagelijkse bezoek, of bij de grote meester op tafel lig voor een kleine revisie –een uur mijn benen in de steunen, wat oncomfortabel. Telkens weer werk ik zonder aarzeling mee. Steeds meer voel ik me op mijn plek.

Na veel geharrewar is er eindelijk een oproep voor het twee jaarlijks bevolkingsonderzoek. Als ik, wederom met ontblote bovenkant, het kleedhokje uitstap vraagt de dame die het apparaat bedient of ik al vaker ben geweest. Ik aarzel niet haar vraag te ontkennen. Ze neemt de tijd voor me, “u hebt ongetwijfeld al het nodige mee gemaakt. Informerend –betrokken en met voorzichtigheid- stelt ze mijn weinig weelderige voorgevel aan haar pletterij bloot.

Terug van de Thaise snijtafel proef ik bij de artsen op mijn pad welgemeende interesse. Interesse in het hoe en waarom van de Thaise techniek, de overeenkomsten en verschillen tussen de verschillende operatiemethodes. Ik merk hoe anderen me als transvrouw, vooral als vrouw zien en niet direct meer als trans.

Je transitie is nooit af denk ik, toch merk ik dat ik op mijn reis inmiddels een flink stuk op weg ben. Een behoorlijk stuk op weg vooral ook mijzelf als vrouw te leren aanvaarden. Op weg niet langer een indringer in een andere wereld te zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: